|  درخواست عضويت  |  رمز خود را فراموش کرده ايد؟  |  ورود اعضا [Sign in]
جستجوي پيشرفته مطالب   |  
 در    جستجو:  
روزنامه اعتماد86/11/13: نگاهي به سينماي نيكيتا ميخالكوف
magiran.com  > روزنامه اعتماد >  فهرست مطالب شماره
مشخصات نشريه
آخرين شماره
آرشيو شماره هاي گذشته
جستجوي مطالب
سايت اختصاصي
تماس با نشريه
شماره جديد اين نشريه
شماره 3048
سه شنبه يازدهم شهريور ماه 1393



خدمات سايت




 
MGID3291
magiran.com > روزنامه اعتماد > شماره 1605 13/11/86 > صفحه 9 (ويژه نامه جشنواره دهه فجر ) > متن
 
      


نگاهي به سينماي نيكيتا ميخالكوف


نويسنده: اسپيلبرگ روسيه
مترجم: سامي آستان

اگر تا سال 2006 از هر فرد روس مي پرسيديد بهترين كارگردان روس كيست؟ كدام كارگردان روس را دوست داريد؟ محبوب ترين كارگردان شما كيست؟ حتماً مي گفتند نيكيتا ميخالكوف. اما اگر اكنون از آنها بپرسيد كه بدترين كارگردان تاريخ روسيه كيست، همان جواب را خواهند داد، شهرت ميخالكوف اكنون در سرزمين روسيه هم طراز با لنين و ولاديمير پوتين (كارگرداني كه ولاديمير پوتين شخصاً تولدش را به او تبريك مي گويد) و الساندرو سولژنيتسين است. آنچه نام اين كارگردان سينما را در ميان خيل عظيم كارگردانان روس نزد خاص و عام مطرح ساخته است، چيست؟ شايد با ديدن فيلم جديد وي در جشنواره فيلم فجر اهميت و عظمت اين كارگردان به خوبي مشخص شود. فيلم «12» گواهي است بر ديدگاه انديشمندانه و نافذ اين كارگردان بزرگ روس.
    
    نيكيتا سرگئي يوويچ ميخالكوف كارگردان و بازيگر شهير روس - مشهور به اسپيلبرگ روسيه- در 21 اكتبر 1945 در شهر مسكو به دنيا آمد. پدربزرگش از خاندان سلطنتي و حاكم ياروسلاول بود. پدر نيكيتا نويسنده داستان هاي كودكان بود و بيشتر به خاطر سرودن ترانه هاي ملي و انقلابي مشهور شد، مادر شاعرش نيز دختر هنرمند آوانگارد روس «پيوتر كونچالوفسكي» و نوه دختري نقاش مشهور «واسيلي سوريكوف» بود، ضمن آنكه برادر بزرگ تر نيكيتا «آندري كونچالوفسكي» نيز كارگردان بسيار مشهوري است كه به واسطه همكاري و دوستي اش با آندري تاركوفسكي (و حضور در فيلم «كودكي ايوان») و ساختن فيلم هاي اكشن هاليوودي سرشناس شده است.
    
    نيكيتا ميخالكوف مطالعات بازيگري را در استوديوهاي تئاتر هنري مسكو فرا گرفت و در حالي كه هنوز از آنجا فارغ التحصيل نشده بود در فيلم «در مسكو قدم مي زنم» (1963) ساخته گئورگي دانليا بازي كرد و اين در حالي بود كه ميخالكوف تا پيش از اين در سه فيلم «خورشيد همچنان مي درخشد» (1959)، «ابرها بر فراز بورسك» (1960)، «ماجراهاي كروش» (1961)نيز حضور يافته بود. سپس به VGIK (مدرسه دولتي فيلم مسكو) وارد شد و در كلاس هاي ميخائيل رم حضور يافت. پس از بازي كردن در شش فيلم ديگر سرانجام او هم به كارگرداني روي آورد و «من به خانه مي روم» (1968) را ساخت: درست شش سال بعد از برادرش آندري. تا سال 1970 كه فيلم دوم: درام كوتاه 32 دقيقه يي «روزي آرام در انتهاي نبرد» را ساخت، در پنج فيلم ديگر به عنوان بازيگر ظاهر شد كه از آن ميان مي توان به «قرمز وسفيد»
    
    (1967/ ميكلوش يانچو): «جنگ و صلح»
    
    (1968/ سرگئي باندرچوك): «آوازي درباره مانشوك» (1969/ ماژيت بگالين): و «خانه تربيت»
    
    (1969 / ساخته برادرش آندري كونچالوفسكي)
    
    اشاره كرد.
    
    ميخالكوف در سال 1974 نخستين فيلم بلندش را با عنوان «در خانه يي در ميان بيگانگان» ساخت: فيلمي اكشن با بازي آناتولي سولونيستين و خود ميخالكوف كه داستان آن در بحبوحه سال 1917 رخ مي دهد. فيلم بلند دوم ميخالكوف «بنده عشق» (1976) شهرت جهاني را براي او به همراه آورد. درام رمانسي كه به آخرين روزهاي زندگي ورا خولودنايا خواننده مشهور مي پردازد و ساختاري شبيه به درام هاي سينماي صامت دارد. در سال 1977 ميخالكوف شاهكار «قطعه يي ناتمام براي نوازنده پيانو» را خلق كرد كه اقتباسي از نمايشنامه يي از چخوف (پلاتونوف) بود. اين فيلم كه برنده جايزه سن سباستين شد، براي ميخالكوف لقب چخوف سينما را به همراه داشت. در سال 1978 در فيلم بي نظير برادرش «سيبيرياد» ايفاي نقش كرد و در همان سال «پنج بعدازظهر» را ساخت، داستاني عاشقانه درباره زوجي كه جنگ جهاني دوم آنها را از يكديگر جدا كرده است و آنها پس از 18 سال يكديگر را مي بينند.
    
    در سال 1980 ميخالكوف با ساخت فيلم «چند روز از زندگي ابلوموف» بر اساس نوول «ابلوموف» نوشته ايوان گونچاروف (در سال 1858 نوشته شده است)، با بازي درخشان اولگ تاباكوف، جسارت خود را در ساخت فيلمي نشان داد كه زندگي اشرافزاده يي سست و بي اراده را نشان مي دهد كه حتي حاضر به ترك كردن رختخواب خود نيست. كاراكتر ابلوموف كه تقريباً شبيه به شخصيت خود گونچاروف است، يكي از رخوت انگيزترين كاراكترهاي تاريخ سينما است. استفاده ميخالكوف از المان هاي آثار چخوف و حركات دوربين، در واقع تخدير دوراني از زندگي آدم ها را به تصوير مي كشد كه در ميانسالي اغلب آدم ها به وقوع مي پيوندد. (اصطلاح ابلوموفيسم در سال 1922 براي نخستين بار از زبان لنين شنيده شد) (قابل ذكر است در سال 1989، بر اساس اين نوول شبكه بي بي سي نسخه يي تلويزيوني را به نمايش درآورد.)
    
    درام نيمه كمدي «روابط خانوادگي» (1981) فيلم بعدي ميخالكوف بود، درباره زني كه در روابط گيج كننده خويشاوندانش گير افتاده است. سپس «گفت وگويي محرمانه» (1982) را ساخت، درام نفسگيري كه تماماً به گفت وگو ميان زن (ايرينا كوپچنكو) و شوهري (ميخاييل اوليانوف) مي گذرد كه سابقاً از هم جدا شده اند و به طرزي ناگهاني يكديگر را در يك اتاق محبوس مي يابند.
    
    سال هاي آغازين دهه هشتاد اوج فعاليت بازيگري ميخالكوف بود، هرچند در بيشتر اين فيلم ها نقشي فرعي و كوتاه داشت: «پرتره همسر يك هنرمند»
    
    (1981 / الكساندر پانكاراتوف) ،«افسر پليس» (الدور اورازبايف)، «پرواز در خواب و بيداري»
    
    (1982/ رومن بالايان)، «ايستگاهي براي 2» (1982/ الدار ريازانوف)، «دويست و پنجاه گرم» (1983 / پيرژو هونكاسالو و پكا لتو) و «رمانس ظلم» (الدار ريازانوف/ 1985).
    
    نيكيتا ميخالكوف در سال 1987با تركيب و ادغام چند داستان كوتاه چخوف، فيلم «چشم سياه» را با بازي مارچلو ماستروياني خلق كرد: مرد مسني كه داستان عاشقانه يي از دوران جواني اش را روايت مي كند. فيلم به شدت از سوي منتقدان مورد ستايش قرار گرفت ضمن آنكه مارچلو ماستروياني براي ايفاي اين نقش جايزه بهترين بازيگر را از جشنواره كن همان سال به دست آورد و نامزد جايزه اسكار مرد شد. حضور سيلوانا مانگانو، اولگ تاباكوف و يلنا سافونووا در اين كمدي درام كه «سوسو چكو دآميكي» همراه با ميخالكوف فيلمنامه آن را نوشته بود فيلم را به يكي از پرطرفدارترين آثار ميخالكوف بدل كرد. فيلم بعدي ميخالكوف «اورگا» يا «نزديك به بهشت» (1992) نخستين فيلم ميخالكوف پس از فروپاشي شوروي بود: درام درخشاني درباره پيوند زدن فرهنگ ها به يكديگر و تعامل واقعيات انساني. داستان فيلم در سرزمين مغولستان در منطقه يي ميان روسيه و چين مي گذرد. اين فيلم در همان سال جايزه شيرطلايي جشنواره ونيز را تصاحب كرد و از سوي آكادمي اسكار كانديداي بهترين فيلم خارجي شد. بالاخره در سال 1993 ميخالكوف با ساخت فيلم «چخوف خاطره انگيز» دين خود را به تاثيرگذارترين فرد بر سينمايش ادا كرد.
    
    ميخالكوف در سال 1993، مستند «آنا: از 6 تا 18 سالگي» را ساخت كه داستان زندگي دخترش آنا را از كودكي تا دوران بلوغ روايت مي كند و در پس زمينه فيلم، اين داستان تاريخ روسيه است كه از 1980 تا 1991 مورد بررسي قرار مي گيرد. اما «آفتاب سوخته» (1994) با بازي خود ميخالكوف درخشان ترين فيلم كارنامه ميخالكوف است. ميخالكوف در اين درام جاودانه، در نقش كلنل كوتوف زندگي يك قهرمان انقلابي را در سال 1936 به تصوير درمي آورد. اين فيلم جايزه ويژه جشنواره كن 1994 را از آن خود كرد و در همان سال جايزه اسكار بهترين فيلم خارجي را برنده شد.
    
    ميخالكوف با سود حاصل از فروش كم نظير «آفتاب سوخته»، فيلم پرهزينه «آرايشگر سيبري» (1998) را ساخت. اين فيلم (كه فيلمنامه آن را مانند سه فيلم قبلي ميخالكوف، رستم ابراگيمبكوف نوشته بود) كمدي درام كه در واقع تصنيفي فانتزي بود درآميخته با روح ميهن پرستي و جمعي از بازيگران خارجي (جوليا اورمون، ريچارد هريس) را در خود داشت (خود نيكيتا ميخالكوف نقش تزار سوم را بازي مي كند)، فيلم روز افتتاحيه جشنواره كن 1998 شد. به رغم استقبال مردم روسيه از اين فيلم، منتقدان سينما از اين فيلم، به عنوان اثري ضعيف و كم مايه ياد كردند.
    
    ميخالكوف از جانب دولت روسيه به عنوان مدير اولين دوره جشنواره فيلم مسكو در سال 2000 منصوب شد و جز چند حضور در فيلم هاي مختلف، تا سال 2007 هيچ فيلمي نساخت.
    
    در سال 2007، نيكيتا ميخالكوف بالاخره پس از 9 سال، فيلم «12» را ساخت. «12» كه اقتباسي است از «دوازده مرد خشمگين» (1957) سيدني لومت، نامزد دريافت شيرطلايي جشنواره ونيز 2007 بود و كانديداي اسكار بهترين فيلم خارجي شده است. اين فيلم از جانب منتقدان و تماشاگران سينما به عنوان بهترين و عالي ترين فيلم ميخالكوف تا به امروز معرفي شده است. هيات داوران جشنواره فيلم ونيز اين فيلم ميخالكوف را به عنوان «نمونه يي موثق بر استادي و فراست ميخالكوف در وارسي و افشاسازي مضمون» برشمردند و از آن به مثابه اثري مشحون از «انسانيت، احساس، عاطفه و درهم تنيدگي هستي» ياد كردند. اين فيلم در اقامتگاه ولاديمير پوتين در نوو- اوگاروو با حضور دست اندركاران فيلم، پرزيدنت چچن رمضان كوديروف و مورات زيازيكوف پرزيدنت انگوشتيا و به مهماني ولاديمير پوتين به نمايش درآمد. پس از نمايش فيلم پوتين اظهار داشت كه اين فيلم «اشك آدم را درمي آورد». از طرفي برخي از روزنامه نگاران اين فيلم را در جهت منافع و خواست هاي پوتين برشمردند و اينكه ميخالكوف مزدور سياست پوتين است.
    
    بسياري از مشتاقان سينما ميخالكوف را با فيلم «آفتاب سوخته» (1994) به عنوان كارگرداني طراز اول برشمردند. اما با فيلم «12» اين قضاوت به درستي به اثبات مي رسد: فيلم به روز درآمده «دوازده مرد خشمگين» لومت، فضايي كاملاً روسي دارد و در قالبي منحصر و دراماتيك ارائه مي شود. پسري چچني متهم به قتل ناپدري اش مي شود كه يك افسر نظامي روس بوده است. در آغاز به نظر مي رسد كه واقعاً پسر قاتل است، يكي از اعضاي هيات منصفه (سرگئي ماكووتسكي) حكم به برائت پسر مي دهد. از آنجايي كه تمامي اعضاي هيات منصفه بايد متفق الراي باشند تقاضاي تجديد نظر مي كنند. و اينجا است كه فلاش بك هاي فيلم كودكي پسر را مطرح مي سازد...
    
    ميخالكوف اذعان داشته است كه فيلم بزرگ لومت تنها دستاويزي است براي آنچه درباره آن نگران است: سهل انگاري، تبعيض و خشم. اما «او (اين پسر) شخصي است كه هيچ كس را ندارد تا از وي كمك كند. او پسري چچني است كه خانواده يي ندارد... آنها گمان مي كنند كه او يك گانگستر است...» و در واقع اين چچني بودن پسر است كه مورد اتهام قرار مي گيرد. دوازده مرد مختلف از مليت هاي مختلف مي خواهند تصميمي عادلانه بگيرند، هر مرد داستان خودش را دارد و هر يك داستاني را بيان مي كند. آنچه اتفاق مي افتد هميشه در همه جاي جهان رخ داده است.
    
    به هر ترتيب سواي بدبيني امروزه روس ها نسبت به شخصيت نيكيتا ميخالكوف، فيلم «12» نمونه شاهكاري است ستودني.
    
    
    نگاهي به سينماي نيكيتا ميخالكوف اسپيلبرگ روسيه / مترجم: سامي آستان
    


 روزنامه اعتماد، شماره 1605 به تاريخ 13/11/86، صفحه 9 (ويژه نامه جشنواره دهه فجر )

لينک کوتاه به اين مطلب:   
 


    دفعات مطالعه اين مطلب: 759 بار
    

 

 
 
چاپ مطلب
ارسال مطلب به دوستان

معرفی سايت به ديگران
گزارش اشکال در اطلاعات
اشتراک نشريات ديگر
 جستجوی مطالب
کلمه مورد نظر خود را وارد کنيد

جستجو در:
همه مجلات عضو
مجلات علمی مصوب
آرشيو اين روزنامه
متن روزنامه های عضو
    
جستجوی پيشرفته



 

تبليغات

ترجمه

اعتماد
ايران
جام جم
دنياي اقتصاد
رسالت
شرق
كيهان
وطن امروز
 پيشخوان
ماهنامه كفش تبريز
متن مطالب شماره 19، مرداد 1393را در magiran بخوانيد.

 

سايت را به دوستان خود معرفی کنيد    
 1393-1380 کليه حقوق متعلق به سايت بانک اطلاعات نشريات کشور است.
اطلاعات مندرج در اين پايگاه فقط جهت مطالعه کاربران با رعايت شرايط اعلام شده است.  کپی برداري و بازنشر اطلاعات به هر روش و با هر هدفی ممنوع و پيگيرد قانوني دارد.


توجه:
magiran.com پايگاهی مرجع است که با هدف اطلاع رسانی و دسترسی به همه مجلات کشور توسط بخش خصوصی و به صورت مستقل اداره می شود. همکاری نشريات عضو تنها مشارکت در تکميل و توسعه سايت است و مسئوليت چگونگی ارايه خدمات سايت بر عهده ايشان نمی باشد.
 

 

پشتيبانی سايت magiran.com (در ساعات اداری): 77512642  021
تهران، صندوق پستی 111-15655

فقط در مورد خدمات سايت با ما تماس بگيريد. در مورد محتوای اخبار و مطالب منتشر شده در مجلات و روزنامه ها اطلاعی نداريم!

توصيه می کنيم هنگام استفاده از اين سايت یه ويژه در هنگام جستجو از مرورگر IE استفاده کنيد.
 

تمامي خدمات پایگاه magiran.com ، حسب مورد داراي مجوزهاي لازم از مراجع مربوطه مي‌باشند و فعاليت‌هاي اين سايت تابع قوانين و مقررات جمهوري اسلامي ايران است