magiran.com: فصلنامه پژوهنده، شماره 57

صفحه اول

فهرست نشريات

خدمات اعضا

تبليغات در سايت

تماس با ما

راهنما

- راهنمای الفبايي	- مجلات علمي پژوهشي
- راهنماي موضوعي	- نشریات دانشگاهي	- نشريات داراي متن
- جستجوی نشريات	- اشتراک نسخه چاپي	- نشريات مورد علاقه من

- عضويت در سايت	- پرداخت حق عضويت	- اشتراکIP Based
- خريد اشتراک طلايي	- فعال سازی کارت اشتراک طلايي
- اشتراک نسخه چاپي	- بريده جرايد در ايميل شما	- خدمات RSS
- معرفی به دوستان	- پرداخت به سايت جهت افزايش اعتبار

-

-

-

- درباره سايت	- نحوه دسترسی به متن	- اشتراکIP Based مراکز
- جستجوی نشريات	- جستجوی مطالب	- ارسال بريده جرايد به ايميل
- شماره حساب ها	- نحوه پرداخت به سايت	- خدمات RSS
- خريد اشتراک طلايي	- فعال سازی کارت اشتراک طلايي
- خدمات سايت به نشريات	- سفارش اشتراک نسخه چاپی نشريات

magiran.com: فصلنامه پژوهنده، شماره 57

magiran.com > فصلنامه پژوهنده > فهرست مطالب شماره 57

مشخصات نشريه

آخرين شماره

آرشيو شماره هاي گذشته

جستجوي مطالب

سايت اختصاصي

تماس با نشريه

راهنماي اشتراک

شماره جديد اين نشريه

سال چهاردهم
شماره 5
(پياپي 71)
آذر و دي 1388


	تبليغات

http://www.magiran.com/pajouhandeh



فصلنامه پژوهنده Shahid Beheshti University of Medical Sciences دوماهنامه پزشكي، پيراپزشكي داراي رتبه علمی - پژوهشی به زبان فارسي، خلاصه مقالات به انگليسي سال دوازدهم، شماره 3 (پياپي 57)، مرداد و شهريور 1386 106 صفحه

	بررسي رابطه آلوپسي آندروژنيك با بيماري عروق كرونر قلب در مردان حميده مروج فرشي ، گيتا مشكوه رضوي ، فريبا قلم كارپور ، محمد شهيدي دادرس ، زهره تهرانچي نيا ، فريدون نوحي ص 153 چکيده مشاهده متن [PDF 106KB]
	سابقه و هدف: هر چند مطالعات متعددي در زمينه ارتباط بين آلوپسي آندروژنيك و بيماري كرونر قلب انجام گرفته است، ولي نتايج آن ها با هم هم خواني نداشته است. علت اين تناقضات، استفاده از تعريف هاي مختلف بيماري عروق كرونر بوده است. هدف از اين مطالعه تعيين ارتباط طاسي مردانه با بيماري کرونر قلبي و گروه شاهد آن ها در بيمارستان قلب شهيد رجايي در سال 85-1384 بود. مواد و روش ها: اين تحقيق با طراحي مورد- شاهدي با مطالعه روي 200 نفر از بيماران مردي كه از نظر آنژيوگرافي عروق كرونر قلب مثبت بودند (يعني 50% انسداد در حداقل يكي از شريان هاي بزرگ اپيكارديال داشتند) به عنوان گروه مورد و 200 نفر ديگر كه از نظر آنژيوگرافي عروق كرونر قلب منفي بودند (يعني انسداد در تمام شرائين كرونر آن ها كمتر از 50% بود) به عنوان گروه شاهد در نظر گرفته شده بودند، انجام گرفت. هر دو گروه مشابه هم انتخاب و تحت بررسي از نظر ريزش موي مردانه و طرح آن قرار گرفتند و با آماره كاي دو مورد قضاوت آماري قرار گرفته و Odds Ratio آن ها محاسبه گرديد. يافته ها: تعداد 400 نفر مرد كه از گروه هاي مورد و شاهد با هم مشابه بودند در نظر گرفته شدند. 137 نفر (%68.5) از گروه مورد و 88 نفر (44%) از گروه شاهد مبتلا به آلوپسي آندروژنيك بودند (P<0.000). مبتلايان به بيماري عروق كرونري قلب 2.8 برابر بيش تر از گروه شاهد در مواجهه با آلوپسي آندروژنيك بودند. نتيجه گيري: به نظر مي رسد كه خطر درگيري عروق كرونر در مردان داراي آلوپسي آندروژنيك نوع ورتكس درجه III يا بالاتر نسبت به افراد بدون آلوپسي آندروژنيك، بيش تر مي باشد. کليدواژگان: آلوپسي آندروژنيك، آنژيوگرافي كرونر، بيماري عروق كرونر قلبي (CAD)

	ديدگاه مديران و كاركنان دانشگاه علوم پزشكي شهيد بهشتي نسبت به ميزان برخورداري كاركنان از مولفه هاي توانمندسازي نسرين خاطري ، زهرا صباغيان ، محبوبه عارفي ، اذن اله آذرگشب ، امير ايزدي ص 161 چکيده مشاهده متن [PDF 84KB]
	سابقه و هدف: به منظور فهم فرآيند توانمندسازي و بالا بردن ظرفيت سازمان جهت ايجاد جو تواناسازي مطالعه مولفه هاي توانمندسازي از ديدگاه مديران و كاركنان ضروري است. از طرفي ديدگاه ها و پنداشت هاي مديران در اتخاذ تصميمات و اداره پرسنل و سازمان بسيار تعيين كننده است. همچنين ديدگاه هاي كاركنان در مورد اقدامات توانمندسازي براي آن ها در همكاري، مشاركت و رضايت شغلي آن ها تاثيرگذار است. اين تحقيق به منظور بررسي ديدگاه مديران و كاركنان دانشگاه علوم پزشكي شهيد بهشتي نسبت به ميزان برخورداري كاركنان از مولفه هاي توانمندسازي در سال 85-1384 به عمل آمده است. مواد و روش ها: اين مطالعه به روش توصيفي پيمايشي برروي 377 نفر از مديران و كاركنان دانشگاه علوم پزشكي شهيد بهشتي و دانشكده هاي تابعه آن كه داراي وضعيت استخدامي رسمي يا پيماني بودند صورت گرفت (92 مدير و 285 كارمند) از روش نمونه گيري طبقه اي تصادفي استفاده شد و به نسبت مساوي از دانشكده ها و واحدهاي تابعه نمونه ها انتخاب شدند. ابزار پژوهش شامل پرسشنامه كه داراي 35 سوال بسته پاسخ به علاوه خصوصيات دموگرافيك مي باشد. يافته ها: از ديدگاه مديران (P<0.0019) و كاركنان (P<0.0001) ميزان برخورداري كاركنان دانشگاه از مولفه هاي توانمندسازي به ميزان قابل قبول نبود و ديدگاه مديران با ديدگاه كاركنان نيز نسبت به اين مقوله متفاوت بود (P<0.001). بين ديدگاه هاي زنان با مردان تفاوت معني داري وجود داشت (P<0.001) و بين سن مديران و كاركنان با ديدگاه آنان همبستگي معني داري مشاهده شد (P<0.023). اما بين سابقه خدمت افراد با ديدگاه آنان به لحاظ آماري همبستگي معني داري مشاهده نشد و در نهايت بين ديدگاه هاي مديران و كاركنان با درجات تحصيلي مختلف تفاوت معني داري مشاهده شد (P<0.0001) و بين ديدگاه هاي مديران و كاركنان با رشته هاي تحصيلي متفاوت نيز تفاوت آماري معني داري مشاهده شد (P<0.001). نتيجه گيري: ميزان برخورداري كاركنان دانشگاه علوم پزشكي شهيد بهشتي از مولفه هاي توانمندسازي از ديدگاه مديران و كاركنان در سطح قابل قبول نمي باشد. پيشنهاد مي گردد مديران دانشگاه به توانمندي هاي كاركنان جهت سپردن مسووليت به آن ها بيش تر توجه نمايند و با برنامه ريزي هاي خود جهت ايجاد جوتوان افزا، سعي وافر به عمل آورند تا اين ميزان را به سطح قابل قبول برسانند. کليدواژگان: مولفه هاي توانمندسازي، ديدگاه، مديران، كاركنان

	بررسي يك ساله مسموميت هاي نوجوانان و بالغين بستري در بيمارستان لقمان حكيم تهران در سال 1384 حسين حسنيان مقدم ، عبدالكريم پژومند ص 169 چکيده مشاهده متن [PDF 93KB]
	سابقه و هدف: در ايران، مركزي كه اطلاعات مسمومين سراسر كشور را جمع آوري نمايد وجود ندارد. سرويس مسمومين بيمارستان لقمان تهران تنها مركز دانشگاهي تهران بزرگ با قدمتي بيش از شصت و پنج سال به پذيرش بيماران مسموم پرداخته و اكثر بيماران مسموم تهران به آن ارجاع داده مي شوند. هدف اين مطالعه نشان دادن اپيدميولوژي مسموميت ها در اين مركز به عنوان الگوي تهران بزرگ در سال 1384 است. مواد و روش ها: اين مطالعه به شكل مقطعي بر روي كليه بيماران بستري نوجوان و بالغ بالاي 12 سال در مجموعه مسمومين لقمان در سال 1384 انجام شد. متغيرهاي تحقيق شامل نوع مسموميت (بر اساس ICD10)، انگيزه، سن، فصل، سابقه اقدام مشابه، سابقه بيماري رواني، سابقه اعتياد و پيش آگهي بودند. يافته ها: از مجموع 28002 بيمار مراجعه كننده به اورژانس مسمومين بيمارستان لقمان با مسموميت حاد از اول فروردين 84 تا 29 اسفند همان سال، 12169 نفر (%43.45) در مجموعه مسمومين بستري گرديدند. مسموميت هاي عمدي بيشترين علت بستري بيماران (%83.6) و مسموميت هاي اتفاقي كه در راس آن ها سوء مصرف مواد قرار داشت، علت بعدي بود (%16.4). مسموميت با داروها شايع ترين علت مراجعه بيماران بود كه در اين ميان دسته (%21.6) T42 و (%15.4) T43 شامل داروهاي ضد افسردگي و بنزوديازپين ها و داروهاي ضد تشنج در راس قرار داشتند. مخدرها و شبه مخدرها (%11.8) T40 در رده سوم قرار داشتند. از نظر جنسي و فصل مسموميت تفاوت عمده اي مشاهده نگرديد. مرگ در 304 نفر از مراجعين بيمار (%1.08) اتفاق افتاد كه شايع ترين علت آن مسموميت با مواد مخدر (%33.22) و سپس مسموميت با آفت كش ها (%12.17) در راس آن فسفيد آلومينيوم بود. الكل هاي سمي (در راس آن ها متانول) و نيز داروهاي سايكوتروپ (عمدتا ضدافسردگي هاي سه حلقه اي) هر كدام علت فوت در %8.55 موارد بودند. %45.4 فوت شدگان سني كمتر از 40 سال داشته و %73.35 مرد بودند. نتيجه گيري: علي رغم آن كه ايران از بسياري كشورهاي غربي خودكشي كمتري دارد ولي روند خود مسموم سازي در جامعه رشد بسيار زيادتري از رشد جمعيت داشته و مسموميت ناشي از سوء مصرف مواد الگوي جنسي مسمومين را دچار تغيير كرده است. به نظر مي رسد اقدامات كشوري براي كنترل سوء مصرف مواد و آموزش مهارت هاي زندگي ناكافي بوده و مداخلات فوري براي حمايت بيماران و گروه هاي پرخطر لازم باشد. هم چنين آمار موجود نشان مي دهد كه با توجه به بررسي و مقايسه هاي انجام شده، احتمالا اين بيمارستان شلوغ ترين مركز مسمومين در دنيا مي باشد. کليدواژگان: مسموميت، اپيدميولوژي، تهران، خودكشي، سوء مصرف مواد

	بررسي تاثير مناستيل بر شدت ديسمنوره اوليه نورالسادات كريمان ، فاطمه زارعي طزرجاني ، حميد فرازمجاب ، حميد علوي مجد ، محبوبه احمدي ، لطيف گچ كار ص 177 چکيده مشاهده متن [PDF 97KB]
	سابقه و هدف: با توجه به شيوع و اهميت ديسمنوره در زنان و دختران و اثرات آن بر كيفيت زندگي اجتماعي و فردي آنان، اقبال عمومي جهت استفاده از درمان هاي تكميلي، جايگزين و گياهي و محدود و جديد بودن درمان هاي موضعي، اين مطالعه با هدف تعيين تاثير مناستيل بر شدت ديسمنوره اوليه دانشجويان ساكن خوابگاه دانشگاه هاي شهر ساوه در سال 1384 انجام گرفت. مواد و روش ها: تحقيق به روش كارآزمايي باليني و دو سوكور بر روي 72 دختر مبتلا به ديسمنوره اوليه در محدوده سني 18 تا 26 سال و مجرد داراي شرايط لازم جهت ورود به مطالعه انجام گرفت. ابتدا فرم شماره 1 در طي يك سيكل قاعدگي توسط اين افراد تكميل شد كه علاوه بر پاسخ به سوالات دموگرافيك و ورزش و عوامل استرس زا و استفاده از مسكن، شدت درد خود را در اولين سيكل قاعدگي بر روي نمودار سنجش درد علامت زدند، سپس افرادي كه درد خفيف داشتند (درجه 0 تا 3) از مطالعه حذف و بقيه در دو گروه متوسط (درجه 4 تا 7) و شديد (درجه 8 تا 10) قرار گرفتند. با در نظر گرفتن ميزان شدت درد قاعدگي، افراد به طور تصادفي بر اساس ليست اسامي، در دو گروه دارو و دارونما قرار گرفتند. گروه دارو، يك ويال لوسيون موضعي مناستيل و گروه دارونما يك ويال مشابه ويال مناستيل دريافت نمودند تا در دو روز اول قاعدگي روزانه حداكثر سه دوز به مدت دو سيكل قاعدگي استفاده نمايند. سپس اطلاعات افراد در اين دو سيكل در پرسشنامه شماره 2 تكميل گرديد و در صورت نياز به مسكن، نوع و تعداد مسكن مصرف شده نيز ثبت شد. شدت درد قاعدگي و علايم همراه و تغيير وضعيت ديسمنوره و علايم همراه در داخل گروه ها با آماره Freedman و در بين گروه ها با آماره Mann-Whitney مورد قضاوت آماري قرار گرفت. يافته ها: در ارزيابي نمونه هاي مورد مطالعه از نظر سن، قد، وزن، وضعيت نظم قاعدگي، سطح تحصيلات و اشتغال پدر و مادر، رشته هاي تحصيلي و ورزش، اختلاف آماري معني دار بين دو گروه مشاهده نشد. اگر چه شدت درد و علايم همراه قاعدگي با مصرف دارو در هر دو گروه كاهش يافت، اختلاف تغييرات شدت درد و علايم بين دو گروه به لحاظ آماري معنار دار بود (P<0.0001). مصرف مسكن و ميزان خونريزي قاعدگي نيز بعد از درمان كاهش يافت و عوارض جانبي جدي نيز با مصرف مناستيل مشاهده نگرديد. نتيجه گيري: مصرف مناستيل سبب كاهش ديسمنوره اوليه مي شود. بررسي تاثير بلند مدت مناستيل به مدت 6 ماه توصيه مي شود. کليدواژگان: ديسمنوره اوليه، مناستيل، خونريزي قاعدگي، شدت درد

	بررسي ارتباط الگوهاي غذايي غالب با بيوماركرهاي التهابي در زنان احمد اسماعيل زاده ، مسعود كيمياگر ، يداله محرابي ، ليلا آزادبخت ص 185 چکيده مشاهده متن [PDF 372KB]
	سابقه و هدف: هر چند كه الگوهاي غذايي به علت مرتبط بودن با بيماري ها در سال هاي اخير توجه زيادي را به خود جلب كرده اند، اما اطلاعات ما در زمينه اين كه آيا اثرات الگوهاي غذايي بر روي خطر بيماري هاي مزمن از طريق ايجاد تغييرات در سطوح پلاسمايي بيوماركرها صورت مي گيرد يا نه محدود است. مطالعه حاضر با هدف تعيين ارتباط الگوهاي غذايي غالب با بيوماركرهاي التهابي در زنان معلم تهراني انجام شد. مواد و روش ها: در اين مطالعه مقطعي 486 زن 60-40 ساله از معلمان تهراني با روش نمونه گيري خوشه اي چند مرحله اي و به صورت تصادفي انتخاب شدند. دريافت هاي غذايي افراد با استفاده از يك پرسشنامه نيمه كمي بسامد خوراك براي يك سال ارزيابي گرديد. وزن و قد طبق دستورالعمل هاي استاندارد اندازه گيري و نمايه توده بدني (BMI) محاسبه شد. نمونه خون سياهرگي پس از 14-12 ساعت ناشتا بودن، جهت اندازه گيري سطح بيوماركرهاي التهابي جمع آوري گرديد. جهت شناسايي الگوهاي غذايي غالب از روش تحليل عاملي استفاده شد. يافته ها: پس از كنترل اثر عوامل مخدوش كننده در رگرسيون خطي چند گانه، الگوي غذايي سالم (غني از مواردي چون ميوه ها، سبزي ها، گوجه فرنگي، طيور و ماكيان) ارتباط معكوسي با سطح پلاسمايي E-selectin، (b=-0.09، P<0.01) CRP، (b=-0.07، P<0.05) و (b=-0.08، P<0.01) داشت. اين ارتباط ها، پس از كنترل اثر BMI و دور كمر در مورد (b=-0.05، P<0.05) CRP و (b=-0.04، P<0.05) sVCAM-1 هنوز معني دار بودند. برعكس، الگوي غذايي غربي (شامل مصرف بالاي غلات تصفيه شده، گوشت قرمز و كره و گوشت فرآوري و ...) ارتباط مثبتي با سطح پلاسمايي (b=0.05، P<0.05) sICAM-1، (b=0.09، P<0.01) IL-6، (b=0.11، P<0.05) SAA، (b=0.08، P<0.01) و (b=0.10، P<0.01) sVCAM-1 داشت. البته پس از كنترل اثر BMI و دور كمر اين ارتباط ها فقط در مورد (b=0.06، P<0.05) SAA و (b=0.07، P<0.01) IL-6 معني دار بودند. پس از كنترل اثر عوامل مخدوش كننده (شامل نمايه BMI و دور كمر)، الگوي غذايي سنتي (شامل مصرف زياد غلات تصفيه شده، سيب زميني، چاي و غلات كامل) ارتباط مثبت و معني داري با سطح پلاسمايي (b=0.04، P<0.05) IL-6 داشت. نتيجه گيري: يافته هاي اين مطالعه که حاكي از ارتباط معني دار بين الگوهاي غذايي غالب و شاخص هاي التهابي است، تاييدي است بر اين فرضيه كه تاثير الگوهاي غذايي بر روي بيماري هاي مزمن از طريق تاثير آن ها بر روي بيوماركرهاي التهابي ميانجيگري مي شود. کليدواژگان: الگوهاي غذايي، التهاب، عملكرد اندوتليال، تحليل عاملي، زنان، بيماري هاي قلبي عروقي

	مقايسه تاثير داكسپين با هيدروكسي زين در درمان ضايعات خارش دار مقاوم به درمان ناشي از گاز خردل مجيد شهرتي ، سيدمسعود داوودي ، حميدرضا سعيدي فر ، سعيد كشاورز ، محمدمهدي نقي زاده جهرمي ص 203 چکيده مشاهده متن [PDF 83KB]
	سابقه و هدف: خارش مقاوم به درمان، به عنوان يكي از عوارض شايع پوستي در جانبازان شيميايي مواجهه يافته با گاز خردل، از اصلي ترين شكايات اين بيماران به شمار مي رود كه موجب صدمات روحي رواني فراواني براي آن ها مي شود. هدف از مطالعه ما بررسي مقايسه اي اثر درماني داكسپين و هيدروكسي زين در درمان اين بيماران مي باشد. مواد و روش ها: اين مطالعه به صورت كارآزمايي باليني تصادفي دوسوكور بر روي 50 نفر مصدوم شيميايي با گاز خردل كه از خارش مزمن رنج مي بردند در پلي كلينيك تخصصي جانبازان شيميايي در دانشگاه علوم پزشكي بقيه اله (عج) در مدت چهار هفته صورت گرفت. بيماران به صورت تصادفي به دو گروه تقسيم شدند كه گروه اول (متوسط سن بيماران 42.3±5.4 سال) 10 ميلي گرم داكسپين و گروه دوم (متوسط سن بيماران 41.1±6.2 سال) 25 ميلي گرم هيدروكسي زين به صورت روزانه دريافت كردند. شدت خارش بيماران بر اساس پرسشنامه استاندارد و بررسي VAS تعيين گرديد. يافته ها: نمره متوسط خارش در گروه دريافت كننده هيدروكسي زين قبل و پس از مصرف دارو به ترتيب 34.6±3.4 و 25.9±3.1 ارزيابي شد (P<0.001) و در گروه داكسپين به ترتيب 33.8±4.4 و 24.5±4.1 تعيين شد (P<0.001). روند بهبود خارش در دو دارو مشابه بود (P=0.245). در خصوص عوارض جانبي داروها، 18 نفر از بيماران گروه هيدروكسي زين و 11 نفر از بيماران گروه گيرنده داكسپين از عارضه خواب آلودگي شكايت داشتند (P=0.035). نتيجه گيري: هر دو دارو به ميزان قابل توجهي در كاهش خارش موثر بوده اند، هر چند با توجه به عوارض جانبي كمتر، داكسپين داروي مناسب تري به نظر مي رسد. کليدواژگان: گاز خردل، هيدروكسي زين، داكسپين، خارش

	جداسازي، طبقه بندي و شناسايي سوش هاي استرپتومايسز به روش كموتاكسونومي سعيد اشراقي ، افروزه نجم الهدي ، فاطمه حاجي قاسمي ص 211 چکيده مشاهده متن [PDF 108KB]
	سابقه و هدف: اكتينومايست گروهي از باكتري هاي گرم مثبت رشته اي شكل هستند كه به لحاظ پاره اي از شباهت هاي ظاهري به قارچ ها، ساليان متمادي در قلمرو اوكاريوت ها مورد بررسي و مطالعه قرار مي گرفتند. اين باكتري ها در زمينه علوم پزشكي و بيوتكنولوژي اهميت زيادي دارند، چنان كه بعضي از جنس هاي آن قادرند بيماري هاي عفوني حاد و مزمني در انسان و حيوانات ايجاد نمايند. به علاوه بعضي از انواع (استرپتومايست) توانايي توليد آنتي بيوتيك هاي مختلف را دارند كه نوع و ميزان آن در بين گونه ها بسيار متفاوت است. مواد و روش ها: پنجاه نمونه خاك از مناطق مختلف كشور جمع آوري و با استفاده از روش رقت پليت 140 كلني خالص با ويژگي هاي استرپتومايسز به دست آمد. 88 سوش از بين آن ها انتخاب و به روش كروماتوگرافي لايه نازك (TLC)، محتواي ديواره سلولي آن ها دقيقا شناسايي گرديد. ابتدا اسيدهاي آمينه ديواره سلولي باكتري ها هيدروليز و توسط اتر دوپترول شستشو تا چربي ها در فاز اتري كاملا حل و جدا شوند. از عصاره هاي صاف شده با استفاده از لوله هاي مويين لكه هايي با فواصل 2 سانتي متر از هم بر روي صفحات 20×20 سانتي متري كروماتوگرافي گذاشته شد. در ابتدا و انتهاي صفحه كروماتوگرافي دو لكه استاندارد قرار گرفت. در نهايت هر صفحه داراي 8 نمونه و دو لكه استاندارد گرديد. يافته ها: پس از ظاهر شدن لكه ها، ايزومرهاي دي آمينوپايميليك اسيد (DAP) به رنگ سبز زيتوني متمايل به زرد با Rƒ هاي متغير و ساير اسيدهاي آمينه به رنگ ارغواني نمايان گرديد كه از طريق مقايسه با استاندارد مورد تفسير قرار گرفتند. به علت حضور ايزومر چپ گرد دي آمينوپايميليك اسيد در صفحات، مشخص شد كه 97% نمونه هاي مورد آزمايش استرپتومايسز بودند. نتيجه گيري: كموتاكسونومي روشي مناسب براي شناسايي گونه هاي استرپتومايسز مي باشد. کليدواژگان: استرپتومايسز، كموتاكسونومي، كروماتوگرافي لايه نازك، دي آمينوپايميليك اسيد

	بررسي تاثير كاروديلول برفونكسيون سيستوليك قلبي در كودكان مبتلا به كارديوميوپاتي ديلاتيو و نارسايي قلبي فريبا رشيدي قادر ، فريدون مجتهدزاده ص 221 چکيده مشاهده متن [PDF 92KB]
	سابقه و هدف: نظر به شيوع نارسايي قلبي و كارديوميوپاتي ديلاتيو در كودكان و تحقيقات نادر در مورد تاثير كاروديلول بر فونكسيون سيستوليك قلبي در كودكان و نيز گزارشات متفاوت از عوارض مصرف آن و به منظور تعيين تاثير كارديلول بر شاخص هاي فونكسيون سيستوليك قلبي كودكان اين تحقيق روي مراجعين بيمارستان بوعلي سينا در سال 1384 انجام گرفت. مواد و روش ها: تحقيق با طراحي كارآزمايي باليني ازنوع دوسوكور روي تعداد 30 كودك مبتلا به نارسايي قلبي يا كارديوميوپاتي انجام گرفت. بيماران پس از مشابه سازي از نظر سن، وزن و نوع بيماري به طور تصادفي به گروه هاي مورد و شاهد تقسيم شدند. در گروه مورد رژيم سه دارويي ديگوكسين، فوروزمايد، كاپتوپريل به همراه كاروديلول و در گروه شاهد همان سه دارو به همراه دارونما داده شد. تاثير داروها بر تغييرات شاخص هاي اكوكارديوگرافيك فونكسيون سيستوليك شامل LVEDV (LV End Diastolic Volume)، LVESV (LV End Systolic Volume)، LVEF (Left Ventricular Ejection Fraction) و EPSS (E Point Septal Separation)، قبل و بعد از 6 ماه با آمار t-test و Mann-Whitney مورد قضاوت آماري قرار گرفت و نيز ميزان هر يك از شاخص ها در پيگيري 6 ماهه گزارش گرديد. يافته ها: تعداد 14 بيمار گروه شاهد و 16 بيمار گروه كاروديلول مشابه بودند. تغييرات درصد شاخص شامل افزايش LVEF در گروه شاهد برابر 1.21±1.63 و در گروه مورد 2.69±1.92 بود (P<0.04). كاهش در شاخص EPSS در گروه شاهد معادل 1.45±1.20 و در گروه مورد (P<0.01) 2.89±1.54 و افزايش در شاخص LVESV در گروه شاهد 0.24±0.60 و در گروه مورد (P<0.02) 1.03±1.05. در شاخص LVEDV تغيير معني داري ايجاد نشد. در هيچ يك از بيماران گروه هاي مورد و شاهد عوارض دارويي به وجود نيامد. نتيجه گيري: كاروديلول يك داروي موثر و كم عارضه در كودكان مبتلا به نارسايي قلبي و كارديوميوپاتي مي باشد. کليدواژگان: كارديوميوپاتي، نارسايي قلبي، بتابلوكرها، كاروديلول

	بررسي وضعيت آنتي بيوگرام پروپيوني باكتريوم آكنه در بيماران مبتلا به آكنه ولگاريس فائزه احمدي ، فريناز راشدمرندي ، هوشنگ ساغري ، حميد امامي خو ص 229 چکيده مشاهده متن [PDF 69KB]
	سابقه و هدف: آنتي بيوتيك ها نقش مهمي را در درمان آكنه ايفا مي كنند و پزشكان بر اساس تشخيص خود از ميزان اثر بخشي و صرفه اقتصادي و اثرات جانبي و گاهي اوقات دارويي، بهترين آنتي بيوتيك را براي درمان انتخاب مي كنند. اما مقاومت ميكروبي در سال هاي اخير مشكلاتي را در مسير درمان آكنه در پي داشته است. اين مطالعه با هدف تعيين وضعيت آنتي بيوگرام پروپيوني باكتريوم آكنه (P.acnes) در بيماران مبتلا به آكنه ولگاريس انجام شد. مواد و روش ها: در اين طرح با استفاده از روش E-Test Antibiogram الگوي مقاومت دارويي پروپيوني باكتريوم آكنه به آنتي بيوتيك هاي رايج در درمان آكنه در ايران مشخص گرديد. پس از نمونه برداري و كشت و خالص سازي پروپيوني باكتريوم آكنه به كمك روش كمي E-Test عدد MIC براي هشت مورد از آنتي بيوتيك هاي رايج در درمان آكنه براي هر بيمار به دست آمد. يافته ها: در 86 بيماري كه مورد نمونه برداري قرار گرفتند، %25.6 مذكر و %74.4 مونث بودند و ميانگين سني آنها 22.8 سال بود. در نتايج حاصله 13% سويه هاي پروپيوني باكتريوم آكنه به اريترومايسين، %10.7 به كليندامايسين و %7.1 به كوتريموكسازول مقاوم بودند. هيچ مورد مقاومتي نسبت به ساير آنتي بيوتيك هاي مورد آزمايش شامل تتراسايكلين، داكسي سايكلين، ماينوسايكلين، آمپي سيلين و سفالكسين مشاهده نشد. نتيجه گيري: به طور كلي مقاومت تك دارويي در %8.1 موارد و مقاومت چند دارويي در %10.5 سويه ها ديده شد. اما اين ميزان مقاومت نسبت به ميزان مقاومت هاي ذكر شده در كتب مرجع بيماري هاي پوست و برخي مقالات چاپ شده در نشريات معتبر بسيار پايين تر است. آناليز نتايج طرح بيش تر نشانگر اين مهم است كه عدم مصرف صحيح و مشكلات موجود در فرهنگ مصرف آنتي بيوتيك ها عامل مهمي در موارد شكست درماني آكنه در ايران است . کليدواژگان: آكنه ولگاريس، پروپيوني باكتريوم آكنه، درمان آنتي بيوتيكي، مقاومت دارويي، آزمون حساسيت ميكروبي

	بررسي رابطه بين كيفيت زندگي مرتبط با سلامت و وقوع آسيب هاي غيرعمدي در كودكان حميد سوري ، كامبيز عباچي زاده ص 235 چکيده مشاهده متن [PDF 92KB]
	سابقه و هدف: آسيب هاي غيرعمدي از عوامل مهم ناتواني و مرگ و مير در كودكان كه تاكنون ارتباط آن با كيفيت زندگي مرتبط با سلامت مورد بررسي قرار نگرفته است. هدف از اين مطالعه بررسي رابطه كيفيت زندگي مرتبط با سلامت و وقوع آسيب هاي غيرعمدي در كودكان مي باشد. مواد و روش ها: در اين مطالعه مقطعي، 3375 كودك 6 تا 10 ساله به طور تصادفي از بين مدارس ابتدايي شهر اهواز انتخاب شدند. كيفيت زندگي توسط پرسش نامه هاي TNO AZI child quality of life سنجيده شد. كيفت زندگي، توسط 56 جزء كه متعلق به 7 زمينه (domain) اصلي بودند، تعيين شد. پرسش از والدين در مورد وقوع، علت و توصيف مختصر از آسيب در دوازده ماه قبل از زمان انجام جمع آوري اطلاعات به عمل آمد. براي تحليل رابطه كيفيت زندگي با آسيب هاي غيرعمدي از رگرسيون لجستيك استفاده شد. يافته ها: ميزان پاسخگويي 89% بود. ميزان بروز آسيب هاي غيرعمدي در برابر %6.3 بود. سير افزايش براي آسيب هاي غيرعمدي با كاهش سطح كيفيت زندگي ديده شد (P<0.001). ميزان بروز آسيب ها براي گروه با كيفيت زندگي بسيار كم، كم، متوسط، بالا و بسيار بالا بترتيب برابر 5.0، 6.3، 7.9، 8.3 و 3.7 درصد بود. نسبت شانس تعديل شده جهت وقوع آسيب ها در گروه با كيفيت زندگي بسيار پايين (OR=2.3)، پايين (OR=2.1)، متوسط (OR=1.7) نسبت به گروه مرجع (با كيفيت زندگي بسيار بالا) به طور معني داري بالاتر بود. ميانه كيفيت زندگي (P<0.001) و تمامي زمينه هاي آن (P<0.017)، به جز زمينه مربوط به انجام مستقل كارها، در گروه آسيب ديده در مقايسه با گروه بدون آسيب كمتر بود. نتيجه گيري: در اين مطالعه رابطه معني دار بين كيفيت زندگي مرتبط با سلامت و وقوع آسيب هاي غيرعمدي ديده شد. ضمنا اين تحقيق ايده استفاده از كيفيت زندگي به عنوان يك پيشگويي كننده را گسترش مي دهد. کليدواژگان: آسيب غيرعمدي، كيفيت زندگي مرتبط با سلامت، كودك، پيشگيري، كنترل

	بررسي شيوع سروتايپ هاي سالمونلا در گوشت و مرغ و مقاومت آنتي بيوتيكي آن ها در تهران محمدمهدي سلطان دلال ، مهناز طارمي ، شبنم مدرسي ، كورش ذوالفقاريان ، ساناز معزاردلان ، محمدرضا زالي ص 245 چکيده مشاهده متن [PDF 93KB]
	سابقه و هدف: بيماري هاي منتقله از غذا، يكي از مشكلات اصلي بهداشتي و اقتصادي در بين كشورهاي صنعتي و غيرصنعتي با شيوع رو به افزايش مي باشد. همچنين افزودن آنتي بيوتيك به رژيم غذايي حيوانات اهلي باعث ايجاد مقاومت دارويي در اين باكتري شده كه مي توانند از طريق مواد غذايي به انسان منتقل شوند. در اين ميان مصرف مواد غذايي گوشتي آلوده به سالمونلا به عنوان اصلي ترين منبع بيماري هاي منتقله از غذا مي باشد. اين مطالعه توصيفي به منظور تعيين سروتيپ هاي سالمونلا در گوشت هاي قرمز و سفيد خريداري شده به صورت بسته بندي و غيربسته بندي از مناطق مختلف تهران و ارزيابي ميزان مقاومت آنتي بيوتيكي سويه هاي جداشده، در سال 1383 انجام گرفت. مواد و روش ها: نمونه برداري به طور تصادفي از 10 واحد عرضه كننده گوشت به صورت بسته بندي و 17 واحد عرضه كننده به صورت غيربسته بندي انجام گرفت. از 133 نمونه گوشت تهيه شده، 67 نمونه مرغ و 66 نمونه گوشت قرمز بود. نمونه ها به مقدار 25 گرم وزن و در داخل 225 ml محيط غني كننده BPW قرار داده شده و پس از هموژنيزه شدن توسط Stomacher در دماي 37 درجه سانتيگراد به مدت 24 ساعت گرمادهي شند. سپس 0.1ml از محلول در داخل RV10ml ريخته و در دماي 42 درجه سانتي گراد به مدت 24 ساعت قرار گرفت. در مرحله بعد يك لوپ از اين محيط بر روي HE كشت داده شد. اين محيط نيز در دماي 37 درجه سانتي گراد به مدت 24 ساعت قرار گرفت تا پرگنه هاي سالمونلا بر روي محيط كشت رشد كنند. جهت تعيين حساسيت، ديسك ديفيوژن طبق روش استاندارد انجام گرديد. يافته ها: از مجموع 67 نمونه مرغ مورد آزمايش، 32 مورد (%47.8) و از 66 مورد گوشت قرمز، 19 مورد (%28.8) آلوده به سالمونلا بودند. سروتيپ غالب در نمونه هاي گوشت و مرغ (%54.9) S.thompson بود. همچنين نتايج بررسي مقاومت آنتي بيوتيكي سويه ها نشان داد كه %90.6 از نمونه هاي جداشده از مرغ در مقايسه با %36.8 از نمونه هاي جداشده از گوشت نسبت به ناليديكسيك اسيد مقاوم بودند. نتيجه گيري: با توجه به مقاومت آنتي بيوتيكي برخي از سويه هاي جداشده در نمونه هاي مورد آزمايش، كنترل مواد غذايي از نظر انتقال سويه هاي پاتوژن به انسان دقت بسيار زيادي را مي طلبد. کليدواژگان: سالمونلا، گوشت، مرغ، سروتايپينگ، مقاومت دارويي

	بررسي فراواني بيماري هاي پوستي و عوامل مرتبط در آسايشگاه هاي سالمندان تحت پوشش سازمان بهزيستي شهر تهران در سال 1384 فرهاد ملك زاد ، محمد رحمتي رودسري ، اله يار طاهري ص 253 چکيده مشاهده متن [PDF 74KB]
	سابقه و هدف: پيشرفت هاي ادامه دار در مراقبت هاي پزشكي و تغذيه طول عمر بشر را افزايش داده است و جمعيت سالمندان را در كل جهان بيش تر كرده است. علي رغم افزايش جمعيت هاي مسن در خانه سالمندان ايران، تعداد كمي مطالعه درماتولوژيك در مورد آن ها وجود دارد و شيوع بيماري هاي پوستي در اين گروه نامشخص است. لذا اين تحقيق به منظور تعيين فراواني بيماري هاي پوستي و عوامل مرتبط با آن انجام گرفت. مواد و روش ها: اين تحقيق يك مطالعه توصيفي با طراحي مقطعي بود. 2500 سالمند ساكن در مراكز نگهداري سالمندان، 456 نفر به صورت تصادفي انتخاب شده و توسط متخصصين پوست معاينه شدند. فراواني انواع بيماري هاي پوستي و عوامل مرتبط با آن ها توسط معاينه و در صورت لزوم بررسي آزمايشگاهي بررسي شدند و شيوع بيماري هاي پوستي در نمونه ها تعيين و ميزان واقعي در جامعه برآورد شده و نقش عوامل مرتبط با بروز آن، مورد قضاوت آماري قرار گرفت. يافته ها: از ميان 2500 سالمند، تعداد 456 نفر بررسي شدند. تعداد 267 نفر (%58.6) از حداقل يك بيماري پوستي رنج مي بردند. شايع ترين بيماري پوستي يافت شده خشكي پوست بوده و در مرتبه بعدي سبوروئيك كراتوز دست و صورت و زخم بستر قرار داشتند. دو سالمند (%0.4) مبتلا به بازال سل كارسينوما بودند و يك بيمار (%0.2) مبتلا به ساركوم كاپوزي در اندام تحتاني بودند. نتيجه گيري: به نظر مي رسد كه بيماري هاي پوستي از مشكلات مطرح در گروه سالمندان بوده و خشكي پوست، شايع ترين بيماري پوستي ساكنين آسايشگاه ها در اين گروه مي باشد كه نيازمند توجه بيش تر مسوولين آسايشگاه جهت برآورده كردن نيازهاي درماتولوژيك آن ها مي باشد. کليدواژگان: آسايشگاه سالمندان، بيماري پوستي، شيوع

تعداد صفحات: 106 صفحه
قيمت: 10000 ريال
تاريخ انتشار: 1/9/86
تلفن: 22439783 (021)

تاريخ درج در سايت: 6/9/86
شمار بازديدکنندگان اين شماره: 786

چاپ فهرست

ارسال فهرست به ديگران

نظر بدهيد

اشتراک نسخه چاپي

معرفی سايت به ديگران

گزارش اشکال در اطلاعات

اشتراک نشريات ديگر

جستجوی مطالب

کلمه مورد نظر خود را وارد کنيد

جستجو در:

آرشيو اين مجله

همه مجلات عضو

مجلات علمی مصوب

متن روزنامه های عضو

جستجوی پيشرفته

راهنمای موضوعی نشريات

اين نشريه در گروه(های) زير قرار گرفته است:
1 مصوب پزشکي
1 ISC پايگاه استنادی جهان اسلام
1 پزشکی
1 پژوهش

	تبليغات



آفتاب يزد

اعتماد

ايران

جام جم

دنياي اقتصاد

رسالت

كيهان


ساير روزنامه ها را در سايت هاي اختصاصي شان مطالعه نماييد.

پيشخوان

فصلنامه پژوهشنامه بازرگاني

متن مطالب شماره 52، پاييز 1388را در magiran بخوانيد.

- اثر مهاجرت مغزها بر رشد اقتصادي (مطالعه موردي ايران)
- اثرات تغييرات نرخ ارز مبتني بر نظريه برابري قدرت خريد بر ارزش افزوده بخش صنعت
- ارائه يك مدل مفهومي از خريد اينترنتي كتاب و ارزيابي آن در دانشگاههاي كشور
- شناسايي عوامل موثر بر وفاداري مشتريان بر اساس مدل سازمان هاي پاسخگوي سريع
و ...

1388-1380 کليه حقوق متعلق به سايت بانک اطلاعات نشريات کشور است.

توجه:
magiran.com پايگاهی مرجع است که با هدف اطلاع رسانی و دسترسی به همه مجلات کشور توسط بخش خصوصی و به صورت مستقل اداره می شود. همکاری نشريات عضو تنها مشارکت در تکميل و توسعه سايت است و مسئوليت چگونگی ارايه خدمات سايت بر عهده ايشان نمی باشد.

پشتيبانی سايت magiran.com (در ساعات اداری): 77512642 021
فقط در مورد خدمات سايت با ما تماس بگيريد. در مورد محتوی اخبار و مطالب منتشر شده در نشريات اطلاعی نداريم!