|  درخواست عضويت  |  رمز خود را فراموش کرده ايد؟  |  ورود اعضا [Sign in]
جستجوي پيشرفته مطالب   |  
 جستجو:  
روزنامه ايران86/1/28: نگاهي به نمايشگاه آثار ناصر اويسي: تصويرگر موژان دلبرانه
magiran.com  > روزنامه ايران >  فهرست مطالب شماره
مشخصات نشريه
آخرين شماره
آرشيو شماره هاي گذشته
جستجوي مطالب
سايت اختصاصي
تماس با نشريه
شماره جديد اين نشريه
شماره 6999
شنبه 27 بهمن 1397


 راهنمای موضوعی نشريات
اين نشريه در گروه(های) زير قرار گرفته است:

?????


 
MGID2825
magiran.com > روزنامه ايران > شماره 3614 28/1/86 > صفحه 13 (فرهنگ و هنر) > متن
 
      


نگاهي به نمايشگاه آثار ناصر اويسي: تصويرگر موژان دلبرانه




    ناصر اويسي، متولد ۱۳۱۳ تهران، از فعالان مكتب سقاخانه، برنده مدال طلا و ديپلم مخصوص نمايشگاه بين المللي كامپيون ايتاليا (۱۳۴۷). از آثار او چند كتاب تاكنون در ايران و ايتاليا و آمريكا به چاپ رسيده است. اين روزها مجموعه اي از آثار اويسي در گالري هما به نمايش درآمده است كه به بررسي اين آثار مي نشينيم:
    ناصر اويسي سال ها به ثبت موتيف ها و نقوشي دلمشغول بوده كه امروزه با نام او و امضاي او براي هميشه به ثبت رسيده است.
    حفظ اين حال و هوا، فارغ از جغرافيا به چه معنايي است؟
    اويسي با واژگاني محدود سال هاي سال است كه شعر رنگي اش را بر صفحه نقش مي كند، او با وسواس و دقت واژگان تصويري اش را از دل تاريخ هنر ايران استخراج كرده است.
    فضاي آثار اويسي به سرزميني رؤيايي شبيه است كه در آن نه دشنامي رد و بدل مي شود و نه خشمي مي تركد. در اين سرزمين دلدادگان و اميرزادگان و سواركاران در تابش نوري طلايي و در متن رنگ هايي ارغواني از مقابل چشم مي گذرند.
    استنباط اويسي از ايران و هنر ايراني جلوه اي فاخر و چشم نواز از نام ايران و فرهنگ ايراني را در معرض نگاه مردم دنيا قرار مي دهد.
    ناصر اويسي با نگاهي ژرف و عالمانه به تاريخ هنر ايران خيره شده و با حساسيتي هنرمندانه به صيد زيباترين كرشمه هاي هنر ايراني پرداخته است.
    رنگ هاي تابناك نگارگري ايراني آنچنان با جان او درآميخته كه او به رواني و مهارت هرگاه كه بخواهد تابشي درخشان از آنها را بر بوم خود منعكس مي سازد.
    ناصر اويسي در ملتقاي سنت و مدرنيسم، در شرايطي كه نوشدن و با هنر نو درآميختن به عنوان يك مد فرهنگي مطرح مي شود، نه از نو شدن سرباز مي زند و نه الزاماً در قيد سنت متوقف مي شود.
    او از جمله نقاشاني است كه «حقيقت» هنر ايراني و «واقعيت» تكنيك غرب را در جشني اغواگر به هم مي آميزد.
    اويسي در بسياري از آثارش بيشتر يك «تصويرگر» يا illustrator (ايلوستراتور) است تا يك «نقاش» يا painter.
    برخي از نظريات اين ويژگي را به عنوان يك عيب و نقص مطرح كرده اند، در اينجا بايد بگويم اينان سخت در خطايند، چرا كه همه تاريخ نگارگري ايراني بيشتر به «تصويرگري» يا illustration (ايلوستراسيون) نزديك است تا به «نقاشي» يا painting به معناي خالص آن.
    ردپاي تصويرگري در آثار ناصر اويسي پيوند دروني او را با نگارگري ملي و سنتي ما بيشتر نمايان مي سازد.
    اهميت اين نكته از آنجا ريشه مي گيرد كه در تابلوهاي اويسي نمي توان نوعي التقاط و دوگانگي فني وزيباشناسانه پيدا كرد، چرا كه او در محدوده هاي نوعي تصويرگري، ساختار آثارش را سروسامان مي دهد. در حالي كه نشت و نفوذ عناصر هنر ملي و موتيف هاي سنتي در نقاشي معاصر ما در نيم قرن گذشته همواره با نوعي التقاط و دوگانگي ديدگاه و تكنيك همراه بوده است؛ تركيب و تلفيق مشمئزكننده ترشحات رنگي و بافت ها و سطوح انتزاعي با نوعي فيگوراتيزم پنهان در لابه لاي اين سطوح، نزد برخي از نقاشان حتي صاحب نام امروزي ما، هرگز قادر به ثبت هنر ملي، معاصر با جهان امروز نبوده و نيست. اين كه زلف و چشم بادامي و لب را ناگهان از پس و پشت سطحي كه با شيوه نقاشان آبستره فراهم شده، محتضرانه ترسيم مي كنند، تمهيدي ناشيانه است كه از روي كج فهمي و عدم درك همين نكته ناشي مي شود.
    نگارگري ايراني و اصولاً هنر ايراني بيشتر مي تواند تصويرگري معاصر و گرافيك امروز ما را تغذيه كند تا نقاشي ما را.
    هنر نقاشي به اين معنا كه امروزه در جهان مطرح است هرگز در هنر ايراني سابقه ندارد. بوم و رنگ و روغن و سه پايه و قاب و گالري حدود يك قرن است كه به محيط هنري ما وارد شده است. در زمان قاجار به كساني كه با ابزار هنر اروپايي يعني رنگ و روغن و بوم و سه پايه كار مي كردند، «فرنگي ساز» مي گفتند. در طول تاريخ طولاني هنر ايراني، هنرمند هرگز اثري را به قصد قاب شدن و به ديوار آويختن خلق نمي كرده است.
    چرا كه فرهنگ ايراني همواره مبتني بر كلام، آن هم كلام مرصع و شاعرانه بوده است. اين فرهنگ براي ثبت كلام و انديشه هايي كه با واژه هستي مي يافته اند، قالب «كتاب» را برگزيده و كتاب نزد نياكان ما مجموعه كاملي از خوشنويسي، تذهيب، نگارگري، تشعير و ... بوده است.
    اساساً بهره گيري از هنر ملي ايراني بيشتر به كار تصويرگري و گرافيگ معاصر مي آيد تا نقاشي ما.
    شايستگي ناصر اويسي اين بوده است كه زيبايي هنر ملي را در جهان امروز براي ما كشف و همچون نگيني گرانسنگ محافظت كند.
    او به گسترش و توسعه موتيف هاي هنر ملي پرداخته است و آنها را از محدوده كوچك صفحات كتاب هاي مصور به سطوح وسيع بوم نقاشي انتقال داده است.
    چنين انتقالي از نخستين و بنيادي ترين تفاوت هاي آثار اويسي با آثار پيشينيان ماست. تفاوت ديگر به مصرف ماتريال و ابزار كار مربوط مي شود كه بالطبع او از ابزار و مصالح اين زمانه استفاده كرده و به سراغ رنگ هاي گياهي شنگرف و اخرا كه در گذشته ها رايج بوده نرفته است و از همين رنگ هاي صنعتي و شيميايي موجود در شرايط حاضر بهره گرفته است. شيوه پردازش و قلم گيري و طراحي ناصر اويسي به شيوه نقاشي مدرن است، اما نقشمايه هايش را از تاريخ هنر ايران به وام گرفته است.
    ايستادن در چنين وضعي از او نقاشي با خصوصيات منحصر به فرد مي سازد. او، «حقيقت» را در آثار هنر ايراني و ابزار تحقق حقيقت را از دنياي مدرن كسب كرده است.
    چنين تجربه اي را هنرمندان بسياري از ممالك غيرغربي از سرگذرانده و با تداوم آن و عبور از آزمون و خطا وانتقال به نسل هاي بعدي به نوعي تشخص و هويت هم ملي و هم بين المللي دست يافته اند.
    به طور كلي، ناصر اويسي در جايي ايستاده است كه هدف آن دستيابي به چنين موقعيتي است. فوكوتساوا يوكيجي، انديشمند ژاپني در كتاب «نظريه تمدن» مي نويسد:
    «چيزهاي غربي را بگير، با نيروهاي ژاپني بپالا وآنها را به پيش بران» اين جوهر مبحثي است كه فوكوتساوا يوكيجي توانسته است بر آن روشنايي بيفكند.
    پالايش هنر با بهره مندي از ثروت ملي و دانش بين المللي در شرايطي كه هنرمند در آب و خاك پدري نفس مي كشد، كاري شدني است.
    موژان دلبرانه چهره هاي زيباي ايراني اش در قلب واشنگتن هنوز هم پركرشمه و خواب آلود، نرگس نيم شكفته اي را مي مانند كه بوي وطن مي دهند، مهپاره هايي كه با دوستان اويسي از لابه لاي اوراق كتب مصور از خوابي طولاني بيدار شده و بر بوم نقاشي هاي او رؤيايي ايراني را انشا مي كنند.
    از نظر تبارشناسي، ناصر اويسي نه در دنباله راهي كه كمال الملك گشود قرار دارد و نه يكسره به جريان موسوم به مدرنيسم تعلق دارد. او و شماري از همنسلان اش راه ميانه را برگزيدند، راهي كه به مكتب سقاخانه شهرت يافت. هر يك از جريانات يادشده در چند دهه اخير نمايندگان و پيشرواني را در رأس خود به جامعه هنري كشور معرفي كرده اند. اين كه كدام يك از اين جريان ها (ادامه دهندگان راه كمال الملك ـ مدرنيست ها ـ جريان هاي شبيه به مكتب سقاخانه) نبض زمانه را بازمي تابانند و نقاش دوران خود به حساب مي آيند، مبحث جداگانه اي است؛ اما نمي توان از بيان اين نكته غافل بود كه جدي ترين نقدي كه مي توان به آثار ناصر اويسي وارد كرد آن است كه او و نقاشان ديگري كه از پنجره اي مشابه او به هنر مي نگرند هر جا كه «ايراني» بودن را منظور قرار مي دهند، تعبيري قديمي از مفهوم ايراني عرضه مي كنند. در نظر ناصر اويسي ايراني يعني چهره هاي مينياتوري و ...
    مدرن در نظر او امري است همچون كالايي وارداتي و غربي. بن مايه اين انديشه با تحولات زمانه متحول نشده است، لذا جذابيت هاي هنر ملي در سازوكاري مدرن آنقدر دلفريب است كه آثار ناصر اويسي را تا مدت ها تماشايي و ديدني مي نماياند.
    ناصر اويسي نقاش در آستانه هزاره سوم نيست، او روبه تاريخ و دل به لرزش نگاهي دارد كه فريفته شيرينكاري ها و زيباسازي هاي هر دم از راه رسيده اش دارد.
    
    


 روزنامه ايران، شماره 3614 به تاريخ 28/1/86، صفحه 13 (فرهنگ و هنر)

لينک کوتاه به اين مطلب:   
 


    دفعات مطالعه اين مطلب: 1718 بار
    

 

 
 
چاپ مطلب
ارسال مطلب به دوستان

معرفی سايت به ديگران
گزارش اشکال در اطلاعات
اشتراک نشريات ديگر



 

ايران
دنياي اقتصاد
رسالت
شرق
كيهان
 پيشخوان
فصلنامه روش شناسي علوم انساني
متن مطالب شماره 96، پاييز 1397را در magiran بخوانيد.

 

 

سايت را به دوستان خود معرفی کنيد    
 1397-1380 کليه حقوق متعلق به سايت بانک اطلاعات نشريات کشور است.
اطلاعات مندرج در اين پايگاه فقط جهت مطالعه کاربران با رعايت شرايط اعلام شده است.  کپی برداري و بازنشر اطلاعات به هر روش و با هر هدفی ممنوع و پيگيرد قانوني دارد.
 

پشتيبانی سايت magiran.com (در ساعات اداری): 77512642  021
تهران، صندوق پستی 111-15655
فقط در مورد خدمات سايت با ما تماس بگيريد. در مورد محتوای اخبار و مطالب منتشر شده در مجلات و روزنامه ها اطلاعی نداريم!
 


توجه:
magiran.com پايگاهی مرجع است که با هدف اطلاع رسانی و دسترسی به همه مجلات کشور توسط بخش خصوصی و به صورت مستقل اداره می شود. همکاری نشريات عضو تنها مشارکت در تکميل و توسعه سايت است و مسئوليت چگونگی ارايه خدمات سايت بر عهده ايشان نمی باشد.



تمامي خدمات پایگاه magiran.com ، حسب مورد داراي مجوزهاي لازم از مراجع مربوطه مي‌باشند و فعاليت‌هاي اين سايت تابع قوانين و مقررات جمهوري اسلامي ايران است