|  درخواست عضويت  |  رمز خود را فراموش کرده ايد؟  |  ورود اعضا [Sign in]
جستجوي پيشرفته مطالب   |  
 جستجو:  
روزنامه ايران87/2/19: پيش نويس منشور وحدت اسلامي امضا شد : منشور به منزله تعهد و بيعت است
magiran.com  > روزنامه ايران >  فهرست مطالب شماره
مشخصات نشريه
آخرين شماره
آرشيو شماره هاي گذشته
جستجوي مطالب
سايت اختصاصي
تماس با نشريه
شماره جديد اين نشريه
شماره 6999
شنبه 27 بهمن 1397


 راهنمای موضوعی نشريات
اين نشريه در گروه(های) زير قرار گرفته است:

?????


 
MGID2825
magiran.com > روزنامه ايران > شماره 3924 19/2/87 > صفحه 5 (داخلي) > متن
 
      


پيش نويس منشور وحدت اسلامي امضا شد : منشور به منزله تعهد و بيعت است



گروه سياسي ـ پيش نويس منشور وحدت اسلامي در بيست و يكمين كنفرانس بين المللي وحدت اسلامي مورد امضاي شركت كنندگان قرار گرفت.
    به گزارش خبرنگار «ايران»، در اين كنفرانس آيت الله محمد واعظ زاده خراساني عضو شوراي عالي مجمع جهاني تقريب طي سخناني اظهار داشت: منشور وحدت اسلامي امسال به دستور مقام معظم رهبري پيشنهاد شد كه اين منشور از سوي مجمع جهاني تقريب تهيه و تا كنون به امضاي ۲۰۰۰ تن از علما و انديشمندان داخلي و خارجي رسيده است كه اين امر گام بزرگي است و اين امضا به منزله تعهد و بيعت است.
    وي ادامه داد: اين بيعت و امضا معاني بسيار دارد از جمله آنكه شخص امضا كننده اعلام مي دارد كه به تمامي مندرجات و مفاد منشور متعهد و ملزم است و همواره از آن دفاع مي كند و آن را نشر مي دهد و اين جاي بسيار خوشبختي است.
    متن كامل منشور وحدت به شرح زير است:
    بسم الله الرحمن الرحيم
    الحمد الله رب العالمين و الصلاه و السلام علي سيد البشريه و مقتدا ها محمد النبي الامين و آله الطاهرين و صحبه الميامين و من تبعهم با حسان الي يوم الدين.
    بر پايه ايمان به اين كه اسلام، امانتي نزد مسلمانان است و دفاع از حريم و مقدسات آن برهمه واجب است؛ و با ملاحظه تاكيد اسلام بر پاي بندي به همه اموري كه به وحدت اسلامي مي انجامد و روابط برادرانه را بين امت ها برقرار مي كند و منطق عقلاني و زبان گفت وگو را ترويج مي كند و همكاري، همبستگي، همدلي و مصالح عاليه اسلام را تحقق مي بخشد؛ و نظر به ابعاد تهاجم گسترده و ناجوانمردانه دشمنان اسلام، استكبار جهاني و صهيونيسم بر فرهنگ، ارزش ها، منافع و استقلال امت اسلامي و ضرورت بسيج همه نيروهاي مادي و معنوي در برابر اين تجاوزات و دشمني ها:
    ما دانشمندان و متفكران امضاكننده اين منشور، پس از آگاهي از گام هاي ارزشمندي كه علماي مسلمان در گذشته، در مكه مكرمه، تهران، امان، قاهره و... برداشته اند، بر ايمان و پاي بندي عميق خود به مباني، اصول و شيوه هاي زير تاكيد كرده، ديگران را به التزام به آن دعوت مي كنيم:
    مباني
    يكم: اسلام، دين خاتم و تنها راه اعتلاي انسانيت و امانتي نزد مسلمانان است؛ از اين رو بر مسلمانان است كه آن را در همه عرصه هاي زندگي، پياده كرده و از حريم و مقدسات آن دفاع كنند و مصالح عاليه آن را بر تمامي مصلحت ها، مقدم بدارند.
    دوم: قرآن مجيد و سنت شريف نبوي (ص)، دو منبع اساسي قانونگذاري اسلام و ساير تعاليم آن بوده و همه مذاهب اسلامي، بر حجيت و حقانيت اين دو منبع، اتفاق نظر دارند و اعتبار ساير منابع را برگرفته و مستند به اين دو مي دانند.
    سوم: ايمان و اصول و اركان زير، ملاك مسلماني افراد است:
    الف: ايمان به يگانگي خداوند متعال (توحيد)؛
    ب: ايمان به نبوت و خاتميت رسول اكرم (ص) و اين كه سنت آن حضرت، يكي از دو منبع اساسي دين است؛
    ج: ايمان به قرآن كريم، مفاهيم و احكام آن، به عنوان منبع اول دين اسلام؛
    د: ايمان به معاد؛
    هـ: انكار نكردن مسلمات مورد اتفاق دين و اعتقاد به اركان اسلام، مانند: نماز، زكات، روزه، حج، جهاد و... ؛
    چهارم: اسلام راستين با به رسميت شناختن اصل اجتهاد در چارچوب منابع اسلامي، اختلافات فكري را پذيرفته است؛ از اين رو بر مسلمانان است كه تنوع اجتهاد ها را امري طبيعي دانسته و به راي ديگران احترام بگذارند.
    پنجم: وحدت امت اسلامي و پاسداري از مصالح و منافع عمومي مسلمانان، اصلي مهم و برادري اسلامي اساس هر نوع همكاري، تعامل و همبستگي بين مسلمانان به شمار مي رود.
    چشم انداز ها
    ششم: ضرورت دارد علما و انديشمندان اسلامي موارد زير را نصب العين خويش قرار دهند:
    ۱ - تلاش براي نزديك كردن جامعه امروز اسلامي به شرايط و وضعيت صدر اسلام در راستاي گسترش برادري ديني، همكاري و همياري و تقوا پيشه كردن و ايستادگي در برابر چالش ها، توصيه به حق و صبر و دوري از تفرقه و كشمكش و هر چه باعث سستي و ضعف مسلمانان مي شود.
    ۲- الگو قرار دادن رفتار ائمه مذاهب اسلامي با يكديگر و گسترش آن در ميان پيروان امروز آنان.
    ۳- گسترش فرهنگ همبستگي بين مسلمانان تا جايي كه همه آنها، اختلافات فكري بين خود را پذيرفته و آن را نتيجه اجتهاد قانونمند بدانند.
    هفتم: برعلما و انديشمندان است كه حركت بيداري اسلامي را تقويت، تعميق و هدايت كنند و به منظور آشنايي مسلمانان با يكديگر بر نزديكي بين پيروان مذاهب، تحقق الفت ديني و اخوت اسلامي بر پايه اصول ثابت و مشترك اسلامي تاكيد ورزند.
    زمينه هاي تقريب
    هشتم: تقريب مذاهب اسلامي همه عرصه هاي زندگي پيروان مذاهب را دربر مي گيرد و شامل عقايد، فقه، اخلاق، فرهنگ و تاريخ مي شود.
    برنامه هاي عمومي
    نهم: علاوه بر آنچه گذشت، برنامه ريزي هاي زير هم براي تحقق تقريب مذاهب اسلامي لازم است:
    ۱ ـ ضرورت همكاري كامل در مواردي كه مسلمانان بر آن اتفاق نظر دارند.
    ۲- بسيج همه نيروهاي مادي و معنوي در راه اعتلاي كلمه الله و اجراي اسلامي به عنوان استوارترين راه سعادت.
    ۳- موضع گيري هماهنگ و واحد در برابر دشمنان اسلام، بخصوص در مسائلي كه مورد اهتمام همه امت اسلامي است، مثل مسئله افغانستان، عراق و ...
    ۴- خودداري مسلمانان از تكفير و تفسيق يكديگر و نسبت بدعت به هم دادن. ما به عنوان مسلماناني كه به مشروعيت اجتهاد در چارچوب منابع اسلامي باور داريم، بايد لوازم و تبعات اين اصل را نيز بپذيريم هر چند نظر اجتهادي ديگران، به باور ما خطا باشد. بايد داوري خود درباره اختلافات را از سطح ايمان و كفر، به سطح درست و نادرست، تغيير دهيم. همچنين تكفير ديگران به خاطر لوازم گفته يا راي آنان كه به گمان ما به انكار اصول دين منجر مي شود، ولي آنان خود اين لوازم را قبول ندارند، جايز نيست.
    ۵- برخورد محترمانه با اختلافات، به عنوان نتيجه پذيرش تعدد اجتهاد در اسلام؛
    ۶- بي حرمتي نكردن به مقدسات ديگران؛ وقتي اسلام به نوعي شكيبايي ديني در مناسبات خود با ساير اديان توصيه مي كند و از مسلمانان مي خواهد به مقدسات فكري و اعتقادي باطل ديگران، بي حرمتي نكنند، به طريق اولي در مناسبات بين مسلمانان، براصل اجتناب از بي حرمتي به مقدسات پيروان مذاهب اسلامي و احترام به اهل بيت پاك رسول (ص) و اصحاب راست كردارش تاكيد مي كند.
    ۷- تحميل نكردن مذهبي خاص بر افراد توسط سازمان ها و حكومت ها با سوء استفاده از ضعف و نياز آنان؛ با به رسميت شناختن مذاهب اسلامي معتبر، براساس اصول ياد شده، پيروان آنها را از تمامي حقوق شهروندي برخوردار كرد.
    ۸- آزاد بودن در عمل به احكام شخصي؛ در مسائلي مربوط به احوال شخصيه، پيروان مذاهب اسلامي تابع مقررات مذهب متبوع خود هستند، اما در امور مربوط به نظم عمومي، قوانين جاري كشور متبوع آنان، حاكم خواهد بود.
    ۹- از آن جا كه قرآن كريم مسلمانان را به اصل گفت وگوي منطقي با ديگران به دور از هياهو و ايجاد رعب و به هدف دستيابي به حقيقت، دعوت كرده است، بنابراين بر مسلمانان به طريق اولي واجب است اختلافات خود را از طريق گفت وگوي مسالمت آميز و با رعايت آداب منطقي و اخلاقي حل كرده و گام هاي عملي در اين راه بردارند و به بُعد عملي تقريب و تبلور ارزش هاي آن در زندگي، اهتمام داشته باشند.
    ۱۰- باب بحث و گفت وگو در جنبه هاي تاريخي، عقيدتي و فقهي مورد اختلاف بين مسلمانان باز است و بايد توسط متخصصان و با تكيه بر روح برادري، بي طرفي و حقيقت جويي انجام شود. از اين رو شايسته است مراكزي خاص براي گفت وگو در مسائل عقيدتي، فقهي و تاريخي تاسيس شود.
    ۱۱- آموزش فقه وحدت اسلامي، آداب اختلاف و مناظره هدفمند در فقه، كلام و تفسير موضوعي و تطبيقي در فضايي از احترام متقابل و خرده گيري نكردن نسبت به آراي يكديگر در حوزه ها و مراكز علمي.
    ۱۲- احياي مكتب هاي تربيتي پاي بند به كتاب و سنت، به عنوان وسيله اي براي كاهش گرايش هاي مادي افراطي و راه حلي جهت پيشگيري از فريب كاري مسلك هاي نوظهور و ناآگاه نسبت به اصول اسلامي.
    ۱۳- اهتمام علماي مذاهب به ترويج شيوه اعتدال و ميانه روي، با به كارگيري همه ابزارهاي علمي، ملاقات ها، سمينارهاي علمي ـ تخصصي و كنفرانس هاي عمومي با استفاده از مؤسسات تقريبي و با هدف تصحيح نگاه به مذاهب اعتقادي، فقهي و تربيتي به عنوان شيوه هاي گوناگون اجراي اسلام و اين كه اختلاف بين مذاهب، اختلاف تنوع و تكامل است، نه اختلاف تضاد و نيز ضرورت شناخت ويژگي ها و امتيازات هر يك از مذاهب و آشنايي با ادبيات آن ها.
    ۱۴- مقابله با مكاتب و گرايش هاي فكري افراطي و تندرو، متعارض با كتاب و سنت. بايد ضوابط ذكر شده در بندهاي گذشته درباره شرايط اسلامي بودن گروه ها و گرايشات را در نظر داشت.
    ۱۵- تاكيد بر مسئوليت نداشتن مذاهب اعتقادي، فقهي و تربيتي در برابر اعمال اشتباه پيروان آن ها، مانند: كشتار بي گناهان، هتك آبرو و حيثيت افراد، نابودكردن سرمايه ها و . . . و ضرورت اتخاذ تصميماتي براي جلوگيري از اعمالي كه شكاف بين مسلمانان را بيش تر كرده و نسبت كفر وگمراهي را متوجه آنان مي سازد.
    و نيز تلاش براي حذف اعمال و مسائل تحريك كننده و فتنه انگيزي كه باعث خشم مسلمانان و پراكندگي آنان مي شود.
    ۱۶- انحصار صدور فتوا به كساني كه در شناخت كتاب خدا و سنت پيامبر اكرم (ص) و علوم مربوط به آن مانند فقه و اصول، تخصص داشته، توانايي استنباط احكام شرعي از منابع آن را داشته باشند و نيز به موضوعات، اوضاع و احوال مردم و مقتضيات زمان آگاه باشند.
    


 روزنامه ايران، شماره 3924 به تاريخ 19/2/87، صفحه 5 (داخلي)

لينک کوتاه به اين مطلب:   
 


    دفعات مطالعه اين مطلب: 206 بار
    

 

 
 
چاپ مطلب
ارسال مطلب به دوستان

معرفی سايت به ديگران
گزارش اشکال در اطلاعات
اشتراک نشريات ديگر



 

ايران
دنياي اقتصاد
رسالت
شرق
كيهان
 پيشخوان
فصلنامه روش شناسي علوم انساني
متن مطالب شماره 96، پاييز 1397را در magiran بخوانيد.

 

 

سايت را به دوستان خود معرفی کنيد    
 1397-1380 کليه حقوق متعلق به سايت بانک اطلاعات نشريات کشور است.
اطلاعات مندرج در اين پايگاه فقط جهت مطالعه کاربران با رعايت شرايط اعلام شده است.  کپی برداري و بازنشر اطلاعات به هر روش و با هر هدفی ممنوع و پيگيرد قانوني دارد.
 

پشتيبانی سايت magiran.com (در ساعات اداری): 77512642  021
تهران، صندوق پستی 111-15655
فقط در مورد خدمات سايت با ما تماس بگيريد. در مورد محتوای اخبار و مطالب منتشر شده در مجلات و روزنامه ها اطلاعی نداريم!
 


توجه:
magiran.com پايگاهی مرجع است که با هدف اطلاع رسانی و دسترسی به همه مجلات کشور توسط بخش خصوصی و به صورت مستقل اداره می شود. همکاری نشريات عضو تنها مشارکت در تکميل و توسعه سايت است و مسئوليت چگونگی ارايه خدمات سايت بر عهده ايشان نمی باشد.



تمامي خدمات پایگاه magiran.com ، حسب مورد داراي مجوزهاي لازم از مراجع مربوطه مي‌باشند و فعاليت‌هاي اين سايت تابع قوانين و مقررات جمهوري اسلامي ايران است