|  درخواست عضويت  |  رمز خود را فراموش کرده ايد؟  |  ورود اعضا [Sign in]
جستجوي پيشرفته مطالب   |  
 جستجو:  
روزنامه اعتماد86/4/27: گفت وگو با سپيده شاملو : ادبيات عامه پسند وجود ندارد
magiran.com  > روزنامه اعتماد >  فهرست مطالب شماره
مشخصات نشريه
آخرين شماره
آرشيو شماره هاي گذشته
جستجوي مطالب
سايت اختصاصي
تماس با نشريه
شماره جديد اين نشريه
شماره 4274
شنبه 15 دي 1397


 راهنمای موضوعی نشريات
اين نشريه در گروه(های) زير قرار گرفته است:

?????


 
MGID3291
magiran.com > روزنامه اعتماد > شماره 1445 27/4/86 > صفحه 11 (ادبيات) > متن
 
      


گفت وگو با سپيده شاملو : ادبيات عامه پسند وجود ندارد




    گروه فرهنگي : روز چهارشنبه 20تير 1386
    
    گفت وگويي در اين صفحه به چاپ رسيد که در بخشي از سوال و جواب ايراداتي وارد بود .با عرض پوزش از نويسنده و خوانندگان محترم بخش مذکور را مي خوانيد:
    
    -
    
    از مثال هاي درونمايه يي يکي زني است که در تعصبات سنتي جامعه گرفتار است و دومي خيانت که در کار «سرخي...» هم وجود داشت. چرا چنين چيزي بايد معضل اصلي نويسندگان زن ما باشد؟
    
    آيا براي مردها معضل نيست؟ در آثار نويسندگان مرد هم چنين چيزي وجود دارد. آيا در قصه هاي آنها زنان خيانتکار وجود ندارد؟
    
    نه به اين شکل که شما مي گوييد. در آثار آنها اين امر بيشتر به صورت يک خرده روايت مطرح مي شود و کليت داستان بر اساس آن شکل نمي گيرد. نويسندگان زن ما غالباً محوريت کار را بر اين قرار مي دهند که به ما خيانت شده است و حرف ديگري براي گفتن ندارند.
    
    سال ها است به زن مي گويند تو خيانت کاري. مي توان در بسياري از آثار شاخص اين امر را نشان داد. حالاچند سال هم هست که خانم ها دارند مي نويسند. اين مورد را به نظر من نبايد مردانه يا زنانه بکنيم. خيانت جزء مسائل و درونمايه هاي ازلي و ابدي است. نمي توانيم اين مفهوم را از ادبيات بگيريم. اين فقط براي زن ها نيست. براي مردها هم هست.
    
    حرف من اين است که اين درونمايه غالباً در آثار نويسندگان ديگر به صورت قصه فرعي دنبال مي شود اما من مي بينم که در اکثر نويسندگان زن اين مفهوم قصه و همه چيز را به خود محدود کرده. بحث من محوريت قرار دادن اين امر است. چرا بايد چنين چيزي هميشه قصه زنان ما باشد؟ آيا هيچ حرف ديگري وجود ندارد؟
    
    موافق نيستم که مفهوم خيانت مفهوم اصلي آثار زنان است. اما اين را بايد در نظر بگيريم که ما کجا زندگي مي کنيم و سبقه تاريخي ما چيست. به قول يکي از دوستان من زن ها مثل کساني هستند که سال هاي سال در يک چاه نگاه داشته شده اند و حالادارند با سختي خود را بالامي کشند و خيلي طول مي کشد که تازه به فضاي روي زمين برسند. نيازهاي اوليه يک انسان نفس کشيدن، خوردن و... است. وقتي اين نيازها مرتفع شد نيازهاي بعدي بروز مي کند. ما الان داريم نيازهاي اوليه و حقوق بديهي زن ها را فرياد مي کنيم تا بعدها به مسائل ديگر برسيم. به خصوص يک زن در جامعه يي که جنسيت بر آن حاکم است بايد تلاش مضاعف بکند. اين يک واقعيت است. به زن ها هم خيانت مي شود همان طور که به مردها. مردها مدت ها است اين خيانت را مي نويسند و فرياد مي زنند. چرا وقتي زن ها کم کم شروع کردند به فرياد کردن، عده يي جبهه گيري مي کنند؟ اوايل با ادبيات زن ها مهربانانه تر رفتار مي کردند و حالاکه اين ادبيات جدي شده، اين مهرباني کم رنگ شده است.
    
    شايد يکي از دلايل اين موضع گيري گرفتار شدن نويسندگان زن در موضوعات تکراري و خارج نشدن از يک فضاي فکري باشد. چيزي که البته با عذرخواهي از برخي نويسندگان زن به نام ادبيات آشپزخانه يي موسوم شده.
    
    اين امر زمان مي برد. من فکر مي کنم در اثر هر نويسنده زني از اثر اولش تا آثار پاياني، چنين روندي ديده مي شود که همان زن در نوشته هاي بعدي از نيازهاي اوليه کم کم جلوتر رفته، حتي کساني که به آنها پاورقي نويس يا عامه پسند مي گويند. ضمن اينکه بايد بگويم سال هاي سال ادبيات ما دست مردان نويسنده روشنفکري بود که فقط براي يک قشر بسيار معدود نوشتند و اين شد که هست. من اصلاً در اين ايرادي نمي بينم که چيزي نوشته شود که زن آشپزخانه هم لذت ببرد.
    
    اين حرف درست که به تمام تقاضاها بايد احترام گذاشت و پاسخ داد اما يک تعريف سنتي در ادبيات وجود دارد که با وجود گذشت زمان هنوز جاي تامل دارد. به قول آقاي شفيعي کدکني يک اثر ارزشمند ادبي کاري است که عوام بپسندند و خواص بر آن صحه گذارند. آيا براي شما تنها مهم اين است که مردم بخرند و بخوانند و اهميتي ندارد که جامعه ادبي به آن بها بدهد يا نه؟
    
    ببينيد من با اين تعريف بسيار موافقم. سعي من هم همين است. من دوست دارم طوري بنويسم که زن هاي خانه دار بتوانند آن را بخوانند به دليل اينکه مردي که روشنفکر نيست و مردي که سر و کار زيادي با ادبيات ندارد معمولاً اصلاً مطالعه ادبي ندارد. نمي خواند. قشر کتابخوان ما زنان هستند. بنابراين کتاب هاي مردان نويسنده را هم همين زن هاي به قول شما عوام مي خوانند. مردهايي که کتاب مي خوانند درصد بسيار کمي را تشکيل مي دهند. اصولاً سعي من در کارهايم اين است که همه فهم باشد و در عين حال نازل نباشد و ادعايي هم راجع به آن ندارم که چقدر موفق بوده ام.
    
    فکر مي کنم شما در «سرخي...» مي خواستيد از يکي از اين محوريت ها و تکرارها فرار کنيد و به سمت رمان روان شناختي پيش برويد اما کار يک ضعف عمده داشت که در «انگار...» هم ديده مي شد. آن هم اين بود که شما مي خواستيد با شخصيت هاي رواني و روان پزشک اين امر را پيش ببريد اما فقط شخصيت هاي رواني يا روان پزشک را داشتيد و بين يک رمان جامعه شناختي و روان شناختي سرگردان مانده بوديد.
    
    در «سرخي...» يک وجه روان شناختي وجود دارد اما اين بار روان شناختي را شخصيت «نگار» به دوش مي کشد نه روان پزشک. وجه پليسي قضيه است که به دوش روان پزشک است. روان پزشک اينجا کاراکتري است که شغلش روان پزشکي است. بار روان شناختي کتاب روي افکار و اعمال نگار است و وقتي که ما راجع به يک کار روان شناختي صحبت مي کنيم منظورمان اين نيست که قطعاً روان پژوهي هم در آن شکل گرفته باشد...
    
    
    


 روزنامه اعتماد، شماره 1445 به تاريخ 27/4/86، صفحه 11 (ادبيات)

لينک کوتاه به اين مطلب:   
 


    دفعات مطالعه اين مطلب: 1459 بار
    

 

 
 
چاپ مطلب
ارسال مطلب به دوستان

معرفی سايت به ديگران
گزارش اشکال در اطلاعات
اشتراک نشريات ديگر
 جستجوی مطالب
کلمه مورد نظر خود را وارد کنيد

جستجو در:
همه مجلات عضو
مجلات علمی مصوب
آرشيو اين روزنامه
متن روزنامه های عضو
    
جستجوی پيشرفته



 

اعتماد
ايران
دنياي اقتصاد
رسالت
شرق
كيهان
 پيشخوان
ماهنامه دنياي چاپ
متن مطالب شماره 152، آذر 1397را در magiran بخوانيد.

 

 

سايت را به دوستان خود معرفی کنيد    
 1397-1380 کليه حقوق متعلق به سايت بانک اطلاعات نشريات کشور است.
اطلاعات مندرج در اين پايگاه فقط جهت مطالعه کاربران با رعايت شرايط اعلام شده است.  کپی برداري و بازنشر اطلاعات به هر روش و با هر هدفی ممنوع و پيگيرد قانوني دارد.
 

پشتيبانی سايت magiran.com (در ساعات اداری): 77512642  021
تهران، صندوق پستی 111-15655
فقط در مورد خدمات سايت با ما تماس بگيريد. در مورد محتوای اخبار و مطالب منتشر شده در مجلات و روزنامه ها اطلاعی نداريم!
 


توجه:
magiran.com پايگاهی مرجع است که با هدف اطلاع رسانی و دسترسی به همه مجلات کشور توسط بخش خصوصی و به صورت مستقل اداره می شود. همکاری نشريات عضو تنها مشارکت در تکميل و توسعه سايت است و مسئوليت چگونگی ارايه خدمات سايت بر عهده ايشان نمی باشد.



تمامي خدمات پایگاه magiran.com ، حسب مورد داراي مجوزهاي لازم از مراجع مربوطه مي‌باشند و فعاليت‌هاي اين سايت تابع قوانين و مقررات جمهوري اسلامي ايران است