magiran.com: مجله تخصصي اپيدميولوژي ايران، شماره 12

شماره جديد اين نشريه


	تبليغات



مجله تخصصي اپيدميولوژي ايران Iranian Journal of Epidemiology فصلنامه اپيدميولوژي داراي رتبه علمی - پژوهشی به زبان فارسي - چكيده انگليسي سال چهارم، شماره 3-4 (پياپي 12)، پاييز و زمستان 1387 110 صفحه

	شيوع عفونت مزمن هپاتيتB در ايران : مطالعه مروري جلال پورالعجل ، رضا مجدزاده ص 1 چکيده مشاهده متن [PDF 245KB]
	مقدمه و اهداف: هپاتيت عفونت مزمن هپاتيت B يكي از عمده ترين مشكلات بهداشتي در جهان است. ايران از نظر آندميسيته عفونت مزمن هپاتيت B جزء كشورهاي مزواندميك (2% تا 7%) محسوب مي شود. هدف اين مطالعه بررسي ميزان شيوع عفونت مزمن هپاتيت B در ايران است. روش كار: بانك هاي اطلاعاتي Medline، Embase، Science Citation Index Expanded، Ovid، Google Scholar، IranMedex، SID، MagIran و SJIBTO تا ارديبهشت سال 1387 جستجو شدند.كليه مطالعات مقطعي مرتبط با شيوع عفونت مزمن هپاتيت B در ايران، بدون اعمال هر گونه محدوديت پذيرفته شدند. مثبت بودن سرم از نظر HBsAg بعنوان پيامد اصلي در نظر گرفته شد. ميزان شيوع عفونت مزمن هپاتيت B به عنوان شاخص قابل اندازه گيري با حدود اطمينان 95% محاسبه گرديد. نتايج: در اين بررسي 34 مطالعه پذيرفته شدند. شيوع كلي عفونت مزمن هپاتيت B در ايران حدوداً 7/1%؛ در اهداء كنندگان خون 8/0% (9/0% - 6/0% CI: 95%) و در معتادان تزريقي 2/3% (1/4% - 3/2% CI: 95%) بود. شيوع عفونت در بيماران بتاتالاسمي از صفر تا 5/1% متغير بود. شيوع عفونت در افراد مسن و ميانسال بيش از نوجوانان و كودكان و در جنس مذكر 25% بيش از جنس مؤنث بود. نتيجه گيري: از زمان واكسيناسيون سراسري هپاتيت B در سال 1372، شيوع عفونت مزمن هپاتيت B در كودكان و نوجوانان، كه بخش عمده اي از جمعيت عمومي را تشكيل مي دهند، كاهش يافته و به نظر مي رسد كه كاهش شيوع عفونت در اين گروه سني باعث كاهش ميزان شيوع كلي عفونت در جامعه شده باشد. به اين ترتيب مي توان كشور ايران جزء مناطق هيپواندميك تلقي نمود. کليدواژگان: هپاتيتB ، شيوع ، اهداء خون ، تالاسمي ، اعتياد تزريقي ، ايران

	خودكارآمدي ، منالع و موانع درك شده نسبت به فعاليت فيزيكي منظمدر دانشجويان دانشگاه علوم پزشكي هرمزگان تيمور آقاملايي ، صديقه سادات طوافيان ، لاله حسني ص 9 چکيده مشاهده متن [PDF 206KB]
	مقدمه و اهداف: اين مطالعه با هدف تعيين خودكارآمدي، منافع و موانع درك شده نسبت به ورزش در دانشجويان دانشگاه علوم پزشكي هرمزگان انجام شد. روش كار: در اين مطالعه مقطعي تعداد 350 نفر از دانشجويان شاغل به تحصيل در دانشگاه علوم پزشكي هرمزگان در سال تحصيلي 1387- 1386 از طريق نمونه گيري طبقه اي تصادفي انتخاب شدند و داده هاي مربوط به 249 نفر مورد تجزيه و تحليل قرار گرفت.داده هاي مربوط به خود كارآمدي، منافع و موانع درك شده از طريق ابزارهاي استاندارد خود كارآمدي و منافع و موانع درك شده نسبت به ورزش، جمع آوري و با استفاده از برنامه SPSS تجزيه و تحليل شد. نتايج: در مجموع داده هاي بدست آمده از 249 نفر با ميانگين سني 7/2 ± 7/21، شامل 135 نفر دختر و 114 نفر پسر، مورد تجزيه و تحليل قرار گرفت كه از اين ميان 66 نفر(5/26%) شامل 36 دختر و 30 پسر داراي فعاليت فيزيكي منظم بودند. ميانگين نمرات خود كارآمدي1/7 ± 23، منافع درك شده 5/12 ± 96 و موانع درك شده 1/6 ± 9/31 بدست آمد. بين نمرات موانع درك شده و خودكارآمدي با فعاليت فيزيكي منظم ارتباط معني دار آماري وجود داشت (05/0>P ). نتيجه گيري: درك موانعي نظير وقت گير و هزينه بر بودن و خستگي ناشي از ورزش، مانع از انجام فعاليت فيزيكي و عواملي چون درك خودكارآمد بودن و حمايت اطرافيان، باعث تقويت آن در دانشجويان مي شود. کليدواژگان: خودكارآمدي ، منافع درك شده ، موانع درك شده ، فعاليت فيزيكي ، دانشجويان

	روند گسترش كانون هاي پر خطر ليشمانيوز پوستي در شهر كرمان طي سال هاي 81 تا 84 و بررسي عوامل زيست محيطي موثر بر آنها با استفاده از سيستم اطلاعات جغرافيايي علي ميرزازاده ، بهزاد حجازي زاده ، بيتا مسگرپور ، آسيه گلعذار ، كوروش هلاكويي نائيني ص 17 چکيده مشاهده متن [PDF 315KB]
	مقدمه و اهداف: اخيرا افزايش تعداد موارد ليشمانيوز پوستي در كرمان ديده شده است. اين مطالعه با هدف تعيين روند ابتلا به بيماري، شناسايي كانون هاي پرخطر بيماري در شهر كرمان و بررسي خصوصيات زيست- محيطي اين مناطق پرخطر اجرا شده است. روش كار:در بخش كمي مطالعه، موارد سالهاي 84-1381 روي نقشه ديجيتالي شهري با مقياس 2000/1 مكان يابي شدند. تعميم نتايج به نقشه، در سطح محله هاي شهري و جمعيت پايه هر محله براساس جمعيت برآورد شده مركز آمار انتخاب گرديد. در بخش كيفي، براساس ميزان بروز محاسبه شده، كانون هاي پرخطر اين بيماري شناسايي شد و سپس با مراجعه و مشاهده دقيق محله هاي پرخطر با استفاده از چك ليست عوامل احتمالي محيطي مرتبط، ويژگي هاي زيست محيطي اين مناطق ثبت گرديد. يافته ها: كلا 771 مورد مبتلا مشاهده شد. كانون هاي اصلي در نيمه شرقي شهر بوده و تعداد (9/15%)123 مورد تنها متعلق به شرقي ترين محله بودند. پرخطرترين محله هاي شهر با 9/54، 8/52 و 2/51 در 10000 نفر، سرآسياب فرسنگي، خيابان امام و سرباز بودند. بعضي كانون هاي فرعي مانند محله هاي شهاب، ابوذر و شاهزاده محمد (محله هاي مركزي و جنوبي شهر) در حال كمرنگ شدن بوده و كانون هاي جديدي از بيماري در محله هاي شمالي و شمال شرقي در حال شكل گيري هستند(01/0P<). نتيجه گيري: كانون هاي اصلي ليشمانيوز در قسمت شرقي و مركزي شهر شامل محله هاي سرآسياب، امام و سرباز همچنان فعال بوده و كانون هاي جديدي در مناطق ديگر در حال شكل گيري است. عوامل خطر زيست محيطي مربوط به وجود زمين هاي باير، معابر خاكي و بافت قديمي شهري است.. کليدواژگان: ليشمانيوز پوستي ، نقشه خطر ، سيستم اطلاعات جغرافيايي

	اختلالات تنفسي كارگران داراي مواجهه شغلي با مواد خام مورد استفاده در توليد سراميك مسعود نقاب ، جعفر حسن زاده ص 27 چکيده مشاهده متن [PDF 244KB]
	مقدمه و اهداف: هدف مطالعه، ارزيابي اثرات مواجهه شغلي با مواد خام مورد استفاده در توليد سراميك بر سيستم تنفسي كارگران بود. روش كار: كارگران در معرض گرد و غبار يك واحد توليد سراميك و شاغلين فاقد مواجهه كه از نظر متغيير هاي اجتماعي و اقتصادي و دموگرافيك شرايط يكساني داشتند مورد مصاحبه قرار گرفته و براي آنان فرم پرسشنامه استاندارد تنفسي تكميل گرديد و از آنان راديوگرافي و تست عملكرد ريه بعمل آمد. علاوه بر آن، تراكم گرد و غبار، تركيب شيميائي و مقدار سيليس آن نيز اندازه گيري شد. نتايج: غلظت گرد و غبار كه حاوي 69% سيليس بود از حد مجاز بالاتر بود. علائمي نظير سرفه منظم، خس خس سينه، دفع خلط و بلغم و كوتاه شدن تنفس در گروه مواجهه يافته شيوع بيشتري داشت. كليشه هاي راديوگرافي افراد مواجهه يافته شيوع برخي علائم و اختلالات را نشان داد. برخي پارامترهاي عملكرد ريه نيز در اين گروه بشكل معني داري كاهش يافته بود. نتيجه گيري: يافته ها نشان مي دهد كه مواجهه شغلي با مواد خام مورد استفاده در توليد سراميك، احتمالاً بدليل وجود سيليس، مي تواند منجر به شيوع علائم اختلالات تنفسي، تغييرات غير طبيعي راديوگرافيك ريه و اختلالات عملكرد آن گردد. کليدواژگان: گرد و غبار سراميك ، تماس شغلي ، اختلالات تنفسي

	تغييرات اپيدميولوژيك انفاركتوس قلبي طي سال هاي 1385 تا 1381 در بيرجند طوبي كاظمي ، غلامرضا شريف زاده ، فاطمه حسينايي ص 35 چکيده مشاهده متن [PDF 220KB]
	مقدمه و اهداف: شناخت اپيدميولوژي انفاركتوس قلبي در هر منطقه مي تواند راهگشا براي برنامه ريزي هاي منطقه اي جهت پيشگيري از اين بيماري باشد. بر همين اساس ما بر آن شديم تا تغييرات 5 ساله انفاركتوس قلبي در بيرجند را بررسي نماييم. روش كار: اين مطالعه به صورت يك مطالعه توصيفي ـ تحليلي بر روي كليه بيماراني كه طي سال هاي 1385ـ1381 با تشخيص انفاركتوس حاد قلبي در بيمارستان ولي عصر (عج) بيرجند بستري شده بودند، انجام شد. داده ها براساس پرسشنامه اي كه حاوي اطلاعات دموگرافيك بيماران، نوع داروي مصرفي، ريسك فاكتورهاي قلبي و وضعيت هنگام ترخيص بود و با بررسي پرونده بيماران توسط پزشك عمومي دوره ديده جمع آوري شد و در نرم افزار SPSS وارد شده و آناليز گرديد. نتايج: تعداد كل بيماران دچار MI طي 5 سال، 1233 نفر بودكه 880 نفر(4/71%) ازآنها مرد بودند. ميانگين سني بيماران8/12± 2/62 سال برآورد شد و طي اين 5 سال از 2/13± 7/61 به 4/12± 5/ 63 سال افزايش پيدا كرده كه از نظر آماري معنا دار نبود ( 37/0P=). شايع ترين ريسك فاكتورها در بيماران به ترتيب هيپر تانسيون (%8/34)، سابقه مصرف سيگار (%1/32) و ديس ليپيدمي (24%) بود. در مطالعه ما، روند ريسك فاكتورهاي تغيير پذير، در اين 5 سال تفاوت آماري نداشته؛ ولي درصد مبتلايان داراي ريسك فاكتورهاي هيپرتانسيون (از 9/30% در سال1381 به 38% در سال 1385 و 62/0P=) و ديابت (از 1/15 % در سال1381 به 21% در سال 1385 و 23/0P=) افزايش داشته است. روند افزايشي در مصرف داروهاي قلبي ـ عروقي طي اين 5 سال مشاهده شد، اما افزايش مصرف داروهاي استاتين و استرپتوكيناز از نظرآماري معنادار بود. مورتاليتي داخل بيمارستاني بيماران 3/11% بوده است كه كاهش مورتاليتي طي 5 سال تفاوت معني داري نداشته است (48/0P=). نتيجه گيري: با توجه به افزايش شيوع انفاركتوس قلبي و نيز افزايش ريسك فاكتورهاي قلبي لازم است.برنامه هاي مداخله اي در جهت افزايش آگاهي مردم نسبت به ريسك فاكتورها و بالطبع كاهش انفاركتوس قلبي صورت گيرد. کليدواژگان: انفاركتوس حاد ميوكارد ، اپيدميولوژي ، بيرجند ، ريسك فاكتور قلبي

	سرواپيدميولوژي ليشمانيوز احشايي به روش آگلوتيناسيون مستقيم ( DAT ) در شهرستان بجنورد از استان خراسان شمالي در سال 1386 وحيد ترابي ، مهدي محبعلي ، غلامحسين ادريسيان ، حسين كشاورز ، مسعود مهاجري ، هما حجازيان ، بهناز آخوندي ، علي اكبر صنعتي ، ذبيح الله زارعي ، افشين دلشاد ص 43 چکيده مشاهده متن [PDF 339KB]
	مقدمه و اهداف: اين مطالعه به منظور ارزيابي شيوع سرمي و تعيين اندميسيته ليشمانيوز احشائي در شهرستان بجنورد در سال 1386 و به منظور ارائه برنامه كنترل اين بيماري در آن شهرستان انجام گرديده است. روش كار: اين مطالعه به شكل توصيفي و به روش مقطعي در 8 روستاي شهرستان بجنورد انجام گرديد. روش نمونه برداري به شكل خوشه اي چند مرحله اي و گروه هاي هدف شامل كودكان 12 سال و به پايين و10% از افراد بزرگسال ساكن مناطق روستايي شهرستان بجنورد بوده است. در اين بررسي از پلاسماي خون افراد تحت مطالعه جهت اندازه گيري آنتي بادي هاي ضد ليشمانيايي به روش سرولوژي آگلوتيناسيون مستقيم (DAT) استفاده گرديد. براي تعيين نوع ليشمانيا در مناطق تحت بررسي؛ تعداد 4 قلاده سگ مشكوك به ليشمانيوز احشائي كالبد گشايي شدند. جهت تعيين گونه انگل،از روش هاي ملكولي PCR TS1 استفاده گرديد. نتايج: در مجموع پلاسماي خون 1608 نفر از افراد تحت مطالعه به روش DAT مورد آزمايش سرولوژي قرار گرفتند كه 38 نفر(36/2%) از آن ها داراي عيار 1:800 و به بالا و فقط 9 نفر(56/0%) داراي عيار 1:3200 بودند. از لحاظ شيوع سرمي، اختلاف آماري معني داري بين دو جنس مونث و مذكر و جمعيت هاي بالاي 12 سال با جمعيت هاي 12 سال و به پائين مشاهده نگرديد(05/0P>). گونه هاي ليشمانياي جدا شده مربوط به 2 قلاده از 4 قلاده سگ علامت دار ؛ L.infantum تعيين گرديدند و همچنين سكانس هاي قطعه ژني ITS1 مربوط به هر 2 ايزوله فوق الذكر با شماره هاي EU810776 و EU810777 در بانك ژني به ثبت رسيدند. نتيجه گيري: نتايج اين مطالعه نشان مي دهند، ليشمانيوز احشائي با اندميسيته پائين در شهرستان بجنورد در حال گردش است. کليدواژگان: سرواپيدميولوژي ، ليشمانيوز احشائي ، اگلوتيناسيون مستقيم ، خراسان شمالي ، ايران

	محاسبه بار ناشي از سوانح و حوادث ترافيكي در استان خراسان جنوبي 1384 سيدمحمدتقي آيت اللهي ، جعفر حسن زاده ، عباسعلي رمضاني ص 51 چکيده مشاهده متن [PDF 255KB]
	مقدمه و اهداف: حوادث ترافيكي، يك مشكل بزرگ سلامت عمومي است كه پيشگيري مداوم و موثر از آن نيازمند تلاش هاي هماهنگ و همه جانبه است . اين مطالعه به منظور محاسبه بار سوانح وحوادث ترافيكي در استان خراسان جنوبي در سال 1384 طراحي و اجرا گرديد. روش كار: مطالعه حاضر يك مطالعه بار بيماري (Burden of disease study)است. جامعه مورد مطالعه ، جمعيت تحت پوشش استان خراسان جنوبي در سال 84 بود. در اين مطالعه، براي حفظ قابليت مقايسه، از روش شناسي به كار رفته در مطالعه اصلي بار جهاني بيماري ها در سال 2003 براي محاسبه سال هاي از دست رفته ناشي از مرگ زودرس، سال هاي عمر با ناتواني و سال هاي عمر با ناتواني تعديل شده استفاده شد. نتايج: طي سال 1384 در سطح استان خراسان جنوبي تعداد 7456 سال ناشي از سوانح و حوادث ترافيكي از دست رفته است كه تعداد سال هاي از دست رفته ناشي از مرگ زودرس و همراه با ناتواني (DALYs) 28/13 در هزار بود و بيشترين ميزان تعداد سال هاي از دست رفته ناشي از مرگ زودرس و همراه با ناتواني (DALYs در هزار) به ترتيب در گروه هاي سني 44-30 سال (86/20 در هزار) و 29- 15 سال (96/16 در هزار) قرار داشت. نتيجه گيري: با توجه به نتايج اين بررسي پيشنهاد مي گردد برنامه هاي مداخلاتي مناسب به منظور پيشگيري از بروز سوانح و حوادث ترافيكي، به حداقل رساندن صدمات و عوارض ناشي از آن ها و ارزيابي نتيجه نهايي اين برنامه ها در سطوح مختلف و بويژه در گروه هاي سني زير 44 سال و مردان صورت گيرد. کليدواژگان: سوانح و حوادث ترافيكي ، بار بيماري ، شاخص هاي خلاصه سلامت جمعيت ، استان خراسان جنوبي

	بررسي اپيدميولوژيك اقدام كننده به خودكشي ارجاع شده به بيمارستان هاي تابع دانشگاه علوم پزشكي استان مركزي از سال 1384 الي 1386 محمد رفيعي ، اكرم سيفي ص 59 چکيده مشاهده متن [PDF 289KB]
	مقدمه و اهداف: خودكشي يكي از علل اساسي در اغلب كشورها است. اگرچه عوامل مختلفي در بروز خودكشي نقش دارند، اما اطلاعات موجود در اين زمينه محدود است. هدف از انجام اين مطالعه بررسي اپيدميولوژيك اقدام به خودكشي و عوامل مرتبط با آن در افراد اقدام كننده مراجعه كننده به بيمارستان هاي تابعه دانشگاه علوم پزشكي استان مركزي بوده است. روش كار: اين مطالعه يك بررسي مشاهده اي و مقطعي است كه برروي تمام موارد اقدام كننده به خودكشي از ابتداي سال 1384 تا انتهاي سال 1386 انجام شده است. مشخصات فردي، زمان خودكشي، دفعات خودكشي، نتيجه خودكشي، نحوه اقدام به خودكشي، علل و انگيزه اقدام به خودكشي، سابقه قبلي خودكشي، وجود بيماري هاي مزمن جسمي و رواني بر اساس يك پرسشنامه و مصاحبه از بيمار يا همراهان وي ثبت شد. نتايج: تعداد 4226 نفر در جامعه مورد بررسي در 3 سال فوق اقدام به خودكشي نموده اند. ميانگين سن افراد اقدام كننده به خودكشي،72/9 95/24 سال و براي افرادي كه خودكشي موفق داشته اند 72/13 79/29 سال بوده است. 60% از اقدام كنندگان به خودكشي مؤنث وانگيزه خودكشي در 89% از موارد، اختلاف خانوادگي ذكر شده است. نحوه اقدام 5/82% از آن ها با مسموميت داروئي بوده است. خودكشي موفق در اين مدت 2/3% خودكشي كنندگان بوده است. نتيجه گيري: با توجه به سن پائين تر اقدام كننده ها به خودكشي و نرخ آن، اين امر مهم بايد مورد توجه سياستگزاران امور بهداشتي در ناحيه استان مركزي قرار گيرد. کليدواژگان: اپيدميولوژي ، اقدام به خودكشي ، خودكشي

	مقايسه اثر آموزش پيشگيري از آلودگي به ويروس ايدز توسط گروه همسالان ، پزشك و توزيع پمفلت بر آگاهي دانش آموزان دختر دبيرستاني كرمانشاه علي عزيزي ، فرهاد اميريان ، مرضيه اميريان ص 71 چکيده مشاهده متن [PDF 234KB]
	مقدمه و اهداف: با توجه به افزايش روز افزون موارد HIV در جوانان و اهميت آموزش در پيشگيري از آن، در اين مطالعه اثر سه روش آموزش (توسط پزشك، همسالان و پمفلت) پيشگيري از ايدز در دانش آموزان دختر دبيرستاني ناحيه 3 آموزش و پرورش شهر كرمانشاه مورد مقايسه قرار گرفت. روش كار: تعداد 1500 دانش آموز دختر دبيرستاني پايه سوم به صورت طبقه اي تصادفي از 21 دبيرستان منطقه 3 آموزش و پرورش وارد مطالعه شدند.. از مجموع 1500 نفر مورد مطالعه، 498 نفر توسط پزشك عمومي، 502 نفر توسط گروه همسالان و 500 نفر با استفاده از پمفلت ايدز آموزش ديدند.20 روز پس از اتمام آموزش؛ پس آزمون(پست تست) با استفاده از همان پرسشنامه بعمل آمد. داده هاي جمع آوري شده با 5/11 spss و با استفاده از آمار توصيفي و تحليلي تجزيه و تحليل شد. نتايج: دانش آموزان مورد مطالعه 1500 نفر با ميانگين سني 7/.± 78/16سال بودند. ميانگين نمرات پيش آزمون و پس آزمون در هر سه گروه مورد مداخله تفاوت معني دار داشت (0001/P=). ميانگين تغيير نمرات قبل و بعد در گروه آموزش توسط پزشك (6/3 ± 7/10) بيشتر از ميانگين تغيير نمرات قبل و بعد از آموزش توسط همسالان (4/3 ± 8/8) و مورد اخير نيز بيشتر از پمفلت (9/3 ± 3/7) بود و آزمون بون فروني اين تفاوت ها را از نظر آماري معني دار نشان داد (0001/0 P=). نتيجه گيري: با توجه به يافته هاي اين مطالعه، آموزش پيشگيري از ايدز توسط پزشكان در افزايش آگاهي دانش آموزان موثرتر است. کليدواژگان: آموزش بهداشت ، پيشگيري ، HIV ، دانش آموزان ، آموزش همسالان ، كرمانشاه

	نسبت تري گليسريد به كلسترول ليپوپروتئين با چگالي بالا ( TG/HDL-C ) يك عامل ليپيدي پيش بيني كننده بيماري عروق كرونري قلب در كنار كلسترول تام در جمعيت مردان ايراني داود خليلي ، فرزاد حدائق ، مريم توحيدي ، اصغر قاسمي ، فرهاد شيخ الاسلامي ، فريدون عزيزي ص 77 چکيده مشاهده متن [PDF 348KB]
	مقدمه و اهداف: نسبت تري گليسريد به كلسترول ليپوپروتئين با چگالي بالا (TG/HDL-C) به عنوان شاخصي براي سندرم متابوليك شناخته شده است. با توجه به شيوع بالاي سندرم متابوليك و HDL-C پايين در جمعيت ايراني، اين مطالعه به منظور تعيين نقش اين شاخص در پيش بيني بروز بيماري هاي كرونري قلب (CHD) بطور مستقل از ساير عوامل خطر انجام گرفت. روش كار: طي بهمن ماه سال 1378 تا مرداد 1380، تعداد 1824 مرد 40 سال و بالاتر، بدون هيچگونه سابقه اي از بيماري هاي قلبي ـ عروقي، وارد مطالعه شدند تا به منظور تعيين رخدادهاي جديد CHD بصورت آينده نگر مورد بررسي قرار گيرند. اندازه گيري هاي پايه شامل سطح سرمي كلسترول تام (TC)، HDL-C، TG و عوامل خطر CHD شامل سن، فشار خون سيستولي و دياستولي، نمايه توده بدني، ديابت، مصرف دخانيات و سابقه خانوادگي بيماري هاي قلبي عروقي هستند. نتـايــج: تا اسفند 1385 با ميانه پيگيري 5/6 سال، تعداد 163 رخداد جديد CHD رخ داد. براساس الگوي خطرات متناسب كاكس(Cox)، پس از تعديل براساس كلسترول تام و ساير عوامل خطر، مردان در بالاترين چارك TG/HDL-C نسبت به پايين ترين چارك، نسبت خطر (Hazard ratio) معني داري برابر 85/1 (17/3-07/1، فاصله اطمينان95%) داشتند. نسبت خطر توام براي TC و TG/HDL-C (بالاترين چارك TC و TG/HDL-C نسبت به پايين ترين چارك آنها) پس از تعديل براي ساير عوامل خطر برابر 13/6 (86/15-37/2، فاصله اطمينان95%) بود. نتيجـه گيـري: ارزيابي همزمان نسبت TG/HDL-C و TC مي تواند به عنوان شاخصي در پيش بيني خطر بروز CHD در مردان ايراني در نظر گرفته شود. کليدواژگان: بيماري عروق كرونري قلب ، تري گليسريد ، كلسترول ليپوپروتئين با چگالي بالا ، سندرم متابوليك

	ميزان شيوع ، علل آسيب هاي ناشي از وسايل نوك تيز و برنده و عملكرد كاركنان مراكز درماني دانشگاه علوم پزشكي زاهدان در سال 1386 فاطمه رخشاني ، محمدتقي حيدري ، سميه براتي بني ص 87 چکيده مشاهده متن [PDF 247KB]
	مقدمه و اهداف: آسيب هاي ناشي از وسايل نوك تيز، يك خطر مهم شغلي براي كاركنان بهداشتي و درماني محسوب مي شود. لذا مطالعه حاضر با هدف تعيين ميزان شيوع و علل آسيب هاي ناشي از نيش سوزن اقدامات پس از آن در پرسنل مراكز درماني دانشگاه علوم پزشكي زاهدان صورت گرفت. روش كار: در اين مطالعه مقطعي، 231 نفر از كاركنان درماني شاغل در بيمارستان هاي آموزسي شهر زاهدان در سال1386 به روش نمونه گيري تصادفي طبقه اي بررسي شدند. داده ها از طريق پرسشنامه جمع آوري و با استفاده از نرم افزارSPSS 13 تجزيه و تحليل گرديدند. نتايج: 1/77% از افراد مورد بررسي زن، 4/56% از آنان كارشناس و 7/50% پرستار بودند. ميانگين سني 1/8±34 سال بود. شيوع نيش سوزن در بين كاركنان مراكز درماني در طول دوره كاري 9/64% بود و از اين گروه 2/57% بيش از دو بار آسيب ديده بودند. سرسوزن با 4/55%، بيشترين ميزان آسيب را تشكيل مي داد، و بيشترين موقعيتي كه افراد دچار آسيب شده بودند هنگام خون گيري و تزريق با فراواني 6/54% بود. آناليز رگرسيون چند متغيره نشان داد كه آسيب ناشي از وسايل نوك تيز در افراد با سواد دانشگاهي در مقايسه با ديپلم و پايين تر 60% كمتر بود و به ازاي هر سال افزايش سابقه كار، خطر آسيب 5% افزايش مي يافت. نتيجه گيري: يافته هاي اين مطالعه ضرورت اقدامات آموزشي و پيشگيري كننده در مراكز درماني به ويژه گروه هاي با خطر بالا را نشان مي دهد. کليدواژگان: نيدل استيك ، شيوع ، عوامل خطر ، كنترل ، كاركنان درماني ، عملكرد

	شيوع آسم برونشيال در جامعه 64-15 سال استان كردستان در سال 1386 سمراد محرابي ، عليرضا دلاوري ، قباد مرادي ، ابراهيم قادري ص 93 چکيده مشاهده متن [PDF 228KB]
	مقدمه و اهداف: شيوع آسم در مناطق مختلف دنيا متفاوت بوده است. اين مطالعه به بررسي شيوع آسم برونشيال در جامعه 64-15 سال استان كردستان در سال 1386 مي پردازد. روش كار: اين مطالعه از نوع توصيفي تحليلي و مقطعي بود. در اين مطالعه كه همزمان با طرح بررسي عوامل خطر بيماري هاي غير واگير انجام شد، اطلاعات با استفاده از پرسشنامه مركز مديريت بيماري هاي آمريكا و با مصاحبه جمع آوري گرديد. سپس با استفاده از نرم افزار SPSS13 و آزمون آماري كاي دو و تست T تجزيه و تحليل انجام شد. نتايج: در اين مطالعه 1000 نفر شركت داشتند. اين مطالعه شامل 500 نفر (50%) مرد و 500 نفر (50%) زن بود. شيوع سابقه ابتلا به آسم 3/2% بود. در اين مطالعه رابطه معني داري بين ابتلا به آسم و محل سكونت، مصرف سيگار و شاخص توده بدني مشاهده نشد. بيماري آسم در 6 نفر (8/1%) از مردان و 17 نفر (5%) از زنان مشاهده گرديد ( 02/0= P). بين سن و آسم نيز رابطه معني داري مشاهده شد(001/0 > P). نتيجه گيري: در اين مطالعه شيوع آسم مشابه مطالعات داخل كشور و نسبت به مطالعات كشورهاي ديگر كمتر بود كه لازم است مطالعات تكميلي در اين خصوص انجام شود. بنظر مي رسد، با بررسي بيشتر، از اين پرسشنامه بتوان براي تخمين شيوع آسم در يك منطقه استفاده كرد. کليدواژگان: آسم ، شيوع ، افراد 64، 15 سال ، مطالعه مقطعي

	چكيده انگليسي مقالات ص 1 (انگليسي) مشاهده متن [PDF 144KB]

تعداد صفحات: 110 صفحه
قيمت: 10000 ريال
شمارگان: 1000 نسخه
تاريخ انتشار: 1/5/88
تلفن: 66486008 (021)

تاريخ درج در سايت: 7/5/88
شمار بازديدکنندگان اين شماره: 524

چاپ فهرست

ارسال فهرست به ديگران

نظر بدهيد

معرفی سايت به ديگران

گزارش اشکال در اطلاعات

اشتراک نشريات ديگر

جستجوی مطالب

کلمه مورد نظر خود را وارد کنيد

جستجو در:

آرشيو اين مجله

همه مجلات عضو

مجلات علمی مصوب

متن روزنامه های عضو

جستجوی پيشرفته

راهنمای موضوعی نشريات

اين نشريه در گروه(های) زير قرار گرفته است:
1 مصوب پزشکي
1 ISC پايگاه استنادی جهان اسلام