|  درخواست عضويت  |  رمز خود را فراموش کرده ايد؟  |  ورود اعضا [Sign in]
جستجوي پيشرفته مطالب   |  
 جستجو:  
روزنامه اعتماد ملي87/4/22: خليج فارس هميشه خليج فارس مي ماند
magiran.com  > روزنامه اعتماد ملي >  فهرست مطالب شماره
مشخصات نشريه
آخرين شماره
آرشيو شماره هاي گذشته
جستجوي مطالب
تماس با نشريه
شماره جديد اين نشريه
شماره 996
دوشنبه بيست و ششم مردادماه



خدمات سايت




 
MGID5061
magiran.com > روزنامه اعتماد ملي > شماره 691 22/4/87 > صفحه 10 (تاريخ) > متن
 
      


خليج فارس هميشه خليج فارس مي ماند


نويسنده: سيدمحمدرضا فهميزي


    در روزهاي اخير بار ديگر شاهد هجمه تبليغاتي تازه عليه تاريخ و فرهنگ كشورمان در رسانه هاي بين المللي هستيم. بدين ترتيب كه پس از اقدام جنجالي و خلاف عرف بين المللي گوگل در جابجايي نام <خليج عربي> با خليج فارس در نقشه هاي سايت <گوگل ارث> خود (كه با اعتراض فزاينده ايرانيان داخل و خارج از كشور مواجه شد) از ابتداي سال جاري موج اقدامات جديدي از سوي كشورهاي عربي آغاز شده است.از جمله تكرار و تاييد ادعاهاي امارات در بيانيه پاياني بيستمين نشست سران اتحاديه عرب كه 10 و 11 فروردين گذشته در دمشق برگزار شد، ارسال مصوبات نشست 129 شوراي وزيران اتحاديه عرب در رياض به دبيركل سازمان ملل در اين زمينه و شايد مهم تر از همه ارسال نامه سران اتحاديه عرب به شوراي امنيت كه تاكنون سابقه نداشته است. به اين انگيزه به بررسي اين ادعاها و تاريخچه اين جزاير مي پردازيم.
    خليج فارس آبراهي است كه در امتداد درياي عمان و بين ايران و شبه جزيره عربستان قرار دارد. مساحت آن 233 هزار كيلومتر مربع است و پس از خليج مكزيك و خليج هودسن سومين خليج بزرگ جهان به شمار مي آيد. ايران با حدود 2000 كيلومتر خط كرانه اي يعني سراسر شمال غربي، شمال و شمال شرقي خليج فارس، شمال تنگه هرمز، شمال خليج عمان و گوشه شمال باختري اقيانوس هند داراي طولاني ترين كرانه ها مي باشد.
    خليج فارس از روزگاران بسيار قديم مورد توجه اقوام متمدني همچون سومري ها، اكدي ها، آشوري ها، عيلامي ها، بابلي ها و ايراني ها بوده است و از حدود 400 سال پيش نيز بسياري از قدرتهاي بزرگ مانند پرتغالي ها، هلندي ها، انگليسي ها، فرانسوي ها، آلماني ها، روس ها و آمريكايي ها آرزوي سلطه برآن را داشته اند، به نحوي كه پتركبير امپراتور روسيه، بزرگ ترين آرزوي خود را دسترسي به آب هاي گرم خليج فارس مي دانست يا آيزنهاور رئيس جمهوري آمريكا در سال 1951 معتقد بود كه خليج فارس از نظر استراتژيك مهم ترين منطقه در جهان است.
    پس بدون ترديد خليج فارس در طول تاريخ يكي از مهم ترين و حساس ترين مناطق جهاني از نظر ژئوپليتيكي و ژئواستراتژيكي بوده است كه برخي از دلايل آن مي تواند چنين باشد:
    1- در بازرگاني دريايي جهاني اهميت زيادي دارد چون آسيا را به اروپا و آفريقا وصل مي كند.
    2- بزرگ ترين و مهم ترين انبار انرژي دنياست. بر اساس گزارش چشم انداز 2007 وزارت انرژي آمريكا، توليد نفت اين منطقه تا سال 2015 به 26، تا سال 2020 به 30 و در سال 2030 به 38 ميليون بشكه در روز افزايش مي يابد. با اين وضع سهم خليج فارس از توليد نفت دنيا از 28 درصد فعلي به 33 درصد افزايش مي يابد.
    به گزارش گروه اقتصادي ايسكانيوز 255/ 9/ 86) و به نقل از نشريه <اكتشاف و توليد> شركت ملي نفت ايران: <توليد گاز طبيعي در جهان در سال 2005 و 2006 به ترتيب 8/ 2779 و 3/ 2865 ميليارد مترمكعب بوده است كه سهم كشورهاي حوزه خليج فارس به طور متوسط 7/307 و 8/324 ميليارد متر مكعب بوده و ايران در اين سال ها به ترتيب 63/3 و 66/3 درصد توليد گاز طبيعي جهان را در اختيار داشته است.>
    از سوي ديگر بنا به گزارش رويترز ميزان درآمد خالص اوپك از محل فروش نفت در سال جاري 20088) با 57 درصد رشد از 674 ميليارد دلار سال گذشته به بيش از 06/1 تريليون دلار خواهد رسيد. (اعتماد ملي21/2/87 صفحه5)
    3- نفت و گاز ارزان ترين و مهم ترين منبع انرژي براي كشورهاي در حال توسعه است.
    4 - جايگزين ساختن نفت و گاز با ديگر منابع انرژي مثل زمين، خورشيد، دريا و هيدروژن براي غرب بسيار دشوار است. اگرچه فناوري، توليد انرژي از منابع جايگزين نظير سنگ نفت، گدازش ذغال يا تبديل آن به مايع، تبديل ذغال به گاز، انرژي اتمي و ... را ممكن مي سازد، اما هنوز مشكلات متعدد و فراوان فني، تداركاتي، قانوني، اقتصادي و زيست محيطي براي اين كار وجود دارند ضمن اينكه برخي از اين منابع در اروپاي غربي و به ويژه ژاپن كمياب هستند.
    5 - در حال حاضر بيش از يكصد هزار نوع محصول صنعتي گوناگون، از كودهاي شيميايي گرفته تا مواد ساختماني و خاويار مصنوعي و ديگر انواع مواد خوراكي از نفت توليد مي شود.
    6- برخي از معادن كرانه هاي خليج فارس و فلات قاره و جزاير عبارتند از خاك سرخ، نمك، سنگ شيشه، گوگرد، زرنيخ، سرب، مس، آهن، قلع، كلر، منگنز، زاج، جيوه و كروميت.
    7 - تنگه هرمز مهم ترين گذرگاه نفتي جهان است چون در صورت قطع صدور نفت ايران از اين راه حتي براي مدتي كوتاه،حيات اقتصادي كشورهاي صنعتي و همچنين صادركنندگان حاشيه خليج فارس به خطر مي افتد. در سال 2006 كشورهاي منطقه به طور متوسط روزانه 2/ 18 ميليون بشكه نفت صادر كرده اند كه 17 ميليون آن از طريق تنگه هرمز (يك پنجم كل مصرف دنيا) و بقيه آن نيز از طريق خطوط لوله به تركيه و درياي سرخ صورت گرفته است.
    هرسال 9/ 2 ميليارد تن كالاكه انرژي مهم ترين بخش آن است از اين تنگه عبور مي كند. طبق آمار منتشره در سال 2006 كويت و قطر صددرصد نفت صادراتي خود را از اين تنگه عبور مي دهند. اين رقم براي كشورهاي امارات،عراق ،ايران و عربستان به ترتيب 99، 98، 90 و 88 درصد است.10واردكننده نفت از اين تنگه نيز عبارتند از ژاپن، كرهجنوبي، آمريكا ،هند، مصر، چين، سنگاپور، تايوان، تايلند و هلند. در ميان اين كشورها ژاپن 85 درصد و كره جنوبي72 درصد نفت مورد نياز خود را از اين تنگه عبور مي دهند. در حال حاضر 40 درصد صادرات جهاني انرژي از طريق اين تنگه صورت مي گيرد و ميزان صادرات نفت خام از طريق اين تنگه در سال 2006 به 750 ميليون تن افزايش پيدا كرد. (دنياي اقتصاد، 8 ارديبهشت 87، صفحه3)
    8 - با توجه به درآمد بالاي نفتي كشورهاي منطقه، بازار مصرف بسيار پرسودي براي كالاهاي كشورهاي عمده صنعتي به ويژه اسلحه است.
    پيشينه تاريخي
    از زمان امپراتوري عيلاميان (هزاره سوم پيش از ميلاد) تاكنون غالب جزاير خليج فارس بخش جدايي ناپذير سرزمين ايران بوده است. طبق گفته مورخاني نظير دياكونف، كامرون، گيرشمن، دمرگان و پيرنيا خليج فارس بخشي از سرزمين هاي تحت حاكميت عيلاميان بوده است. جورج كامرون در اين باره مي گويد: <شيلهاك- اين شوشيناك> 11655-1151 پيش از ميلاد) داراي امپراتوري نيرومندي بود. وي بر <لبان( >بوشهر كنوني) در خليج فارس نيز فرمانروايي داشت.
    هرودت لبه جنوبي امپراتوري هخامنشي را شامل كرانه هاي ايران (در خليج فارس و خليج عمان) كرانه هاي متقابل و جزايري مانند قشم، هرمز، لارك، هنگام، بحرين و محرق معرفي كرد. اين نواحي به موجب بند 6 ستون اول كتيبه بيستون داريوش بزرگ جزو ساتراپ (پادشاهي خودمختار از امپراتوري فدراتيو هخامنشيان) چهاردهم يا پارس بودند. يدركل، مرزهاي ايران در اين دوره از خاور به رود جيحون، از باختر به رود فرات، از شمال به قفقاز و از جنوب به بحرين كرانه اي منتهي مي شد كه در زمان ساسانيان هم تقريبا به همين شكل بود.
    مورخان سده هاي نخستين اسلام مانند طبري معتقدند نخستين ساكنان عرب جنوب خليج فارس از اوايل سده سوم ميلادي به آنجا روي آورده اند. وي از پادشاهي عرب به نام ساتيران (ساطران) نام مي برد كه به بحرين (شامل حسا و قطيف كنوني) حمله مي كرد اما واكنش اردشير بابكان (بنيانگذار امپراتوري ساساني در 226ميلادي) باعث شكست او شد. بازماندگان ساتيران حملاتشان را به خاك ايران ادامه دادند و شاپور اول با نيروي دريايي بزرگ خود نبردهاي موفقي با آنها داشت. پس از مرگ آذرنرسي (يكي ديگر از پادشاهان ساساني) دوباره اين تهاجمات شدت بيشتري گرفت به نحوي كه نهايتا موفق شدند بحرين را تصرف كنند و هرمز دوم 3099-301 ميلادي) را بكشند، اما بالاخره شاپور دوم ساساني 3799-309 ميلادي) پسر هرمز دوم در سال 326 ميلادي با چند كشتي به مهاجمان عرب كه از قبيله هاي تميم، قيس و بكر بن وائل به خوزستان يورش آورده بودند حمله كرد و آنها را تا ميانه بيابان هاي جزيره العرب عقب راند اما اعراب ساكن كشور امارات تا حدود 230 سال پيش اصلاوجود خارجي نداشتند. براي نخستين بار در اواخر دهه 1770 كه چشمه آبي در ابوظبي كشف شد <آل نهيان> و ديگر قبايل عرب ساكن منطقه حجاز و احساء به اين منطقه كوچ كردند. به علاوه سابقه تشكيل رسمي هيچكدام از كشورهاي عربي حوزه خليج فارس به 100 سال هم نمي رسد. قديمي ترين كشور در ميان آنها عراق است كه سال 1924 پس از فروپاشي امپراتوري عثماني از سه پاشاليك (استانداري) بصره، بغداد و سليمانيه زيرنفوذ بريتانيا تشكيل شد. جديدترين اين كشورها هم امارات و قطر هستند كه در سال 1971 به فاصله اندكي وجودشان رسميت يافت.
    تاريخچه جزاير
    در سال 1902 بريتانيا تصميم مي گيرد براي مقابله با نفوذ روسيه در خليج فارس و كنترل جزاير مهم اين منطقه توسط عرب هاي تابع خودشان كه طبيعتا نمي توانستند خطري براي آنها داشته باشند 3 جزيره تنب بزرگ، ابوموسي و سيري را تصرف كند. اين تصميم سال 1903 اجرا شد و 5 سال بعد تنب كوچك هم اشغال شد اما انگليسي ها پرچم شيوخ راس الخيمه و شارجه را در اين جزاير بر افراشتند.
    مستندات
    1- يوناني ها درياهاي جهان را به يك اقيانوس عظيم كه بر دنيا احاطه دارد و4 درياي منشعب از آن به سوي مركز شامل درياي متوسط يا خليج روم (مديترانه امروز) درياي خزر، خليج عربي (درياي سرخ امروزي) و خليج فارس تقسيم مي كردند.
    اين تقسيم بندي را در آثار بسياري از جغرافيدانان يوناني كهن شامل طالس ملطي (حدود 624 تا 548 پيش از ميلاد) آناكسي ماندر 6111-547 پيش از ميلاد) كوسماس اينديكوپلتس، هكاتوس 5499-473 پيش از ميلاد) ديناركوس 3255-285 پيش از ميلاد) اراتوستن (حدود 273 تا 192 پيش از ميلاد) و نهايتا استرابون (حدود 63 تا 20 پيش از ميلاد) كه به پدر جغرافي معروف بود مي توان ديد.
    2-هكاتيوس ملطي در سال 475 پيش از ميلاد در نقشه اي كه از دنياي زمان خود ترسيم كرده از بحراحمر (خليج عرب) نام برده و به خليج فارس يا درياي پارس نيز اشاره كرده است.
    بنابراين، خليج عرب يا درياي سرخ امروزي همان اريتره است، نه خليج فارس.
    3- در كتيبه اي كه از داريوش در تنگه سوئز يافته اند، عبارت <درايه تيه هچا پارسا آئي تي> به چشم مي خورد كه يعني <دريايي كه از پارس رود است> و منظور همان خليج فارس بود.
    4- در آثار بسياري از مورخان، جغرافيدانان و دانشمندان اسلامي از سده سوم هجري قمري به بعد همچون ابن خرداد به خراساني، ابن واضع يعقوبي، الكرخي، ابوريحان بيروني، شريف الادريسي، ياقوت بن حموي، شمس الدين الدمشقي و... از واژه هايي مانند بحر فارس، درياي فارس و خليج فارس استفاده شده است.
    5-از سال 1507 تا 1560 در تمامي موافقتنامه هايي كه پرتغالي ها، اسپانيايي ها، انگليسي ها، هلندي ها، فرانسوي ها و آلماني ها با دولت ايران يا هر پديده سياسي ديگري در خليج فارس منعقد كرده اند، از نام خليج فارس استفاده شده است.
    6-نخستين قرارداد عمومي و مهمي كه شيوخ و اعراب ساحل جنوبي در آن شركت كرده و رسما تعهداتي را به عهده گرفته اند، قرارداد عمومي سال 1820 به امضاي ژنرال سرويليام گرانت كاير از سوي بريتانيا و 11 نفر از شيوخ سواحل جنوبي خليج فارس است كه علاوه بر عنوان قرارداد هرگاه نيز در متن آن اشاره اي به درياي جنوب ايران شده، نام خليج فارس آمده است.
    7-در صفحه 457 دايره المعارف <البستاني> كه در سال 1883در بيروت به چاپ رسيده نام صحيح خليج فارس به كار رفته و منظور از خليج العربي، درياي سرخ ذكر شده است.
    8-المنجد معروف ترين دايره المعارف دنياي عرب نيز از نخستين چاپ خود هميشه از نام خليج فارس استفاده كرده است.
    9-در دو نامه سفارت انگلستان در ايران به وزارت امور خارجه ايران به تاريخ هاي 4 رجب 1321 و 21 ذي الحجه 1321به ترتيب 4 و 3 بار از واژه خليج فارس استفاده شده است.
    10-سازمان ملل كه 22 كشور عربي عضو آن هستند، دست كم در دو نوبت نام تاريخي و تغييرناپذير درياي بين ايران و شبه جزيره عربستان را رسما خليج فارس ذكر كرده است:
    الف) طي يادداشت شماره 5 /Qen311UNAD، مارس 1971
    ب) طي يادداشت شماره (c) 45.8.2 UNLA 10 اوت 1984 نام رسمي درياي جنوب ايران و خاور شبه جزيره عربستان، خليج فارس اعلام شد. به علاوه كنفرانس سالانه سازمان ملل درباره هماهنگي درخصوص نام هاي جغرافيايي همه ساله به نام خليج فارس تاكيد كرده است.
    11-در سند استقلال كويت بين امير كويت و نمايندگان انگلستان در خليج فارس كه روز 6 محرم 1381 برابر 19ژوئن 1961 از سوي عبدالله السالم الصباح امضا شده است و طبق اصل 102 منشور سازمان ملل در دبيرخانه اين سازمان ثبت شده از واژه خليج فارس استفاده شده است. اين سند در اركان سازمان ملل از جمله دادگاه بين المللي قابل استناد است.
    12-در صفحه 628 جلد 21 دايره المعارف امريكانا، خليج فارس را بازويي از اقيانوس هند مي داند و نام قديمي آن را Persicus Sinus ذكر مي كند. در نقشه جهان و نقشه ايران و در ضميمه آن نيز به طور صريح و روشن نام خليج فارس قيد شده است.
    13- پروفسور ري هريس استاد برجسته دپارتمان جغرافيا در دانشگاه كالج لندن در گفت وگويي در اين زمينه گفته است: <در كشورهاي مختلف جهان از جمله كشورهاي متعلق به سرزمين بريتانياي كبير همواره از عنوان شناخته شده خليج فارس استفاده مي شود و هيچ گاه به موضوعات بي ارزشي نظير استفاده از عناوين جعلي ديگر به جاي اسم هاي شناخته شده جهاني پرداخته نمي شود.>نقشه ها
    بيش از 6 هزار نقشه تاريخي از زمان يونان باستان (پيش ازميلاد مسيح) تاكنون دركشورهاي مختلف دنيا وجود دارند كه در تمام آنها نام خليج فارس يا درياي پارس ثبت شده است.
    اين نقشه ها و اطلس ها در مراكزي همچون كتابخانه كنگره آمريكا،كتابخانه آرگوس (نيويورك)، كتابخانه ملي بريتانيا (لندن)، مركز اسناد عمومي(لندن)، كتابخانه دانشكده مطالعات خاورشناسي (لندن)، كتابخانه و اسناد وزارت امور هند(لندن)، اداره آرشيو ملي پرتغال، وزارت خارجه ايران و وزارتخانه هاي خارجه بريتانيا، روسيه، فرانسه، پرتغال، هلند، هند، آلمان، اسپانيا، ژاپن و... ديده مي شود. برخي از مهم ترين آنها عبارتند از:
    1- نقشه خليج فارس: در سال 1764 از سوي وزارت خارجه فرانسه تهيه شده، رنگي، جزاير به رنگ سرزمين هاي ايران است.
    2- نقشه خليج فارس: در سال 1829 توسط كاپيتان بروكس به دستور كمپاني هند شرقي تهيه شده، جزاير به رنگ سرزمين هاي ايران است و در يادداشت همراه نقشه نيز نام جزاير جزو نواحي تحت تملك ايران آورده شده است.
    3- نقشه خليج فارس: در سال 1886 از سوي بخش اطلاعات وزارت جنگ بريتانيا تهيه شد. نسخه اي از اين نقشه در سال 1888 به دستور لرد ساليسبوري وزير خارجه بريتانيا، تقديم ناصرالدين شاه قاجار شد. هنگامي كه وزيرمختار بريتانيا در تهران، سر دروموندولف از تقديم آن به حضور شاه ايران مطلع شد، ابراز تاسف كرد چون در آن متصرفات ايران در خليج فارس از جمله جزاير سه گانه شان داده شده بود. لرد ساليسبوري يادآوري شد: <دقت كنيد كه در آينده هيچ نقشه اي اهدا نشود.> با اين وجود، نقشه مزبور يكبار ديگر در سال 1891 به چاپ رسيد و باز هم جزاير در آن به رنگ سرزمين ايران نمايش داده شده بود.
    نقشه رسمي ايران
    در سال 1897 در بخش نقشه برداري سيملا، اداره مكان نگاري وزارت خارجه حكومت هند، تهيه شده و جزاير تنب و ابوموسي در آن به رنگ سرزمين ايران نمايش داده شده اند.
    4- نقشه ايران، افغانستان و پاكستاني غربي در اطلس جهان: ورقه هاي شماره 144- 143، تهيه شده در سال 1967 تحت نظارت شوراي وزيران اتحاديه جماهير سوسياليستي شوروي به مناسبت پنجاهمين سالگرد انقلاب اكتبر، كه در آن نام ايران زير نام جزاير تنب و ابوموسي و ساير جزاير ايراني خليج فارس آورده شده است.
    5-در كتاب اطلس تاريخ اسلام كه در دهه 50 ميلادي چندين بار در آمريكا و كشورهاي عربي - به ويژه مصر- چاپ شده است 16 نقشه وجود دارد كه در همه آنها نام خليج فارس ديده مي شود.
    6< -اطلس العراق في الخوارط القديمه> چاپ سال 1959 شامل 39 نقشه از منابع تاريخي عربي است كه نام خليج فارس در همه آنها به چشم مي خورد.
    7-دولت كويت در سال 1992 كتابي را به نام كويت در نقشه هاي جهان شامل 80 نقشه و سند تاريخي به چاپ رساند كه در همه آنها نام خليج فارس ديده مي شود.
    8-موسسه جغرافيايي سحاب در سال 1349 خورشيدي 373 نقشه، لوحه و سنگ نوشته از منابع و اطلس هاي گوناگون در موزه ها و كتابخانه هاي كشورهاي مختلف دنيا را چاپ كرد، كه در تمام آنها از واژگاني چون درياي پارس و خليج فارس استفاده شده بود.
    دلايل حقوقي
    جزاير سه گانه بر پايه مالكيت مستمر تاريخي ايران، حقوق بين الملل و حقوق درياها با رضايت حاكمان وقت شارجه با حكميت و رضايت دولت بريتانيا كه جزاير در اشغالشان بود به كشورمان يعني حاكم اصلي آنها باز گردانده شد، بدين ترتيب كه در 29 نوامبر سال 1971 بر اساس تفاهمي كه با وساطت بريتانيا بين ايران و امارت شارجه به عمل آمد حق حاكميت ما به رسميت شناخته شد و يك روز بعد در 30 نوامبر، ايران وارد جزاير شد و مورد استقبال برادر شيخ شارجه قرار گرفت. در حالي كه امارات متحده عربي به عنوان يك كشور مستقل در تاريخ دوم دسامبر سال 1971 در سازمان ملل به ثبت رسيده است و مطابق قوانين بين المللي هيچ دولتي نمي تواند مدعي سرزمين هايي بشود كه پيش از به وجود آمدنش تكليف آن روشن شده است، به علاوه طبق قانون تعيين حدود آب هاي ساحلي و منطقه نظارت (مصوب 24 تير 1313)، حدود حاكميت ايران در درياي سرزميني به وسعت 6 مايل دريايي (هر مايل دريايي برابر 1852 متر) معين شد و 6 مايل ديگر نيز براي اجراي بعضي قوانين و قراردادهاي مربوط به امنيت و دفاع مملكت و يا تامين عبور و مرور دريايي منطقه نظارت منظور شد. بعدا طبق قانون اصلاحي (مصوب 22/1/38) مبناي ترسيم عرض درياي سرزميني و منطقه نظارت دولت ايران در خليج فارس و درياي عمان هر يك به ميزان 12 مايل دريايي تعيين شد. بدين ترتيب در حال حاضر 17 جزيره از جزاير متعدد خليج فارس در حاكميت ايران هستند كه به ترتيب از تنگه هرمز به سوي منتهي اليه شمالي خليج فارس عبارتند از هرمز، لارك، لاوان، قشم، هنگام، تنب بزرگ، تنب كوچك، ابوموسي، فارور، بني فارور، سري (سيري)، كيش، شيتوار، هندورابي، خارك، خارگو و فارسي.
    


 روزنامه اعتماد ملي، شماره 691 به تاريخ 22/4/87، صفحه 10 (تاريخ)

لينک کوتاه به اين مطلب:   
 


    دفعات مطالعه اين مطلب: 665 بار
    



آثار ديگري از "سيدمحمدرضا فهميزي"

  سينماي پرسش و آينه
سيدمحمدرضا فهميزي، شرق 1/8/95
مشاهده متن    
  لحاف چهل تكه ماني حقيقي / نگاهي به «٥٠كيلو آلبالو»
سيدمحمدرضا فهميزي، شرق 12/4/95
مشاهده متن    
  شوخي بيجا
سيدمحمدرضا فهميزي، شرق 7/2/95
مشاهده متن    
  آتش بازي نه آتش بس
سيدمحمدرضا فهميزي، جام جم 15/7/93
مشاهده متن    
  «اشباح» بي حوصله / مهرجويي امروز؛ مهرجويي ديروز
سيدمحمدرضا فهميزي، شرق 2/4/93
مشاهده متن    
بيشتر ...

 

 
 
چاپ مطلب
ارسال مطلب به دوستان

معرفی سايت به ديگران
گزارش اشکال در اطلاعات
اشتراک نشريات ديگر
 جستجوی مطالب
کلمه مورد نظر خود را وارد کنيد

جستجو در:
همه مجلات عضو
مجلات علمی مصوب
آرشيو اين روزنامه
متن روزنامه های عضو
    
جستجوی پيشرفته



 

اعتماد
ايران
جام جم
دنياي اقتصاد
رسالت
شرق
كيهان
 پيشخوان
صنايع زيرساخت هاي كشاورزي، غذايي، دام و طيور (دامپروران)
متن مطالب شماره 198، تير 1397را در magiran بخوانيد.

 

 

سايت را به دوستان خود معرفی کنيد    
 1397-1380 کليه حقوق متعلق به سايت بانک اطلاعات نشريات کشور است.
اطلاعات مندرج در اين پايگاه فقط جهت مطالعه کاربران با رعايت شرايط اعلام شده است.  کپی برداري و بازنشر اطلاعات به هر روش و با هر هدفی ممنوع و پيگيرد قانوني دارد.
 

پشتيبانی سايت magiran.com (در ساعات اداری): 77512642  021
تهران، صندوق پستی 111-15655
فقط در مورد خدمات سايت با ما تماس بگيريد. در مورد محتوای اخبار و مطالب منتشر شده در مجلات و روزنامه ها اطلاعی نداريم!
 


توجه:
magiran.com پايگاهی مرجع است که با هدف اطلاع رسانی و دسترسی به همه مجلات کشور توسط بخش خصوصی و به صورت مستقل اداره می شود. همکاری نشريات عضو تنها مشارکت در تکميل و توسعه سايت است و مسئوليت چگونگی ارايه خدمات سايت بر عهده ايشان نمی باشد.



تمامي خدمات پایگاه magiran.com ، حسب مورد داراي مجوزهاي لازم از مراجع مربوطه مي‌باشند و فعاليت‌هاي اين سايت تابع قوانين و مقررات جمهوري اسلامي ايران است