|  درخواست عضويت  |  رمز خود را فراموش کرده ايد؟  |  ورود اعضا [Sign in]
جستجوي پيشرفته مطالب   |  
 جستجو:  
روزنامه ايران85/1/17: روش هاى پراكنده!
magiran.com  > روزنامه ايران >  فهرست مطالب شماره
مشخصات نشريه
آخرين شماره
آرشيو شماره هاي گذشته
جستجوي مطالب
سايت اختصاصي
تماس با نشريه
شماره جديد اين نشريه
شماره 7001
دو شنبه 29 بهمن 1397


 راهنمای موضوعی نشريات
اين نشريه در گروه(های) زير قرار گرفته است:

?????


 
MGID2825
magiran.com > روزنامه ايران > شماره 3434 17/1/85 > صفحه 15 (فرهنگ و هنر) > متن
 
      


روش هاى پراكنده!
با امير اشرف آريان پور درباره آموزش موسيقى در ايران

نويسنده: گفت و گو: محمدرضا تحقيقى احمدى


    دكتر اميراشرف آريانپور متولد ۱۳۱۷ خورشيدى در تهران است. او مدرك دكتراى خود را در ادبيات فارسى، روزنامه نگارى و علوم ادارى از دانشگاه تهران اخذ كرده و پس از چهار سال در هنرستان هاى موسيقى تهران و هفت سال در رشته موزيكولوژى (موسيقى شناسى) در وين مشغول به تحصيل بوده و پس از آن تحصيلات خود را در رشته تاريخ هنر دردانشگاه فرانكفورت پى گرفته است. دكتر آريانپور پس از اتمام تحصيلات خود مدت زيادى در هنرستان ملى موسيقى تهران و در دانشگاههاى تهران، هنر، صدا و سيما، آزاد اسلامى، سوره و علمى كاربردى مشغول به تدريس بوده و همچنين مدتى به سردبيرى و رياست مجله موسيقى و انجمن فيلارمونيك ايران (انجمن دوستداران موسيقى ايران) منصوب شده و هم اكنون علاوه بر تدريس در دانشگاههاى مختلف موسيقى، مسؤوليت گروه پژوهش هنر، در دانشگاه آزاد اسلامى را برعهده دارد. پيرو آخرين صفحه موسيقى در سال گذشته، امسال نيز موضوع آموزش در موسيقى ايران را با پيشكسوتان اين حوزه موسيقى در ميان مى گذاريم:
    جناب آقاى دكتر آريانپور، به عنوان يكى از مدرسين موسيقى در دانشگاههاى هنر كه سابقه مديدى هم در اين زمينه داريد نظر خود را پيرامون متدهاى آموزشى و روش آموزش آنها در اين مراكز بفرماييد. آيا نيازى در جهت ارتقاى سطح اين متدها احساس مى شود؟
    پس از اينكه مقامات مملكتى در حدود سيزده سال پيش تصميم گرفتند دانشگاههاى هنر در رشته موسيقى شروع به فعاليت كنند و در اين رشته دانشجو بپذيرند، مسؤولين برنامه اى براى شيوه آموزش موسيقى در دانشگاهها تدوين كردند. اما با كمال تأسف برنامه اى كه تنظيم شد و به تصويب شوراى عالى انقلاب رسيد مطابق امروز نبود و نيست. در اين برنامه بيشتر به دروس تكرارى پرداخته بودند. به عنوان مثال شناخت موسيقى قديم ايران و موسيقيدانان ايرانى درسى است كه هرچند اطلاعات دانشجويان ما در اين زمينه كم است، اما نيازى به تكرار آن در ترم هاى متعدد نيست بلكه در يك ترم مى توان به كل آن پرداخت. وقتى ما از موسيقيدان و دانشمند بزرگ ايران صحبت مى كنيم بالطبع از آثار او هم نام مى بريم. پس ديگر نيازى نيست كه باز در ترمى ديگر به آثار او به عنوان يك واحد درسى پرداخته شود. بسيارى از دروسى كه در دانشگاههاى موسيقى تدريس مى شوند محدود، تكرارى و خسته كننده است و ميل دانشجو را براى فراگيرى كم مى كند. شايد يكى از دلايل عدم پيشرفت موسيقى ايران همين كاستى ها و نبود اطلاعات به روز و نو است.
    به نظر شما اصلاحات در نظام آموزشى موسيقى به چه نحوى امكانپذير است؟
    به نظر بنده بايد شوراى عالى انقلاب فرهنگى، عده اى از متخصصين جوان و پيشكسوت موسيقى را فراخوانده و بدين وسيله روش علمى و صحيح جديدى را مطابق استانداردهاى جهانى آموزش عالى تدوين و برنامه ريزى كند. بنده و خيلى از اساتيد ديگر هميشه در مقالات و سخنرانى هاى خود در اين زمينه صحبت كرده و گفته ايم كه بايد سيستم آموزش موسيقى را تغييرداد و به همه جنبه هاى علمى و عملى موسيقى از قبيل هارمونى، كنترپوان، فرم و نوازندگى توجه نمود و دروس جديدى را وارد سيستم كرد. علاوه بر اضافه كردن ساعات تعليم ساز، بايد تنوع سازهاى ايرانى و جهانى را در هنرستان و دانشگاه وسعت داد. امروزه اكثر دانشجويان و هنرجويان موسيقى در گرايش ساز ايرانى به سمت سازهاى تار، سه تار و سنتور روى مى آورند. كمتر كسى به نوازندگى كمانچه، قيچك، دوتار و تنبور يا سازهاى بادى و... مى پردازد. حتى خيلى از سازهاى ايرانى و محلى ايران نيز در دانشگاهها تدريس نمى شوند.
    به نظر شما آيا نبايد اين تبليغات و اطلاع رسانى و ايجاد تنوع خيلى پيشتر از مقطع دانشگاه و حتى هنرستان انجام گيرد، و از پايه به آن پرداخته شود؟
    قبل از انقلاب در مدارس كلاسهاى موسيقى در مقطع دبستان، جزو دروس آموزشى بود و دانش آموزان، بايد همانطور كه نقاشى، خوشنويسى و ديگر هنرها را ياد مى گيرند با موسيقى هم آشنا شوند و به عنوان يك واحد درسى آموزش ببينند. خود بنده در چند مدرسه موسيقى ملى ايران تعليم مى دادم. سازهايى مثل پيانو، ويولن و... و دروس تئورى موسيقى و تاريخ موسيقى ايران و جهان و... آموزش داده مى شد و در نوعى ديگر دبيرى با سازى، قطعه اى مثلاً ايران يا قطعات ديگر را مى نواخت و بچه ها به صورت گروهى يا حتى تك تك، با آواز يا سازهايى ساده تر او را همراهى مى كردند. اين نوع روش تعليم با وجود اينكه خيلى ابتدايى و نه چندان اصولى بود اما بهتر از تدريس نشدن آن بود. بچه ها علاقه مند مى شدند و مفهوم موسيقى علمى و كار گروهى را درك مى كردند و اثرات مثبت آن در روان و انديشه آنها مشهود بود. اما متأسفانه اكنون ما در مدارسمان موسيقى نداريم كه اين كار، كار ضرورى است و چه بهتر كه موسيقى كودك را با نظمى برنامه ريزى شده وارد مدارس كنيم. يك دانشجوى موسيقى كه به عنوان يك كارشناس از دانشگاه فارغ التحصيل مى شود نبايد به اين صورت كه امروزه رايج است در دانشگاه، تعليم ساز ببيند بلكه اين كار بايد در مقاطع پايين تر تحصيلى انجام شود و دانشجو در دانشگاه بايد به علوم پيچيده و پيشرفته ترى بپردازد.
    كتب آموزشى كه هم اكنون در آموزش عالى موسيقى به كار مى روند را چگونه مى بينيد آيا اين متدها همگام با زمان ما پيشرفت كرده اند؟
    مرحوم روح الله خالقى گامهاى نخست را در زمينه تأليف و تهيه متدهاى آموزشى پس از مرحوم على نقى وزيرى در ايران برداشت. استاد مسلم او مرحوم على نقى وزيرى خدمات زيادى در اين زمينه به موسيقى ايران نمود. مرحوم وزيرى حدود ۸۰ سال پيش از اروپا به ايران آمد و يك هنرستان موسيقى در ايران تأسيس كرد و همه مخارج آن را خود به عهده گرفت و اعلام كرد كه همزمان با موسيقى ايرانى بايد با موسيقى جهانى نيز آشنا شد. بايد فرم و هارمونى در ايران تدريس شود و خط نت را به ايران وارد كرد. مرحوم وزيرى روش بسيار خوبى در آن زمان براى تدريس علم موسيقى به كار گرفت و مرحوم خالقى هم آن را دنبال كرد اما اين روش متناسب با همان زمان است. روش او مثل هر هنر ديگرى با گذشت زمان كهنه گرديده و تازگى خود را ازدست داده. امروزه تاريخ موسيقى كلنل على نقى وزيرى ما را با موسيقى گذشته آشنا مى كند. اما با موسيقى امروز خير، ما بايد كتابها و روشهاى جديدى پيرامون موسيقى ايرانى و جهانى بكار ببريم. چندكتاب جديد در اين راستا توسط هنرمندان در ايران امروزه تأليف و تهيه شده اما اينها كافى نيست. به نظر بنده چه در زمينه موسيقى ايرانى و چه جهانى، نياز به كتب و روشهاى جديد و بيشترى در مقاطع و سطوح مختلف داريم. بنده به خاطر دارم كه حدود چهل سال پيش اداره هنرهاى زيبا ، بزرگان موسيقى ايران از قبيل مرحوم على نقى وزيرى، مرحوم روح الله خالقى، نوازندگان به نام زمان و... را جمع كرد و حدود يك سال و نيم اين اجتماع ادامه داشت. به اين منظور كه مشخص شود و تدوين شود كه رديف موسيقى ما از چه گوشه هايى تشكيل شده و چه روشى براى آموزش آن بهتر است ، به طورى كه دكتر بركشلى در كتاب هفت رنگى خود به اين موضوع كامل اشاره كرد كه زيرنظر اساتيد بزرگ آن زمان روشها و متدها تهيه و تدوين مى شد. اكنون هم بايد مقامات مسؤول چنين فراخوانى را انجام داده تا روش مناسبى براى آموزش در مراكز آموزشى، هنرى كشورمان تنظيم شود. بخاطر نبود اين پيشرفت در اين زمينه، آموزش هنر سليقه اى شده و هركس بر مبناى عقيده و سليقه شخصى خود آموزش مى دهد كه اين لطمه بسياربزرگى به هنر اين مملكت عزيز وارد مى آورد.
    جايگاه حرفه اى فارغ التحصيلان موسيقى در جامعه ما چيست؟
    ما دانشجويان بسيار خوبى در موسيقى داريم كه البته، بخاطر نبود امكانات كافى و كاستى ها، پس از فارغ التحصيل شدن متأسفانه به مشكل بيكارى دچار مى شوند. معضلى كه امروزه گريبانگير همه اقشار جوان جامعه ماست. درواقع ما بايد اين مشكل را پيش از ورود شخص به دانشگاه حل كنيم. در دانشگاههاى ما، دانشجويان تازه شروع به فراگيرى نوازندگى مى كنند. نوازنده و استاد نوازندگى را بايد از هنرستانها و مدارس موسيقى وارد اجتماع نمود اما متأسفانه از دانشگاههاى ما جز نوازنده يا نهايتاً آهنگساز، گرايش ديگرى فارغ التحصيل نمى شود. دانشگاه، معلم تدريس موسيقى تربيت مى كند نه فقط يك نوازنده ساز، تا حدود ۳۰ سال پيش ما در دانشگاههاى خود از اين قبيل گرايشها داشتيم اما متأسفانه اكنون از سيكل آموزشى ما حذف شده اند. فارغ التحصيلان امروزى جز كار در آموزشگاههاى خصوصى موسيقى و يا اركسترها جاى ديگرى براى مشغول شدن ندارند. آيا ظرفيت اين اماكن جوابگوى اين همه فارغ التحصيل و نيروى بيكار هست يا اصلاً درآمد حاصل از اين اماكن جوابگوى مخارج زندگى حتى يك نفر هم مى باشد؟
    پيشنهاد شما براى رفع اين مشكلات چيست؟
    وزارت ارشاد و مقامات مسؤول بايد فكرى براى اين معضل اجتماعى بنمايند. دولت بايد هنرستانها و مدارس موسيقى را تقويت كند و به تعداد آنها بيفزايد. بنده قبل از انقلاب سفرى به ژاپن داشتم و از مدارس موسيقى آنجا ديدن كردم. در آنجا ۹۸ مدرسه موسيقى وجودداشت اما در ايران دو مدرسه موسيقى بود و هنوز هم پس از گذشت اين همه سال همان دو مدرسه در ايران وجوددارد. دولت بايد به هنر موسيقى ارزش بدهد و نوجوانان و جوانان را تشويق كند براى پرداختن به موسيقى صحيح و علمى، چون موسيقى لازمه يك زندگى سالم است.
    
    
    
    


 روزنامه ايران، شماره 3434 به تاريخ 17/1/85، صفحه 15 (فرهنگ و هنر)

لينک کوتاه به اين مطلب:   
 


    دفعات مطالعه اين مطلب: 166 بار
    

 

 
 
چاپ مطلب
ارسال مطلب به دوستان

معرفی سايت به ديگران
گزارش اشکال در اطلاعات
اشتراک نشريات ديگر



 

اعتماد
ايران
دنياي اقتصاد
رسالت
شرق
كيهان
 پيشخوان
ماهنامه صنايع چوب و كاغذ
متن مطالب شماره 128، بهمن 1397را در magiran بخوانيد.

 

 

سايت را به دوستان خود معرفی کنيد    
 1397-1380 کليه حقوق متعلق به سايت بانک اطلاعات نشريات کشور است.
اطلاعات مندرج در اين پايگاه فقط جهت مطالعه کاربران با رعايت شرايط اعلام شده است.  کپی برداري و بازنشر اطلاعات به هر روش و با هر هدفی ممنوع و پيگيرد قانوني دارد.
 

پشتيبانی سايت magiran.com (در ساعات اداری): 77512642  021
تهران، صندوق پستی 111-15655
فقط در مورد خدمات سايت با ما تماس بگيريد. در مورد محتوای اخبار و مطالب منتشر شده در مجلات و روزنامه ها اطلاعی نداريم!
 


توجه:
magiran.com پايگاهی مرجع است که با هدف اطلاع رسانی و دسترسی به همه مجلات کشور توسط بخش خصوصی و به صورت مستقل اداره می شود. همکاری نشريات عضو تنها مشارکت در تکميل و توسعه سايت است و مسئوليت چگونگی ارايه خدمات سايت بر عهده ايشان نمی باشد.



تمامي خدمات پایگاه magiran.com ، حسب مورد داراي مجوزهاي لازم از مراجع مربوطه مي‌باشند و فعاليت‌هاي اين سايت تابع قوانين و مقررات جمهوري اسلامي ايران است