|  درخواست عضويت  |  رمز خود را فراموش کرده ايد؟  |  ورود اعضا [Sign in]
جستجوي پيشرفته مطالب   |  
 جستجو:  
روزنامه شرق84/12/21: خاطرات معروف ترين زنداني ابوغريب
magiran.com  > روزنامه شرق >  فهرست مطالب شماره
مشخصات نشريه
آخرين شماره
آرشيو شماره هاي گذشته
جستجوي مطالب
سايت اختصاصي
تماس با نشريه
شماره جديد اين نشريه
شماره 3363
پنج شنبه 18 بهمن 1397


 راهنمای موضوعی نشريات
اين نشريه در گروه(های) زير قرار گرفته است:

?????


 
MGID2387
magiran.com > روزنامه شرق > شماره 719 21/12/84 > صفحه 8 (جهان) > متن
 
      


خاطرات معروف ترين زنداني ابوغريب




    بعد از گذشت دو سال، زخم هاي علي شلال قيسي هنوز ترميم نشده است و جاي آنها بر بدنش است. دستان اين مرد پاره پاره است، زخم هايي كه غل و زنجير بر دست و پاي او بر جاي گذاشته است. زخم هاي بدن او بسيار و بدتر از همه كابوس هايي است از شش ماه حبس او در زندان ابوغريب كه هنوز او را آزار مي دهد. قيسي ۴۳ ساله، زنداني شماره ۱۵۱۷۱۶ زندان ابوغريب بوده است. وي همان زنداني است كه در تصويري كه از زندان ابوغريب منتشر شد و رسوايي به بار آورد در حالي كه صورتش را پوشانده و او را بر جعبه اي سرپا نگه داشته بودند سيم هاي برق به بازوي وي وصل شده بود. تصويري كه به سمبل زندان ابوغريب و شكنجه در عراق تبديل شد.
    قيسي كه هم اكنون در عمان به سر مي برد و دوستانش دفتر كاري براي وي اجاره كرده اند مي گويد: «هيچ وقت به شهرت علاقه نداشتم، مخصوصاً شهرتي اينچنيني.» زنداني سابق ابوغريب اين روزها به زنداني شهرت و تبليغات تبديل شده است، او به خوبي قدرت عكس را درك مي كند و تصوير شكنجه خود را روي كارت ويزيتش چاپ كرده است.
    در نگاه اول قيسي هيچ شباهتي به تصويري كه از او منتشر شده بود ندارد، اما جراحت قديمي كه روي دست چپش ديده مي شود، جراحتي كه در اثر انفجار يك تفنگ قديمي در جريان مراسم عروسي به وجود آمده بوده، ثابت مي كند كه اين مرد همان شكنجه شونده معروف است.اين دست، همان دستي است كه در ابوغريب بندي از يكي از انگشتانش از بين رفته و زخم عميقي در كف آن ايجاد شده. جراحت هاي بسيار دست اين زنداني باعث شده تا به او لقب مرد چنگكي بدهند.يكي از سخنگويان ارتش آمريكا از پاسخ به اين سئوال كه آيا قيسي همان زنداني مشهور است خودداري و اعلام كرده كه براساس كنوانسيون ژنو و حقوق اسرا و زندانيان در اين مورد نمي توان اظهارنظر كرد. اما اطلاعات دولت ائتلافي عراق كه از سوي سازمان عفو بين الملل در اختيار خبرنگاران قرار گرفته است حاكي از آن است كه قيسي در زمان انتشار عكس مذكور در زندان ابوغريب بوده است. همچنين اطلاعات به دست آمده حاكي از آن است كه كارشناسان ديده بان حقوق بشر و سازمان عفو بين الملل با علي شلال قيسي ديدار و گفت وگو كرده اند و به شكايت وي و وكلايش از ارتش آمريكا به دليل شكنجه صورت گرفته در ابوغريب رسيدگي كرده بودند و معتقدند كه وي همان زنداني است كه در حال شكنجه به تصوير كشيده شده است.
    قيسي در زمان حكومت صدام حسين بخشدار يكي از مناطق عراق بوده، پستي كه دولت صدام فقط به اعضاي حزب بعث يا نيروهاي امنيتي خبره واگذار مي كرد. ولي پس از سقوط دولت صدام كار مديريت پاركينگ يك مسجد را بر عهده گرفته بود.
    وي در ماه اكتبر سال ۲۰۰۳ پس از آنكه با عصبانيت تمام از اينكه سربازان آمريكايي آشغال هاي منطقه را در يك زمين فوتبال انبار كرده بودند و به ارتش آمريكا، سازمان هاي حقوق بشري و رسانه ها شكايت كرده بود، توسط نظاميان آمريكايي دستگير شده بود. اما نكته اصلي كه باعث دستگيري وي شده بود اين بود كه به گونه اي اظهارنظر كرده بود كه به نظر مي رسيد از شبه نظامياني كه عليه نظاميان آمريكايي اقدام مي كنند، حمايت مي كند. وي مي گويد: «مقاومت يك حق بين المللي است.» وي در مورد دستگيري اش مي گويد: «چند هفته بعد از اعتراضاتم در مورد آشغال ريختن، توسط ماشين هاي جنگي محاصره شدم، صورتم را پوشاندند و دستبندم زدند و پيش از آنكه به ابوغريب منتقل شوم، در جاي ديگري زنداني شدم و بازجويي ها شروع شد.»
    وي مي افزايد: «آنها مرا متهم به اقدام عليه نظاميان آمريكايي كردند. به آنها مي گفتم من معلول هستم و چطور ممكن است تفنگ در دست بگيرم شليك كنم؟ دستم را به آنها نشان مي دادم تا متوجه شوند. بعد از آن از من پرسيدند كه بن لادن كجاست و من هم در پاسخ گفتم افغانستان. پرسيدند از كجا مي داني، گفتم از تلويزيون شنيده ام.»به گفته قيسي، نظاميان آمريكايي پس از بازجويي هاي اوليه درصدد برآمدند تا نام افرادي كه در حمله به نيروهاي آمريكايي دست داشتند را وي اعتراف كند. در جريان اين بازجويي ها دست آسيب ديده قيسي بيش از هر جاي ديگر مورد شكنجه قرار گرفته بوده است و مسئولان زندان مجبور شده بودند آن را باندپيچي كنند. بازجويان به قيسي پيشنهاد داده بودند همكاري كند تا دست وي را معالجه كنند و در غير اين صورت بارها و بارها آن را خواهند شكست. وي مي گويد: «پس از بازجويي هاي متعدد و بي نتيجه، بازجويان به من هشدار دادند كه اگر حرف نزنم، مرا به جايي مي فرستند كه سگ ها هم نمي توانند در آن زندگي كنند.»
    در نتيجه وي را در حالي كه كف يك وانت خوابانده بودند به قسمتي ديگر از زندان كه صداي فرياد و جيغ كشيدن مي آمده برده بودند. پس از ورود به اين قسمت سربازان وي را مجبور كرده بودند كه لباس هايش را درآورد و برهنه شود و دستانش را بالا بگيرد تا آنها را ببندند. سپس يك سرباز شروع به نوشتن چيزي روي بدن وي كرده بود. كه بعدها معلوم مي شود سرباز روي بدن وي كلمه «كالين پاول» را نوشته بوده است.
    به گفته وي در آن زندان مجموعاً حدود ۱۰۰ سلول وجود داشته كه زندانيان آن از همه سن و سالي بوده اند و از نوجوان تا پيرمرد در آن به چشم مي خورده است. بازجويان اين زندان نيز با لباس شخصي به فعاليت مي پرداخته اند و هويتشان معلوم نبوده است. وي در مورد شكنجه هايي كه در اين زندان صورت مي گرفته، مي گويد: «شكنجه ها عجيب و غريب و جنسي بودند. پيرمردي را مجبور به پوشيدن لباس زير زنانه مي كردند، جواني را مجبور به درگيري با زندانيان بزرگسال مي كردند، به زندانيان دستور مي دادند تپه اي انساني بسازند. جشن موسيقي شكنجه ديگري بود كه زندانيان را مجبور مي كردند جلوي بلندگوهاي بزرگ بنشينند و صداي آزاردهنده و گوش خراش آنها را گوش دهند.» وي مي گويد پس از آنكه سربازي ادرار خود را روي من ريخت، نوبت به شكنجه اي كه عكس آن منتشر شده، رسيده بود.وي مي گويد: «تمام سربازها يك دوربين داشتند و عكس هايي كه از ما در آن وضعيت مي گرفتند را نشانمان مي دادند و تهديد مي كردند كه اين عكس ها را به خانواده هايمان نشان خواهند داد.»
    قيسي براي اينكه شكنجه ها را از ياد نبرد، عكس هاي مذكور را به صورت مونتاژ شده در كامپيوتر شخصي خود ذخيره كرده است و نمايش مي دهد. وقتي عكس ها را تك به تك نشان مي دهد و در مورد آنها توضيح مي دهد، هيجان زده و صدايش پر از ترس و وحشت مي شود.وي تصوير زنداني وحشت زده اي را كه سگي در حال غرش به وي است نشان مي دهد و مي گويد: «اين طالب است. جواني يمني بود كه در دانشكده هنر بغداد درس مي خواند و واقعاً از بين رفت.» وي در مورد عكس معروف كه وي را در حالت ايستاده روي يك جعبه نشان مي دهد مي گويد: «۱۵ روز از مدت حبسم را اينگونه گذراندم. بعد از چند روز كه برهنه در اين وضعيت بودم، ملحفه اي به من دادند تا بدنم را بپوشانم و آن را به شكل بالاپوش درآوردند. در حالي كه روي آن جعبه بودم سيم هاي برق را به دستم متصل كرده بودند و بايد همان طور سرپا مي ايستادم. پنج مرتبه شوك الكتريكي به من دادند و همين مقدار كافي بود تا زبانم را گاز بگيرم.»
    علي شلال قيسي را پس از شش ماه حبس در ابوغريب در حالي كه صورتش پوشانده شده بود اما دستانش باز بود، سوار خودرويي مي كنند و از زندان بيرون مي برند. پس از خروج از زندان و توقف خودرو، يك نظامي چشمان او را باز و اعلام مي كند كه آزاد شده است. قيسي هم اكنون به يكي از مدافعان حقوق زندانيان عراق تبديل شده است. وي چندي پس از آزادي در سال ،۲۰۰۴ به همراه چند تن از شكنجه شدگاني كه در تصاوير منتشر شده از ابوغريب به چشم مي خورند «انجمن قربانيان زندان هاي اشغالگري آ مريكا» را تاسيس كردند.
    منبع: نيويورك تايمز
    
    
    


 روزنامه شرق، شماره 719 به تاريخ 21/12/84، صفحه 8 (جهان)

لينک کوتاه به اين مطلب:   
 


    دفعات مطالعه اين مطلب: 2159 بار
    

 

 
 
چاپ مطلب
ارسال مطلب به دوستان

معرفی سايت به ديگران
گزارش اشکال در اطلاعات
اشتراک نشريات ديگر



 

ايران
دنياي اقتصاد
رسالت
شرق
كيهان
 پيشخوان
فصلنامه توانبخشي
متن مطالب شماره 4 (پياپي 81)، زمستان 1397را در magiran بخوانيد.

 

 

سايت را به دوستان خود معرفی کنيد    
 1397-1380 کليه حقوق متعلق به سايت بانک اطلاعات نشريات کشور است.
اطلاعات مندرج در اين پايگاه فقط جهت مطالعه کاربران با رعايت شرايط اعلام شده است.  کپی برداري و بازنشر اطلاعات به هر روش و با هر هدفی ممنوع و پيگيرد قانوني دارد.
 

پشتيبانی سايت magiran.com (در ساعات اداری): 77512642  021
تهران، صندوق پستی 111-15655
فقط در مورد خدمات سايت با ما تماس بگيريد. در مورد محتوای اخبار و مطالب منتشر شده در مجلات و روزنامه ها اطلاعی نداريم!
 


توجه:
magiran.com پايگاهی مرجع است که با هدف اطلاع رسانی و دسترسی به همه مجلات کشور توسط بخش خصوصی و به صورت مستقل اداره می شود. همکاری نشريات عضو تنها مشارکت در تکميل و توسعه سايت است و مسئوليت چگونگی ارايه خدمات سايت بر عهده ايشان نمی باشد.



تمامي خدمات پایگاه magiran.com ، حسب مورد داراي مجوزهاي لازم از مراجع مربوطه مي‌باشند و فعاليت‌هاي اين سايت تابع قوانين و مقررات جمهوري اسلامي ايران است