magiran.com: مجله دانشكده پزشكي مشهد، شماره 96

شماره جديد اين نشريه


	تبليغات



مجله دانشكده پزشكي مشهد فصلنامه داراي رتبه علمی - پژوهشی سال پنجاهم، شماره 2، بهار 1387 150 صفحه


مقالات اصلي

	نقش نمونه برداري ترانس توراسيك با هدايت سونوگرافي در تشخيص توده هاي ريوي محيطي رضا باقري ، ضياءا... حقي ، محمد راه روح ، محمود كلانتري ، علي صدري زاده صص 117-122 چکيده مشاهده متن [PDF 140KB]
	مقدمه: نمونه برداري سوزني از طريق قفسه سينه (TNB)[1] روشي مورد تاييد در تشخيص آسيب شناسي ضايعات ريوي است که با انجام برونکوسکوپي تشخيص ضايعه امکان پذير نيست. هدف از انجام اين مطالعه بررسي ايمني و دقت تشخيص نمونه برداري سوزني از طريق قفسه سينه با راهنمايي سونوگرافي در تشخيص ضايعات محيطي ريه است. روش کار: اين مطالعه توصيفي از سال 84 – 1385 در بيماران بستري در بخش توراکس بيمارستان قائم (عج) مشهد انجام شده است. 30 بيمار با توده محيطي ريه با قطر بيشتر از 3 سانتي متر که فاصله آن از جدار قفسه سينه کمتر يا مساوي 5 سانتي متر بود، با راهنمايي سونوگرافي تحت نمونه برداري بافتي قرار گرفتند. مشخصات فردي، علائم باليني، نتايج سونوگرافي در پرسشنامه جمع آوري و با استفاده از نرم افزارSPSS و آمار توصيفي و جداول توزيع فراواني پردازش شد. نتايج: در اين بيماران نسبت زن به مرد، 2 به ا، متوسط سن 2/61 سال بوده و اغلب ضايعات در سمت راست (60%) ديده شد. در تمامي بيماران نمونه کافي جهت آسيب شناسي تهيه شد که اين نمونه ها در 6/86% دقت تشخيصي داشته و در 3/13% جهت تشخيص دقيق بافتي بيوپسي باز ريه، ضرورت يافت. در بررسي کلي آسيب شناسي 3/83 % دچار ضايعه بدخيم بوده که شايع ترين آن کارسينوم سلولهاي سنگفرشيو آدنوکارسينوما ريه بوده است و 6/16% دچار ضايعه خوش خيمي بوده که شايع ترين آن گرانولوماتوزسلي بوده است. 3/13% از بيماران دچار عارضه شدند که اين عوارض در 6/6% پنوموتوراکس و6/6% هموپتزي بود. مرگ و مير نيز وجود نداشت. نتيجه گيري: با توجه به دقت مناسب تشخيصي، سهولت دسترسي، ارزاني و عوارض قابل قبول انجام بيوپسي ترانس توراسيک با راهنمايي سونوگرافي در تشخيص ضايعات محيطي ريه توصيه مي گردد. کليدواژگان: نمونه برداري ترانس توراسيک، سونوگرافي، ضايعات محيطي ريه

	عارضه پاركينسون ناش از داروهاي روانگردان در بيماران اسكيزوفرن غلامحسين احمدزاده ، محسن فروغي پور ، مهستي بابائيان ، سامان رضايي صص 123-130 چکيده مشاهده متن [PDF 126KB]
	مقدمه: داروهاي روانگردان بخش مهمي از درمان بيماران را در روانپزشکي شامل مي شوند.اما عوارض جانبي همانند پارکينسونيسم دارويي، مشکلات فراواني به وجود آورده که از علل عمده قطع درمان از سوي بيماران است. هدف از اين مطالعه بررسي عارضه پارکينسيون در بيماران مبتلا به اسکيزوفرن که داروهاي روانگردان استفاده مي کنند بوده است. روش کار: اين مطالعه توصيفي - مقطعي در بيماران مبتلا به اسکيزوفرن در سال 1378 در بيمارستانهاي نور و شريعتي انجام شده است.200 نفر از بيماران مبتلا به اسکيزوفرن که به عارضه پارکينسون مبتلا بودند مورد مطالعه قرار گرفتند. متغيرهاي سن، جنس، خانواده ميزان و مدت مصرف دارو، نشانه هاي تشخيصي پارکينسون و مصرف همزمان داروي آنتي کلينرژيک در پرسشنامه جمع آوري و سپس به وسيله آمار توصيفي و جداول توزيع فراواني پردازش شد. نتايج: از200 بيمار مورد مطالعه ۱۲۲مرد و ۷۸ بودند. شيوع عارضه ۵/۲۶% بود. عارضه درجنس مونث (۳۲% در برابر ۹/۲۲% در مردان) سن بالا (۱۹-۱۰ سال: صفر درصد، بالاتر از۵۰ سال: ۳۳%) عدم مصرف همزمان آنتي کلينرژيک (۷/۳۵% در برابر۲۵% مصرف همزمان) افزايش داشت. عارضه در گروههاي دارويي با قدرت بالا، متوسط و كم به ترتيب ۷/۲۸%، ۴/۲۹% و ۲/۱۹% بود. افزايش عارضه با ميزان كمتر از۱۰۰ ميلي گرم (معادل کلرپرومازين) نسبت به گروه دارويي ۳۰۰ – ۱۰۱ ميلي گرمي (۰۵/۰ نتيجه گيري: عارضه در جنس مونث، سن بالاتر، عدم مصرف همزمان ترکيب آنتي كلينرژيک شيوع بالاتري داشت. عارضه در تمام خانواده هاي دارويي و حتي داروي آتيپيک ديده شد. پارکينسون دارويي در شروع درمان شيوع بالاتري داشته، با ادامه درمان و افزودن آنتي کلي نرژيک کاهش يافته است. کليدواژگان: اسکيزوفرني، روانگردان، پارکينسون، آنتي کلي نرژيک

	پيش آگهي بيماران ضربه مغزي با اندازه گيري خرده فيبرين هاي خون محمدرضا احصائي ، غلامرضا بهادرخان ، فريبرز ثميني صص 131-136 چکيده مشاهده متن [PDF 104KB]
	مقدمه: به طور کلي حوادث ضربه اي به عنوان سومين علت مرگ و مير در همه سنين محسوب مي شوند. در اين ميان، مرگ متعاقب ضربه سر شايعتر از ساير علل مي باشد. در مطالعات مختلف اختلالا ت انعقادي به عنوان يکي از عوامل تعيين کننده شدت ضربه در حوادث ناشي ار ضربه سر مطرح مي باشد. اين مطالعه با هدف اندازه گيري خرده فيبرينهاي خون در بيماران ضربه مغزي انجام شده است. روش كار: در اين مطالعه توصيفي- مقطعي، 96 بيمار شامل 22 بيمار با آسيب خفيف و 74 بيمار با آسيب متوسط و شديد که در سال 1384 به بيمارستان امدادي مشهد ارجاع شده بودند در 6 ساعت اوليه بعد از ضربه مورد بررسي قرار گرفتند. از تمام اين بيماران علاوه بر بررسي کلينيکي و پاراکلينيکي کامل براي آنها FDP[1] نيز اندازه گيري و با ميزان طبيعي آن مقايسه گرديد. مشخصات فردي و نتايج آزمايشگاهي و معاينات باليني در پرسشنامه جمع آوري و با استفاده از آمار توصيفي و جداول توزيع فراواني پردازش شد. نتايج: در اغلب مواردي که هماتوم تاخيري ايجاد شده بود، فاصله بين سي تي اسکن اوليه و سي تي اسکن نشان دهنده هماتوم کمتر از 14 ساعت بوده است. ميزان FDP با شدت ضربه سر در ارتباط بوده، رابطه معني داري بينFDP وGCS [2] وجود داشت. در مورد ضربه شديد سر مقاديرFDP بالا باBMR[3] پائين وFDP پائين باBMR بالا مرتبط بوده اند. شايعترين نوع هماتوم تاخيري از نوع داخل پارانشيم بوده است. نتيجه گيري: اندازه گيري FDP مي تواند به عنوان يک عامل با ارزش براي پيشگويي شدت آسيب در بيماران با ضربه سر مطرح باشد و ممکن است بتوان با ايجاد تغييراتي در روند انعقاد خون پيش آگهي بيماران با آسيب جمجمه را بهتر کرد. کليدواژگان: ضربه سر، اختلالات انعقادي، معيار اغمائي گلاسکو، بهترين پاسخ حرکتي

	تاثير داپلر ترانس كرانيال در تصميم گيري درمان بيماران مغز و اعصاب كاويان قندهاري ف محمودرضا آذرپژوه صص 137-142 چکيده مشاهده متن [PDF 93KB]
	مقدمه: فناوري داپلر ترانس کرانيال روش تشخيصي پرهزينه اي براي بيمار و شرکت هاي بيمه گذار است، اما بررسي هموديناميک مغز را ممکن مي سازد. روش كار: اين مطالعه توصيفي در بخش مغز و اعصاب بيمارستان قائم (عج) مشهد در سال 1385 انجام شده است. 166 بيمار که جهت سونوگرافي داپلر ترانس کرانيال انتخاب شده بودند مورد مطالعه قرار گرفتند. سونوگرافي داپلر توسط متخصص اعصاب به روش استاندارد با دستگاه AKAI ساخت فرانسه و پروب 2 مگاهرتز انجام شد. مشخصات فردي، نتايج سونوگرافي داپلر، نوع درمان در پرسشنامه جمع آوري گرديد. اطلاعات جمع آوري شده با استفاده از آمار توصيفي و جداول توزيع فراواني پردازش شد. نتايج: از 166 بيمار 86 نفر مرد و 80 نفر زن با ميانگين سني 4/53 سال بودند. در 5/27% موارد يافته هاي غير طبيعي در داپلر ترانس کرانيال وجود داشت.30 مورد (15%) داپلر ترانس کرانيال در تصميم گيري درماني مؤثر بوده است. در اين گروه 83 % خونريزي زير عنكبوتيه و 17% منشاء قلبي پرخطر پرتاب آمبولي و يا تنگي كاروتيد با حوادث ايسكميك مغزي مكرر داشتند. هزينه انجام 200 مورد اين روش در مركز دولتي10 ميليون تومان برآورد شد. نتيجه گيري: انجام داپلر ترانس کرانيال به دليل هزينه زياد و تاثير گذاري اندك بر روي تصميم گيري درماني بيماران، فقط براي تعداد محدودي از بيماران توصيه مي شود . با اين وجود اين روش بي خطر و غير تهاجمي براي بررسي شريان هاي اصلي مغز بوده و اطلاعات مفيدي را مي دهد. کليدواژگان: داپلر ترانس كرانيال، حوادث ايسکميک مغز، آمبولي مغز

	نوپيرامات در درمان صرع مقاوم كودكان جواد آخونديان ، وحيد جعفري صص 143-148 چکيده مشاهده متن [PDF 101KB]
	مقدمه: 5/0 تا 1% کودکان مبتلا به صرع هستند و 20% آنها نسبت به درمان مقاومند. توپيرامات يک داروي ضد صرع قوي است که به عنوان تک دارو يا همراه با ساير داروهاي ضد صرع براي درمان انواع مختلفي از صرع مورد استفاده قرار مي گيرد؛ا ما مطالعه ي چاپ شده اي در باره ي اثر آن در کودکان ايراني توسط نويسندگان اين مقاله يافت نشد. به همين علت اين مطالعه با هدف بررسي اثر توبيرات در کودکان داراي صرع مقاوم به درمان انجام شده است. روش کار: اين مطالعه توصيفي در سال 1384در کلينيک اعصاب کودکان بيمارستان قائم (عج) انجام شد. تعداد 24 بيمارمبتلابه صرع مقاوم وارد مطالعه شدند. براي همه بيماران، توپيرامات علاوه بر ساير داروها به ميزان روزانه 3 ميلي گرم در هر کيلوگرم شروع و حداکثر تا 9 ميلي گرم در هر کيلوگرم افزايش داده شد. مدت تجويز داروحداقل 2 ماه بود و هر گونه تغيير در تعداد تشنجات پس از مصرف دارو و نيز عوارض احتمالي ناشي از مصرف دارو و مشخصات فردي در پرسشنامه جمع آوري و سپس با استفاده از آمار توصيفي و جداول توزيع فراواني پردازش شد. نتايج: متوسط تعداد تشنج بيماران در ماه 95/119 تشنج بود که پس از مصرف توپيرامات، اين تعداد به 41/53 تشنج کاهش يافت. تشنجات در 25% بيماران کاملاً برطرف گرديد و در 9/20% از آنان، نيز هيچ گونه کاهشي در تعداد تشنجات مشاهده نشد. نتايج اين مطالعه نمايانگر موثر بودن توپيرامات در کاهش تعداد دفعات تشنج است. نتيجه گيري: با توجه به تاثير مناسب و عوارض کمتر توپيرامات، پيشنهاد مي شود اين دارو به طور فزاينده اي در درمان بيماران مبتلا به صرع به کار گرفته شود. کليدواژگان: تشنج مقاوم، توپيرامات، صرع مقاوم به دارو

	پرويتوزيس يكطرفه و بررسي علل آن محمد فرجي ، بابك گنجه اي فر ، سيده مريم حسيني صص 149-154 چکيده مشاهده متن [PDF 157KB]
	مقدمه: اگزوفتالمي عبارت است از بيرون زدگي غيرطبيعي كره چشم كه پروپتوزيس نيز به آن اطلاق مي شود. پروپتوزيس به هر علت مي تواند باعث كاهش قدرت بينائي و به هم خوردگي ساختمان چشم شود اين مطالعه با هدف بررسي عوامل اتيولوژي، يافته هاي باليني، راديولوژيکي، آسيب شناسي و پيش آگهي بيماران مبتلا به اگزوفتالمي انجام شده است. روش کار: اين مطالعه توصيفي در سالهاي 1374 – 1384 در بيماران بستري در بخش اعصاب بيمارستان قائم (عج) مشهد انجام شده است. اطلاعات مربوط به50 پرونده بيمار که از نظر شرح حال و معاينات باليني ونتايج آزمايشات و آسيب شناسي کامل بوده است در پرسشنامه جمع آوري گرديد. اطلاعات جمع آوري شده با استفاده از آمار توصيفي و جداول توزيع فراواني پردازش شد. نتايج: از50 بيمار مورد بررسي 28 نفر (56%) زن و 22 نفر (44%) مرد و متوسط سن بيماران مطالعه، 9/32 سال و از10 ماه تا 70 سال، متوسط سن زنان 8/36 سال و مردان 8/27 بوده است. در 48% موارد چشم راست و در 52 درصد چشم چپ درگير بوده است. شايعترين ضايعه کره چشم منجر شونده به پروپتوزيس، مننژيوم با درگيري کره چشم (12% موارد) بوده است كه در10% موارد مننژيوم بال اسفنوئيد با درگيري کره چشم و 2% موارد مننژيوم شيت عصب اپتيك بوده است. علل شايع ديگر پروپتوز در اين مطالعه، استئوم فرونتال با گسترش به کره چشم (8%)، فيبروس ديسپلازي (8%) سودوتومور کره چشم (6%)، موكوسل سينوس (6%) همانژيوم كاورنوس کره چشم (6%)، كيست درموئيد و اپيدرموئيد کره چشم (6%)، كيست هيداتيك (6%)، فيستول كاروتيد ـ كاورنوس (6%) و گليوم عصب اپتيك (4%) موارد را تشكيل داده است. در 52 درصد موارد ضايعه منجر شونده به پروپتوز با افت ديد همراه بوده است. نتيجه گيري: شايعترين علت در اغلب پروپتوزيس در بخش جراحي مغز و اعصاب مننژيوم، و بااكتريت مننژيوم ناحيه بال كوچك اسفنوئيد بوده كه در اغلب موارد با كاهش ديد همراه است. کليدواژگان: اگزوفتالمي، اگزوفتالمي يكطرفه، پروپتوزيس، كاهش بينائي

	صرع واكنشي و بررسي خصوصيات و نتايج درماني آن كريم نيكخواه ، پيام ساسان نژاد ، مرتضي سعيدي ، علي رضا خسروي ، علي شعيبي صص 155-160 چکيده مشاهده متن [PDF 92KB]
	مقدمه: صرع واکنشي وضعيتي است که در آن تشنجات به طور معمول توسط يک محرک خارجي، يا به ندرت توسط يک فرايند ذهني دروني، برانگيخته مي شود. افراد مبتلا به صرع واکنشي فقط در پاسخ به محرک خاصي دچار تشنج شده و تشنج خود به خودي ندارند. اين مطالعه با هدف بررسي خصوصيات و نتايج درمان صرع واکنشي انجام شده است. روش کار: اين مطالعه توصيفي در سالهاي 85 – 1375 در بيماران مبتلا به صرع مراجعه کننده به درمانگاه خصوصي مغز و اعصاب دکتر نيکخواه انجام شده است. از بررسي پرونده 9676 بيمار 33 نفر مبتلا به صرع واکنشي بودند که مورد مطالعه قرار گرفتند. مشخصات فردي، نوع تشنج، محرک حمله، خصوصيات نوار مغزي و نوع و نتايج درمان در پرسشنامه جمع آوري گرديد. اطلاعات جمع آوري شده با استفاده از آمار توصيفي و جداول توزيع فراواني پردازش شد. نتايج: از بين 33 بيمار، 15 نفر زن و 18 نفر مرد بوده اند ( نسبت مرد به زن 2/1 مي باشد). 21 نفر (6/63%) در اثر محرک بينايي، 4 نفر (12%) در هنگام جويدن، 3 نفر (9%) در حين ادرار کردن، 3 نفر (9%) درحين محاسبه رياضي، يک نفر (3 %) درحال بازي شطرنج و يک نفر(3 %) حين حمام با آب گرم دچار تشنج شده اند. سي تي اسکن مغز در تمام بيماران مورد مطالعه طبيعي بود. در صرع با محرک بينايي ابتدا توصيه به حذف و دوري از عامل محرك گرديد، که فقط 6 مورد بدين روش کنترل شدند ودر سايرمواردبدليل عدم امكان حذف عامل محرك، درمان با داروي ضد صرع شروع شد. در مجموع حملات تشنجي در 90 درصد بيماران مبتلا به صرع واکنشي با داروي والپروات سديم کنترل گرديد. نتيجه گيري: اگر شرح حال تشنجات در پاسخ به محرکهاي خاص گزارش گردد، پزشک بايد به جزئيات هرچه بيشتري در خصوص ماهيت محرکهاي برانگيزاننده، توجه کند. درمان شامل حذف و پيشگيري محرکهاي خاص و درمان دارويي مي باشد. کليدواژگان: صرع، تشنج، صرع واکنشي

	شيوع كلسترول بالا و ارتباط آن با كم كاري تيروئيد در بيماران ميانسال و مسن موسي الرضا حاج زاده ، حبيب ا... نعمتي صص 161-170 چکيده مشاهده متن [PDF 142KB]
	مقدمه: كم كاري هاي تيروئيد از بيماريهاي شايع غددي است و هر دو شکل كم كاري شديد و كم كاري خفيف اثرات متعدد و گوناگوني بر ارگانهاي بدن دارند. کم کاري تيروئيد مي تواند موجب هيپرليپيدمي و به ويژه هيپركلسترولمي و پرفشاري خون دياستوليك و ايجاد و پيشرفت آرتريواسكلروز و افزايش خطر انفاركتوس قلبي و افزايش خطر مرگ و مير قلبي- عروقي گردد و از طرفي هيپرکلسترولمي ناشي از کم کاريهاي تيروئيد با لوتيروکسين قابل درمان است و درمان از پيشرفت عوارض بيماري جلوگيري مي نمايد. هدف از اين مطالعه بررسي شيوع كم كاري تيروئيد در افراد با هيپركلسترولمي در شهر مشهد مي باشد. روش کار: اين پژوهش توصيفي در سال 1381 در سطح شهر مشهد انجام شد، 97 محله جمعيتي مورد مطالعه قرار گرفت. 2222 نفر كه با رضايت و داوطلبانه در پژوهش شركت نمودند، پس از 14- 12 ساعت ناشتا بودن، يك نمونه خون گرفته شد و در 2215 نمونه كلسترول کامل سرم با روش آنزيمي اندازه گيري گرديد. پس از تعيين غلظت كلسترول، در 89 نمونه افراد با ميلي گرم در دسي ليتر310 ≥ کلسترول کامل و 82 نمونه افراد با ميلي گرم در دسي ليتر 309-261: کلسترول کامل غلظتFT4[1] و TSH [2] پلاسما با روش هاي راديو ايمنو اسي اندازه گيري گرديد. مشخصات فردي، نتايج آزما يشات در پرسشنامه جمع آوري و سپس به وسيله آمار توصيفي و جداول توزيع فراواني و آزمونهاي کاي دو تي پردازش شد. نتايج: يافته ها نشان داد كه 9/4% مردان و 18/4% زنان مورد مطالعه ميلي گرم در دسي ليتر 310≥ کلسترول کامل داشته و 87/11% مردان و 2/15% زنان ميلي گرم در دسي ليتر 309-261کلسترول: دارند و در 2/42% از مردها و 9/42% از زنهاميلي گرم در دسي ليتر 260-200کلسترول کامل مي باشد و در مجموع 4/59% مردان و 63% زنان با سن بالاتر از 40 سال غلظت كلسترول تام بالاتر ازميلي گرم در دسي ليتر200 دارند كه به عنوان غلظت كلسترول کامل ايده آل مطرح مي باشد. از 89 نفر افراد باميلي گرم در دسي ليتر310 ≥ کلسترول کامل كه براي آنها FT4 وTSH سرم اندازه گيري شد، 5/13% (12 نفر) مبتلا به كم كاري تيروئيد مي باشند. در مجموع از 12 نفر افراد دچار هيپوتيروئيديسم 75% (9 نفر) را زنان و 25% (3 نفر) را مردان تشكيل مي دهند يعني نسبت ابتلا 1/3 = مرد/ زن مي باشد. نتيجه گيري: همان طور كه اين نتايج نشان مي دهد درصد نسبتا بالايي از زنان و مردان مورد مطالعه در جمعيت شهر مشهد دچار هيپركلسترولمي هستند و شيوع کم کاري تيروئيد در جمعيت دچار هيپركلسترولمي به ويژه در ميلي گرم در دسي ليتر310 ≥ کلسترول کامل نسبتا بالاست (5/13%). نسبت ابتلا زنان از مردان بالاتر است (1/3) اما به نظر مي رسد كه سن ابتلا در زنان در شهر مشهد پائين تر از سن افراد مبتلا در مطالعات ديگر است. به نظر مي رسد حداقل در زنان مبتلا هيپركلسترولمي در جمعيت شهر مشهد پيدا کردن افراد مبتلا براي يافتن افراد مبتلا به كم كاريهاي تيروئيد و معالجه آنان توجيه پذير باشد. کليدواژگان: هيپركلسترولمي، كم كاريهاي تيروئيد خفيف و شديد، جمعيت شهر مشهد

	مقايسه اثر ويتامين C خوراكي و تزريقي در بيماران همودياليزي زهرا كاشي ، فاطمه اسپهبدي ، شهرام علا ، نرجس هندويي صص 171-176 چکيده مشاهده متن [PDF 104KB]
	مقدمه: مصرف طولاني مدت ميزان بالاي ويتامين ث ممكن است خطر ابتلا به اگزالوزيس را در بيماران همودياليزي افزايش دهد. رسوب كريستالهاي اگزالات در بافتهاي حياتي بدن، خطر بروز بيماري هاي قلبي ـ عروقي و استخواني را افزايش مي دهد. بيماران همودياليزي به علت محدوديت غذايي و از دست دادن مقداري از ويتامين ث حين دياليز با كمبود ويتامين ث مواجهند كه اين مسئله اين بيماران را در معرض بيماري اسكوربوت قرار مي دهد، تاكنون مطالعات متعددي در اين زمينه انجام شده كه اكثرا در رابطه با ويتامين ث تزريقي بوده و اثرات متفاوتي بر تغيير اگزالات سرم داشته است. هدف از اين مطالعه مقايسه اثر دو شکل ويتامين ث خوراكي و تزريقي، بر ميزان اگزالات سرم بيماران همودياليزي بوده است. روش کار: اين مطالعه کارآزمايي باليني در بيماران همودياليز مراجعه کننده به سه مرکز درماني استان مازندران در سال 1384 انجام شده است. 41 بيمار همودياليزي كه از دو ماه قبل هيچ مكمل ويتامين ث دريافت نكرده اند، به طور تصادفي به دو گروه خوراكي و تزريقي تقسيم شدند. گروه خوراكي روزانه mg125 و گروه تزريقي هفته اي g5/1 (mg 500 بعد از هر جلسه دياليز، سه بار در هفته) وريدي به مدت دو ماه دريافت كردند در ابتدا و پايان مطالعه ميزان اگزالات سرم به روش آنزيمي و باكيت مارک کنترل گردد. مشخصات فردي، نتايج آزمايشگاهي، عوارض دارويي در پرسشنامه جمع آوري گرديد و سپس با استفاده از نرم افزار SPSS10 و آمار توصيفي و جداول توزيع فراواني و آزمونهاي تي جفت و دانشجويي و غيروابسته پردازش شد (05/0 p<). نتايج: در هر دو گروه افزايش درميزان اگزالات سرم مشاهده شد. ولي افزايش ميزان اگزالات سرم در طول دوره درماني نسبت به پايه در هر گروه (گروه خوراكي از 4/0 8/1 به 8/0 85/1،4/0P=) و گروه تزريقي از 7/0 8/1 به 9/0 1/2 ،3/0=p) و همچنين بين دو گروه از نظر آماري تفاوت معني دار نداشت. نتيجه گيري: ميزان اگزالات سرم بيماران با تجويز اين مقدارويتامين ث وطول مدت درمان بدون تغيير مي ماندومي تواند بدون نگراني در اين بيماران به عنوان مکمل مورد استفاده قرار گيرد. کليدواژگان: ويتامين ث خوراكي و تزريقي ، اگزالات سرم، بيماران همودياليزي

	مقايسه وضعيت ايمني نسبت به ويروس سرخجه قبل و بعد از اجراي برنامه همگاني واكسيناسيون سرخك - سرخجه در زنان 15 - 23 ساله مشهد محمود محمودي ، احسان واحدي صص 177-186 چکيده مشاهده متن [PDF 151KB]
	مقدمه: سرخجه، بيماري ويروسي راش دار دوره كودكي است؛ كه اهميت اصلي آن به دليل سندرم سرخجه مادرزادي در نوزاد است. اين بيماري در صورت ابتلاي خانم باردار غير ايمن به ويروس به خصوص در هفته هاي اول حاملگي ايجاد مي شود و علائمي مانند اختلال شنوايي، كاتاراكت، گلوکوم، ميكروسفالي و عقب ماندگي ذهني، آنومالي هاي قلبي و علائم ديگر ايجاد مي کند. در سال 1382 واکسيناسيون همگاني سرخک- سرخجه در افراد 5- 25 ساله انجام شد. اين مطالعه با هدف تاثير واکسيناسيون در افزايش سطح ايمني انجام شده است. روش كار: اين مطالعه توصيفي – مقطعي بر زنان و مراجعه کننده به آزمايشگاه کلينيک ويژه بيمارستان امام رضا (ع) در سالهاي 1381– 1384 انجام شد. 1698 نفر (1148 نفر 23- 15 ساله) از زنان مراجعه کننده جهت مشاوره، قبل از اجراي برنامه و 354 نفر (162 نفر 23- 15 ساله) بعد از اجراي برنامه مورد مطالعه قرار گرفتند. غلظت IgG ضد سرخجه به روش الايزا تعيين گرديد.مشخصات فردي، نتايج IgGدر پرسشنامه جمع آوري گرديد، اطلاعات جمع آوري شده با استفاده از آمار توصيفي و جداول توزيع فراواني و نرم افزار SPSS ويراست 12 پردازش شد. نتايج: ميزان ايمني درگروه قبل از واکسيناسيون، 19/67% و در محدوده سني 23-15 سال 38/70% بود. در گروه بعد از واکسيناسيون اين دو ميزان به ترتيب 40/77% و 50/89% بود.نتايج نشان دادند در افراد غير واكسينه، با افزايش سن ايمني کاهش مي يابد. نتيجه گيري: محاسبات آماري، نشان دهنده تأثير واكسيناسيون در بهبود وضعيت ايمني است (001/0p< و 11/5 =Z). جهت ايمن سازي افراد غير واكسينه، واكسيناسيون زنان بالاي 25 سال توصيه مي شود. کليدواژگان: سرخجه، سندرم سرخجه مادرزادي، واكسيناسيون، وضعيت ايمني

	تيزبيني و حساسيت كانتراست در بيماران سودوفاكيك پس از استفاده از لنز داخل چشمي جواد هرويان ، اكبر درخشان ، عباسعلي يكتا ، هادي استادي مقدم ، منيره محجوب صص 187-192 چکيده مشاهده متن [PDF 114KB]
	مقدمه: اين مطالعه به منظور تعيين عملكرد تيزبيني و حساسيت كانتراست دور پس از استفاده لنز داخل چشمي تک کانوني در بيماران سودوفاکيک (افرادي که بعد از جراحي کاتاراکت از لنزهاي داخل چشمي استفاده مي کنند) انجام شده است . روش كار: اين مطالعه مورد – شاهدي در سال 1383 در مرکز چشم پزشکي خاتم الانبياء مشهد انجام شده است. 85 بيمار سودوفاکيک (110 چشم) به عنوان گروه مورد و 20 فرد سالم (40 چشم) گروه شاهد که از نظر مشخصات فردي با گروه مورد يکسان بودند مورد مطالعه قرار گرفتند. تيزبيني و حساسيت کانتراست آنها پس از اصلاح عيوب انکساري با استفاده از چارت اسنلن E استاندارد و آزمون حساسيت کانتراست کمبريج در فاصله 6 متري اندازه گيري شد. مشخصات فردي، تاريخ جراحي، نتايج معاينه کاتاراکت، اندازه گيري ميزان عيب انکساري و تيزبيني و حساسيت کانتراست در پرسشنامه جمع آوري و با استفاده از آمار توصيفي وجداول توزيع فراواني پردازش شد. نتايج: بررسي هاي آماري نشان داد، تيزبيني اصلاح شده در گروه سودوفاکيک و گروه فاکيک (طبيعي) تفاوت معني داري ندارد (36/0=p). اما حساسيت كانتراست اين افراد، نسبت به افراد فاكيك كاهش يافته بود. با وجود تيزبيني طبيعي اين افراد از تاري ديد شکايت داشتند. نتايج همچنين نشانگر اين است كه با افزايش سن، حساسيت كانتراست در هر دوگروه سودوفاكيك و طبيعي كاهش مي يابد و نيز رابطه معني داري بين تيزبيني و حساسيت كانتراست با مدت زمان بعد از عمل وجود ندارد(174/0= PVA ، 257/0 =PC.S). نتيجه گيري: لنزهاي داخل چشمي، تيزبيني خوبي براي افراد سودوفاکيک بعد از عمل جراحي کاتاراکت (آب مرواريد) ايجاد مي کند ولي حساسيت کانتراست اين افراد غالبا کاهش مي يابد. آزمون حساسيت كانتراست براي ارزيابي عمل سيستم بينايي مهم بوده است و مي تواند براي آگاهي از تغييرات داخل چشمي با گذشت زمان به کار رود؛ در حالي که با آزمون تيزبيني اين اختلالات ممکن است تشخيص داده نشود. کليدواژگان: کاتاراکت، سودوفاکيک، فاکيک، لنزهاي داخل چشمي، تيزبيني، حساسيت كانتراست

	نتايج درمان طبي در پيشگيري از خونريزي مجدد در هايفماي آسيبي ميرتقي موسوي ، مجيد ابريشمي ، سيامك زارعي قنواتي ، عليرضا اسلامپور ، نويد مختاري اميرمجدي صص 193-200 چکيده مشاهده متن [PDF 122KB]
	مقدمه: هايفماي آسيبي از علل شايع مراجعه به مراكز اورژانس چشم است که در آن خونريزي مجدد با پيش آگهي بد بينايي همراه است. خونريزي مجدد عوارضي از جمله خوني شدن رنگ قرنيه، گلوکوم و آتروفي عصب بينايي را بوجود مي آورد و لذا مهمترين هدف در درمان هايفما جلوگيري از خونريزي مجدد وعوارض ناشي از آن است. اين مطالعه با هدف بررسي همه گيرشناسي هايفماي آسيبي ونقش درمان طبي در پيشگيري از بروز عوارض کوتاه مدت صورت گرفته است. روش کار: اين مطالعه توصيفي – مقطعي در سال 1384 در درمانگاه اورژانس بيمارستان چشم پزشکي خاتم الانبياء (ص) مشهد انجام شده است. 100 بيمار هايفماي آسيبي مورد مطالعه قرار گرفتند. از کليه بيماران معاينه کامل چشم پزشکي به عمل آمد و بعد از تشخيص تحت درمان قرار گرفته و به مدت10 روز نيز پيگيري شدند. مشخصات فردي، نتايج درمان و پيگيري در پرسشنامه جمع آوري و با استفاده از آمار توصيفي و جداول توزيع فراواني پردازش شد. نتايج: از 100 بيمار مورد مطالعه، 81% مرد و 19% زن بودند (درمردان 4 برابر شايعتر بود). متوسط سن هنگام مراجعه4/15 ± 5/26 سال بود.62% بيماران سن کمتر از 30 سال داشتند. در 48% موارد، چشم راست، 50% چشم چپ و در 2% موارد، هر دو چشم درگير بود. از نظرآماري تفاوتي بين اين که کدام چشم مبتلا باشد، وجود نداشت. متوسط ديد بيماران در هنگام مراجعه10/2 ±10/4 بود. بين ديد اوليه و شدت هايفما ارتباط مستقيم وجود داشت (43/0 =p).در اين مطالعه ارتباطي بين سن، جنس، نوع آسيب با شدت هايفما يافت نشد.متوسط فشار داخل چشمي در هنگام مراجعه 18 ميلي متر جيوه بود. ارتباط ﺁماري بين فشارچشم و شدت هايفما وجود نداشت. متوسط تيزبينى بيماران درپايان پيگيرى (روزدهم) برابر10/2 ±10/8 بود. از مجموع100 بيمار،10 بيمار دچار خونريزي مجدد شدند (خطر خونريزي مجدد با درمان دارويي برابر10% بود). متوسط زمان خونريزى 3/4 روز بود. دراين مطالعه تمام بيماران دچار خونريزى مجدد، هايفماى بيشتر يا مساوى درجه 4 در اولين مراجعه داشتند (تنها عامل خطر خونريزي مجدد در اين مطالعه هايفماى بالاترازدرجه 4 بود). نتيجه گيري: نتايج اين مطالعه نشان داد که عوارض هايفماي آسيبي از جمله خونريزي مجدد به طور چشمگيري با درمان دارويي قابل پيشگيري است. کليدواژگان: هايفما،خونريزي مجدد، افزايش فشار داخل چشمي

	نتايج شاخص پايي - بازويي در بيماران حوادث ترومبوتيك عروق مغزي منصور رفيعي ، محمدحسن اسلامي ، مهين افلاطونيان ، سيده مهديه نماينده ، سيدمحمود صدر بافقي صص 201-204 چکيده مشاهده متن [PDF 95KB]
	مقدمه :مطالعات قبلي نشان مي دهد كه شاخص پايي - بازوئي كمتر از 9/0 احتمال ابتلا به بيماريهاي ايسكميك قلب را 2 برابر، خطر ابتلا به حمله ايسکمي گذراي مغزي را 4 برابر و احتمال تنگي كاروتيد و پوبليتئال بدون علائم را 5/1 برابر افزايش مي دهد. مقادير شاخص پايي - بازوئي كمتر از 9/0 با آترواسكلروز منتشر در ارتباط است. هدف از اين مطالعه بررسي يافته هاي شاخص پايي - بازوئي در بيماران مبتلا به بيماري عروق مغزي است. روش کار: اين مطالعه توصيفي – مقطعي در سال 1380 – 1381 بر روي 98 بيمار که به علت حوادث ترمبوتيك عروق مغزي در بيمارستان شهيد صدوقي يزد بستري شده بودند اجرا شده است. درکليه بيماران شاخص پائي – بازويي اندازه گيري شد. اطلاعات فردي، يافته هاي بيماري، نتايج آزمايشگاهي و سي تي اسکن و نتايج حاصله با استفاده از آمار توصيفي و جداول توزيع فراواني و آزمون هاي کاي دو و تي پردازش شد. نتايج: افراد مورد بررسي شامل 44 مرد و 54 زن با ميانگين سني 5/1 + 1/73 سال بودند. ميزان كلي شاخص پايي - بازوئي كمتر از 9/0، 15% بود. 5/12% افراد بيشتر از 65 سال و 1/3% افراد پائين تر از 65 سال شاخص پايي - بازويي كمتر از9/0 داشتند. اختلاف بين شاخص پايي – بازويي كمتر از 9/0 در افرادي كه سابقه ابتلا به ديابت، فشار خون و سابقه مصرف دخانيات و بيماري ايسكميك قلب داشتند بيشتر ديده شد (7/0 =p). اين اختلاف معني دار نبود. در بيماراني كه هيپرليپيدمي را ذكر مي كردند به صورت معني داري با شاخص پايي - بازويي كمتر از 9/0 همراه بوده است. نتيجـه گيري: بين شاخص پايي - بازويي و عوامل خطر و سن و جنس رابطه معني داري مشاهده نشد ولي با توجه به كم بودن تعداد نمونه در مطالعه حاضر پيشنهاد مي شود مطالعه اي با تعداد نمونه هاي بيشتر انجام شود. کليدواژگان: بيماري عروق محيطي، شاخص پايي بازويي، حوادث ترومبوتيك عروق مغزي

	شكستگي گردن استخوان ران كودكان و پيامد درمان جراحي آن محمدتقي پيوندي ، محمد رحيمي صص 205-210 چکيده مشاهده متن [PDF 97KB]
	مقدمه: شکستگيهاي گردن ران اطفال برخلاف بالغين ناشي از آسيب هاي شديد و عموماً همراه با آسيب ساير نقاط بدن مي باشند. كم بودن تجربه خيلي از جراحان ميزان وقوع اين عوارض را در شكستگي هاي گردن ران اطفال اضافه مي نمايد. اين مطالعه با هدف بررسي نتايج و عوارض جراحي شکستگي گردن ران اطفال انجام شده است. روش کار: اين مطالعه توصيفي بين سالهاي 82 – 1372 در 68 کودک با شکستگي گردن ران بستري در بخش ارتوپدي بيمارستان شهيد کامياب مشهد انجام شده است. مشخصات فردي، علائم باليني و نتايج آزمايشگاهي و عسکبرداري، نتايج درمان جراحي در پرسشنامه جمع آوري گرديد. اطلاعات جمع آوري شده با استفاده از آمار توصيفي و جداول توزيع فراواني پردازش شد. نتايج: در كل 2% درصد از نظر راديولوژيكي نتايج خوبي را نشان مي دادند. عوارض عبارت بودند از: نكروز آواسكولر در 10 مورد (7/14%) كوتاهي اندام در 9 مورد (2/13%) فيوژن زودرس اپي فيز در 5 مورد (4/7%) كوكسا والگا در 4 مورد (9/5%) كوكسا وارا در 2 مورد (96/2%) اسليپ در 1 مورد (47/1%) و نان يونيون در هيچ مورد ديده نشد (0%). نتيجه گيري: جاانداختن آناتوميك و جراحي زودرس از بسياري از عوارض پيشگيري مي كند آسيب وارده به استخوان در حال رشد هميشه مستعد عوارض طولاني مدت مي باشد پس هر قدم اشتباهي در درمان كودك، او را به طرف مشكلاتي در طول زندگي سوق مي دهد. عوارضي كه مي تواند بر كل زندگي بيمار تاثير داشته باشد. پس يك درمان خوب و دقيق در اين چنين شكستگي ها بايد منجر به ادامه زندگي راحت و با عملكرد مناسب باشد. کليدواژگان: شکستگي،گردن ران، نکروز سر ران

	مقايسه شيوع فاسيكولاسيون و درد عضلاني پس از عمل به دنبال مصرف ساكسينيل كولين مهريار تقوي گيلاني ، مجيد رضوي ، سعيدرضا نامي ، سعيد جهانبخش صص 211-216 چکيده مشاهده متن [PDF 105KB]
	مقدمه: فاسيكولاسيون و درد عضلاني جزء عوارض شايع بعد از مصرف ساكسينيل كولين است كه كاهش شيوع و شدت آن علاوه بر راحتي بيمار بعد از عمل، عوارض جانبي ساکسينيل کولين را كاهش مي دهد.اين مطالعه با هدف بررسي شدت و شيوع درد عضلاني و فاسيکولاسيون بعد از تزريق ساکسينيل کولين و مقايسه آن در سه گروه انجام شده است. روش كار: اين پژوهش مورد – شاهدي در سال 1385 در 75 بيمار با ASAI که جهت جراحي استخواني انتخاب شده بودند، در بيمارستان امام رضا (ع) مشهدانجام شده است. اين بيماران به صورت تصادفي به سه گروه مساوي تقسيم شدند. در گروه اول تيوپنتال سديم و ساکسنيل کولين 5/1 ميلي گرم در کيلوگرم، در گروه دوم پروپرفول و ساکسينيل کولين 5/1 ميلي گرم در کيلوگرم و در گروه سوم تيوپنتال و 3 ميلي گرم در کيلوگرم ساکسنيل کولين تجويز شد. شيوع و شدت فاسيکولاسيون، وضعيت لوله گذاري تراشه بعد از يک دقيقه و درد عضلاني بيماران بعد از 24 ساعت بررسي گرديد. مشخصات فردي، شدت درد و فاسيکولاسيون در پرسشنامه جمع آوري گرديد. اطلاعات جمع آوري شده با استفاده از آمار توصيفي و جداول توزيع فراواني پردازش شد. نتايج: شيوع فاسيكولاسيون در گروه اول 76%، در گروه دوم 80% و در گروه سوم 84% مشاهده شد. شيوع درد عضلاني در گروه اول 24%، در گروه دوم 28% و در گروه سوم20% مشاهده گرديد. اختلاف آماري معني داري بين گروه اول و دوم و هم چنين گروه اول و سوم از نظر فاسيكولاسيون ، وضعيت لوله گذاري تراشه و درد عضلاني مشاهده نگرديد. نتيجه گيري: تجويز پروپوفول به جاي تيوپنتال سديم ( با وجود تقويت شلي عضلاني توسط پروپوفول) و هم چنين دوز بيشتر ساكسينيل كولين ( تبديل فاز I به فاز II بلوك عصبي عضلاني ) تاثيري در ايجاد فاسيكولاسيون و درد عضلاني ندارد. کليدواژگان: ساكسينيل كولين ، پروپوفول ، تيوپنتال، فاسيكولاسيون ، درد عضلاني


مقاله مروري

	هپاتيت مزمن B محمود پناهي ، محمد نادري ، محمد تقوي ، محمدجواد پريزاده صص 217-229 مشاهده متن [PDF 142KB]


موردنگاري

	سندرم وارفارين جنيني غلامعلي معموري ، حسن بسكابادي ، حجت ا... احتشام منش صص 230-234 چکيده مشاهده متن [PDF 163KB]
	مقدمه: وارفارين يك داروي ضد انعقاد خوراكي كه در اختلالات قلبي – عروقي مصرف مي شود . عمل آن كاهش سنتز فاكتورهاي وابسته به ويتامين K است . اگر چه درحاملگي كم عارضه تر از هپارين است ولي براحتي از جفت رد ميشود و اثرات نامطلوبي تحت عنوان سندرم وارفارين جنيني ايجاد مي كند، كه درمطالعات متعدد شايعترين آنها هيپوپلازي بيني، اختلالات اسكلتي و كلسيفيه شدن اپي فيزها گزارش شده است مواجه شدن جنين با وارفارين به ويژه در 3 ماهه اول حاملگي خطر امبريوپاتي جنيني (هيپوپلازي بيني و اپي فيز منقوطي) را افزايش مي دهد. معرفي بيمار: يك نوزاد با علايم جديد كه تاكنون گزارش نشده (آژنزي فمور، آژنزي كورپوس كالوزوم، دررفتگي راديال و اولنار) كه حاصل يك زايمان پست ترم، كه در تمام طول حاملگي مادر روزانه 5/2 ميلي گرم وارفارين مصرف مي كرده است را گزارش گرديده است. علايم اصلي مشاهده شده در اين نوزاد شامل (براكيوسفالي ، هيدروسفالي، آژنزي كورپوس كالوزوم، اندامهاي كوتاه، دفورميته انگشتان، تأخير رشد داخل رحمي، پل بيني فرو رفته و پهن، دررفتگي دو طرفه لگن واولنار و راديال) مي باشد. کليدواژگان: وارفارين، هيپوپلازي، آژنزي، امبريوپاتي، جنين

	نوروبوليوز اشرف توانائي ، امين بجدي ، سارا رستگاري ، محمدرضا كرامتي صص 235-240 چکيده مشاهده متن [PDF 117KB]
	مقدمه: تب راجعه بيماري اسپيروكتي است كه توسط گونه هاي مختلف بورليا ايجاد مي شود. تب راجعه به عنوان يك عفونت خوني شناخته مي شود و با حملات تب و لرز و اسپيروكتمي مشخص ميگردد ولي به ندرت مشاهده شده كه تمايل به درگيري سيستم عصبي دارد. اين گزارش با هدف معرفي يک بيمار مبتلا به نوروبيلوز که در جريان تب راجعه تشخيص داده شده است مي باشد. معرفي بيمار: بيمار معرفي شده در اين مقاله، خانم 22 ساله افغاني است كه با تابلوي باليني مننژيت و حملات مكرر تب و لرز مراجعه در مرداد ماه 1384كرده است. در اقدامات تشخيصي انجام شده، طرح مننژيت آسپتيك در بزل مايع نخاعي کمري داشته و در اسمير خون محيطي بيمار در نوبت سوم، اسپيروكت گزارش شد. بيمار با تشخيص مننژيت در جريان تب راجعه، تحت درمان با سفترياكسون وريدي قرار گرفت و با تجويز اولين دوز سفترياكسون دچار واكنش جاريش- هرگز هايمر شد. بيمار به مدت 14 روز تحت درمان با سفترياكسون وريدي قرار گرفت و پس از طبيعي شدن مايع مغزي نخاعي در پايان درمان، با حال عمومي خوب و بدون علائم تحريك مننژ ترخيص شد. نتيجه گيري: در مناطق آندميک تب راجعه در بيماراني که با تابلوي مننژيت آسپتيک مراجعه مي کنند، علاوه بر علل شايع آن بايستي به فکر تب راجعه نيز بود. کليدواژگان: بورليا، تب راجعه، نوروبورليوز

	پركاري تروئيد و آمبولي سيستميك در غياب ديس ريتمي قلبي زهره موسوي ، پروين لايق صص 241-244 چکيده مشاهده متن [PDF 90KB]
	مقدمه: بيماران مبتلا به پرکاري تيروئيد در خطر ديس ريتمي قلبي به ويژه فيبريلاسيون دهليزي و آمبولي سيستميک ثانوي به آن مي باشند که در اکثريت موارد در سيستم عصبي مرکزي رخ مي دهد. بروز آمبولي سيستميک در غياب ديس ريتمي قلبي و در شرائين اندام ها پديده اي بسيار ناشايع است و در مرور نوشتار هاي پزشکي تنها يک مورد از آن گزارش شده است. اين مطالعه با هدف گزارش وقوع آمبولي سيستميک در شريان بازويي اندام فوقاني چپ در يک بيمار مبتلا به پرکاري تيروئيد در غياب ديس ريتمي قلبي مي باشد. کليدواژگان: هيپر تيروئيدي، آمبولي، فيبريلاسيون دهليزي

	خلاصه هاي انگليسي ص 21 (انگليسي)

تعداد صفحات: 150 صفحه
شمارگان: 1000 نسخه
تاريخ انتشار: 1/2/87
تلفن: 8543295 (0511)

تاريخ درج در سايت: 7/9/86
شمار بازديدکنندگان اين شماره: 1441

چاپ فهرست

ارسال فهرست به ديگران

نظر بدهيد

معرفی سايت به ديگران

گزارش اشکال در اطلاعات

اشتراک نشريات ديگر

جستجوی مطالب

کلمه مورد نظر خود را وارد کنيد

جستجو در:

آرشيو اين مجله

همه مجلات عضو

مجلات علمی مصوب

متن روزنامه های عضو

جستجوی پيشرفته

راهنمای موضوعی نشريات

اين نشريه در گروه(های) زير قرار گرفته است:
1 مصوب پزشکي
1 ISC پايگاه استنادی جهان اسلام