|  درخواست عضويت  |  رمز خود را فراموش کرده ايد؟  |  ورود اعضا [Sign in]
جستجوي پيشرفته مطالب   |  
 جستجو:  
روزنامه جام جم87/6/26: 36 سال «سلام كوچولو»
magiran.com  > روزنامه جام جم >  فهرست مطالب شماره
مشخصات نشريه
آخرين شماره
آرشيو شماره هاي گذشته
جستجوي مطالب
سايت اختصاصي
تماس با نشريه
شماره جديد اين نشريه
شماره 5244
سه شنبه 15 آبان 1397


 راهنمای موضوعی نشريات
اين نشريه در گروه(های) زير قرار گرفته است:

?????


 
MGID2835
magiran.com > روزنامه جام جم > شماره 2382 26/6/87 > صفحه 9 (راديو و تلويزيون) > متن
 
      


36 سال «سلام كوچولو»
مروري بر كار حرفه اي عذرا وكيلي در راديو

نويسنده: فاطمه رحيمي


    در ذهنم خاطره حضور عذرا وكيلي را جستجو مي كنم و به سال ها پيش مي رسم. وقتي كه خيلي بچه بودم و راديو را با صداي او شناختم. آن روزها ساعت 10 صبح كه مي شد مادرم من را به آشپزخانه اش دعوت مي كرد تا با هم برنامه «خردسالان» را با اجراي عذرا وكيلي گوش كنيم. او با كودكاني كه كنارش نشسته بودند حرف مي زد و مسابقه «غلطه آي غلطه» را اجرا مي كرد و من از مادر مي پرسيدم چطور اين همه آدم در جعبه اي به اين كوچكي جا شده اند و پاسخ مي شنيدم كه از اين جعبه كوچك فقط صداي آنها پخش مي شود وگرنه خودشان يك جاي دور هستند. روزها و سال هايي را به اميد ديدن آن جاي دور سپري كردم تا اين كه بزرگ شدم و به راديو رفتم. حالاديگر برايم شنيدن صداي آدم ها از جعبه اي به نام راديو معما نبود. حالاديگر استوديوي راديو را از نزديك ديده بودم، ولي يك چيز برايم جالب و عجيب بود. خيلي از دوستان راديويي ام مثل من راديو را با صداي عذرا وكيلي شناخته بودند و به شوق ديدن او و ديدن آن جاي دور، پايشان به راديو باز شده بود. اين روند تاكنون نيز ادامه دارد. حالاهم بچه هاي زيادي در ايران هستند كه روزشان را با سلام كوچولوي عذرا وكيلي آغاز مي كنند و هنوز عذرا وكيلي با همان انگيزه 36 سال پيش، اين برنامه را ساعت 11 صبح روي آنتن راديو ايران مي برد.
    يكي از همين روزها با شتاب بي موردي از اتاق هاي پشت هم رديف شده راديو عبور مي كنم تا به اتاق هدفم برسم. ميان راه در اتاق تهيه كنندگان راديو عذرا وكيلي را مي بينم كه مشغول مونتاژ برنامه اش است. مي ايستم و فكر مي كنم كه خيلي وقت است سراغي از او نگرفته ايم. قرارمان موكول مي شود به روز يكشنبه اي كه بايد سر ضبط برنامه اش حاضر شوم تا گزارشي بنويسم.
    نوجوان كه بودم به كارهاي هنري خيلي علاقه داشتم و در فعاليت هاي فوق برنامه مدرسه هم شركت مي كردم. يك روز از راديو به مدرسه ما آمدند كه از بچه ها تست صدا بگيرند. قرار بود برنامه اي به نام جوانان بسازند و برايش دنبال مجري جوان بودند. به پيشنهاد مدير مدرسه از من هم تست صدا گرفتند. قبول شدم و به راديو رفتم، ولي ابتدا به عنوان بازيگر يكي دو سال بعد مدير وقت راديو من را صدا كرد و گفت تو اگر به سمت كارهاي كودكان بروي خيلي موفق خواهي شد. به همين ترتيب به برنامه خردسالان راديو پيوستم. فكر مي كنم سال 52 بود، اما از يكي دو سال پيش خانم پروين چهره نگار اين برنامه را آغاز كرده بود. اينها را عذرا وكيلي مي گويد وقتي از او مي خواهم راجع به تاريخچه برنامه خردسالان راديو و چگونگي ورود خودش به راديو برايم حرف بزند.
    
    در تدارك ضبط برنامه
    سلام كوچولو روزهاي يكشنبه ضبط مي شود، از ساعت 13 تا 16. در اين 3 ساعت معمولابين 4 تا 6 برنامه ضبط مي شود، مدت برنامه هم كه 15 دقيقه است. وقتي به استوديوي شماره 28 راديو مي رسم، عذرا وكيلي، كودك 3 ساله اي را به نام مهتا به بغل گرفته و 3 پسر بچه بين 7 تا 9 ساله هم كنارش نشسته اند و حرف مي زنند. در اتاق فرمان هم جواني به نام رامين جوادپور نوارها و سي دي ها را تنظيم مي كند و با اشاره دست عذرا وكيلي از پشت ميكروفن، صدابردار را هم هدايت مي كند... رامين جوادپور الان سال آخر دانشگاه است. از 4 سالگي با وكيلي آشنا شده: «رامين 4 ساله بود كه به عنوان مجري به برنامه من آمد. بچه تيز و باهوشي بود و كارش را خوب انجام مي داد. بزرگ تر كه شد او را به عنوان مجري كنار گذاشتم، ولي خواستم به عنوان دستيار در برنامه به من كمك كند و الان حدود 17 يا 18 سال است كه با من كار مي كند. بعلاوه خوانندگي بخش هايي از برنامه را به او سپردم. گاهي سرود هايي در برنامه داريم كه بايد تلفيق صداي يك كودك و يك آدم بزرگ باشد. در اين مواقع اجراي بخش بزرگسال را به رامين مي سپاريم.»
    
    همدلي و همراهي
    داخل استوديو، سمت چپ ميكروفن جوان ديگري پشت يك پيانو نشسته است و هر جا كه لازم باشد موسيقي برنامه را به طور زنده اجرا مي كند. عذرا وكيلي با بچه ها حرف مي زند. از كودك 3 ساله مي خواهد خودش را معرفي كند و باز از او مي خواهد كه اگر آياتي از قرآن را بلد است بخواند. كودك با صداي زير و آرامي سوره توحيد را مي خواند و همزمان براي پدر و مادرش كه بيرون استوديو ايستاده اند، دست تكان مي دهد. وكيلي و 3 پسر بچه كنارش آنقدر راحت و طبيعي با هم حرف مي زنند كه اصلامتوجه نمي شوم ضبط برنامه آغاز شده است. براي بچه ها توضيح مي دهد: مي توانند ثواب آياتي را كه بلد هستند و مي خوانند به ديگران هديه كنند، مثلاهديه كنند به كساني كه در كشور ما به خاطر نجات جان ديگران شهيد شدند. در ميان صحبت هايش فضاي استوديو و آنچه را درون آن رخ مي دهد توصيف مي كند. به قول خودش با اين كار براي شنونده اي كه برنامه را گوش مي كند، تصويرسازي مي كند. دختر بچه 4 ساله ديگري همراه پدرش از راه مي رسد. منتظر مي مانند كه ضبط برنامه اول تمام شود... بعد وكيلي بيرون مي آيد و با كودك چند كلامي حرف مي زند. خودش مي گويد: در همين چند جمله اي كه بيرون استوديو با اين بچه ها حرف مي زنم برايم روشن مي شود كه توانايي كار اجرا را دارند يا نه. بعد آنها را به عنوان مهمان داخل استوديو مي برم و كمي هم پشت ميكروفن با آنها حرف مي زنم... بچه هايي كه الان دارند با من كار مي كنند بزرگ شده اند و بايد كم كم با آنها خداحافظي كنم. براي همين از بچه هاي بين 3 تا 4 سال تست مي گيرم. سال ها پيش در راديو و حتي دوبله رسم بر اين بود كه به جاي كاراكترهاي كودك، خود بچه ها حرف بزنند، با اين روش، كار خيلي طبيعي و باورپذير مي شد، اما پس از مدتي اين شيوه به خاطر سختي هايي كه همراه داشت منسوخ شد و آدم بزرگ ها با درآوردن صداهاي بچه ها به جاي كاراكترهاي كودك حرف زدند. تنها كسي كه اين رسم خوشايند را حفظ كرد و بر آن اصرار هم ورزيد، عذرا وكيلي بود. وكيلي در تمام اين سي و چند سالي كه برنامه خردسال راديو ايران را تهيه كرده است حتي به اين نكته توجه داشته كه براي كارهاي خردسالان از صداي كودكان بالاي 8 سال يا نوجوانان استفاده نكند و به نظر خودش اين ويژگي يكي از دلايل موفقيت هاي سلام كوچولوست و باعث شيريني كار مي شود: براي من راحت تر است كه 4 تا بچه باسواد و بزرگ تر را بياورم صداسازي كنم، ولي بداهه گويي و سادگي كار است كه باعث جذابيت مي شود. صحبت كردن با بچه هاي 3 ساله شيريني خاصي دارد... بچه ها خردسال گاهي اشتباه حرف مي زنند، گاهي جمله ها را ناقص ادا مي كنند كاملاغرق برنامه نمي شوند، مثلامن دارم حرف مي زنم وسط حرف من صداي موتور مي شنود و مي گويد صداي موتور! يعني فكر او از استوديو خارج مي شود و من بايد به نوعي او را برگردانم... 3 پسر بچه داخل استوديو علي پنجه اي، علي اسدي و علي محمود زاده نام دارند. علي اسدي و علي محمودزاده 8 سال دارند. علي پنجه اي هم روشندل است و از 6 سال پيش با وكيلي كار مي كند. براي وكيلي بداهه گويي مجري كودك خيلي مهم است. «علي پنجه اي گوينده اصلي ماست و چون متن را نمي بيند همچنان بداهه گويي مي كند، ولي بچه هاي ديگر چون سواد دارند ناخودآگاه چشمشان به متن مي خورد و دلشان مي خواهد از روي متن بخوانند يا جلو جلو جواب ما را بدهند. بالاخره بچه اي كه 8 سال دارد و پشت ميكروفن مي نشيند هوشيار و تيز است. براي همين بايد كم كم كنارشان بگذاريم... چون اصل كار ما طبيعي بودن و سادگي است.»
    
    با بچه ها براي بچه ها
    حوالي ساعت 15 است و وكيلي به بچه ها فرصت مي دهد كمي استراحت كنند. خودش همراه رامين جوادپور و نوازنده برنامه در حال پيدا كردن ريتم مناسبي براي يك سرود است. به من مي گويد: «اول با بچه ها صحبت كن.» قبل از اين كه شروع كنم به سوال كردن از بچه ها، آماج پرسش هاي آنها مي شوم. شما چه كاره هستيد؟ از كجا آمده ايد؟ براي چي از ما سوال مي كنيد؟ سراغ علي محمودزاده مي روم: بجز ما 3 نفر يه دختر هم در برنامه هست.
    اسمش ترنمه. مثل من 8 سالشه. من يك هفته است كه اومدم پيش خانوم وكيلي.» مي پرسم از روي متن مي خواند يا اين كه از خودش حرف مي زند و جواب مي دهد. «نه از خودم حرف مي زنم. خانوم وكيلي از ما سوال مي كنه و ما جوابش رو مي ديم.» كودك بعدي علي اسدي است: «مي رم دوم دبستان. 8 سالمه. 2، 3 سالي است كه با خانوم وكيلي كار مي كنم. من كوچولو بودم.
    4 سالم بود، نه 3 سالم بود، مامانم منو آورد اينجا. يعني خانوم وكيلي به مامانم گفت علي رو بيار تو برنامه. بعد مامانم منو آورد... بعد خانوم وكيلي ديد با اين كه 3 سالمه خيلي خوب حرف مي زنم. گفت هميشه بيا... از اون موقع شد كه اومدم.» به او مي گويم خانوم وكيلي را دوست داري؟ راديو را چطور؟ وقتي هنوز به راديو نيامده بودي، فكر مي كردي اينجا چطوري باشد؟ صدايش وقت گفتن خاطره اولين حضورش در راديو آرام مي شود و عقب عقب راه مي رود و حرف مي زند. به او اشاره مي كنم كه يك جا بايستد و از ضبط من دور نشود: «خانوم وكيلي رو خيلي دوست دارم اندازه يه دنيا... وقتي هنوز نيومده بودم راديو فكر مي كردم اينجا مثل مهد كودكه. ديواراش رنگيه. تازه اولين روزي كه اومدم نمي دونستم كه بعضي حرف هايي كه تو برنامه مي زنن شوخيه، مثلاخانوم وكيلي تو برنامه مي گفت بچه ها بعد از اين برنامه همه با هم مي ريم پارك. بعد من هي فكر مي كردم برنامه كه تموم شه مي ريم پارك. برنامه هم كه تموم شد از خانوم وكيلي پرسيدم كي مي ريم پارك؟...».
    عذرا وكيلي همراه مهتاي 3 ساله به ما نزديك مي شود و مي گويد: «از بچه هاي هم سن و سال علي براي متن هاي نوشته شده و خوانندگي استفاده مي شود، ولي بداهه گويي هايمان با بچه هاي زير 5 سال است؛ ولي امروز كه شما آمديد بچه هاي كوچك تر نيستند.» وسط حرف وكيلي، علي اسدي مي گويد: «بعضي وقتا هم همه از مهد كودك مي ريزن اينجا...» جوابش را علي پنجه اي مي دهد: «مگه مورچه و ملخن كه بريزن؟!».
    سراغ علي پنجه اي كه مي روم اول مفصل به پرسش هاي او پاسخ مي دهم. از ضبطم شروع مي كند. آن را در دست مي گيرد و لمسش مي كند: «ببخشيد اين چيه؟» مي گويم ضبط. مي پرسد: «نوار چطوري داخلش مي ره؟» مي گويم: ديجيتال است. مي پرسد: «باتري خوره؟» جواب مي دهم بله. بعد مي گويد: «چه خوشگله؟!» آنقدر عميق و بااحساس مي گويد چه خوشگل است كه فكر مي كنم او خيلي بهتر از من مي بيند. از او هم مي خواهم برايم تعريف كند كه چطور به راديو آمده است: «يك روز داشتم نوار قصه گوش مي دادم. همين جوري دستم خورد راديو روشن شد. برنامه خانوم وكيلي داشت پخش مي شد. من از برنامه اش خوشم اومد. شماره تلفن داشت. ياد گرفتم و زنگ زدم. خودم نه ، مامانم شماره رو گرفت. من صحبت كردم. قرار شد بيام مهمون برنامه شم. بعد كه اومدم اينجا فكر نمي كردم راديو اصلااين جوري باشه، چون كوچولو بودم، فكر مي كردم راديو يه جاييه كه در مي زنيم درش باز مي شه بعد مي ريم تو. خلاصه وقتي اومدم چون قشنگ صحبت كردم خانوم وكيلي گفت: ديگه بيا.»
    
    پنجه اي يار ديرين برنامه
    ... علي پنجه اي خانم وكيلي را خيلي دوست دارد، چون خيلي چيزها از او ياد گرفته است. بزرگ ترين آرزوي علي اين است كه 66 سالش بشود و بيايد در راديو به عنوان گوينده منتخب و پيشكسوت از او تقدير كنند: «دوست دارم بگويند آقاي علي پنجه اي گوينده منتخب.» (اين جمله را با صداي بلند و شوق خاصي مي گويد). به بچه ها مي گويم: شما هر 3 نفر اسمتان علي است؟ بعد علي پنجه اي مي گويد: «بله 3 علي دلاور عين 3 تفنگدار» ... رامين جوادپور و عذرا وكيلي دنبال پيدا كردن گام يك سرود هستند و از علي پنجه اي مي خواهند آن را بخواند: «بچه خوب مثل چيه/ مثل گله بهشته/ بچه خوب مثل چيه/ اينوتو كتاب نوشته» ... بعد هم خودش رو تشويق مي كند و مي گويد: «صداي مخملي» سوال هاي من از علي تمام شده، ولي او براحتي قصد ندارد من را رها كند و باز پشت سر هم سوال مي كند.
    گروه سازنده سلام كوچولو بايد تا ساعت 16 كارشان را در استوديو تمام كنند، بنابراين وقت نيست و پرسش هاي من از وكيلي، موكول مي شود به روز و هفته ديگري كه او را در همان اتاق تهيه كنندگان راديو ملاقات مي كنم. درباره مخاطبان سلام كوچولو حرف مي زند و مي گويد: «نيمي از شنونده هاي اين برنامه بزرگ تر ها هستند. به خاطر طبيعي بودن كار و به خاطر آموزش هايي كه ناخودآگاه پدر و مادر ها از اين برنامه مي گيرند. گاهي وقت مادر ها به من زنگ مي زنند و درباره بچه هايشان با من مشورت مي كنند. مثلامي گويند خانم وكيلي بچه ما لجباز است چكارش كنيم. من هم مي گويم كه روان شناس نيستم، ولي به نظرم اگر اين كار را بكنيد بهتر است. مثلابچه ها در برنامه سر اين كه كدامشان سمت راست يا چپ من يا روي صندلي آبي و قرمز بنشينند اختلاف پيدا مي كنند و عين اين اختلاف از راديو پخش مي شود. من آنجا با شگرد و جملات خاصي بچه ها را آرام مي كنم. با هم دوست مي شوند. خب مادري كه برنامه را گوش مي كند متوجه مي شود اگر دختر و پسرش در خانه با هم دعوا كردند چگونه آنها را آشتي بدهد».
    عذرا وكيلي با علي پنجه اي در سال هاي اخير، زوج هنري و راديويي خوبي را تشكيل داده اند. سال گذشته برنامه وكيلي كه «صداي ترانه شادي» نام داشت با اجراي او و علي به پكن رفت و در بخش برنامه هاي راديويي جشنواره اتحاديه راديو تلويزيون هاي آسيا و اقيانوسيه مقام اول را كسب كرد. وكيلي سادگي و تصويري بودن آن برنامه را مهم ترين دليل موفقيت آن مي داند و مي گويد: «اعضاي هيات داوران مي گفتند ما وقت شنيدن اين برنامه احساس مي كرديم كه داريم چيزي را مي بينيم. قصه هم اين بود كه كودك نابينايي مي خواست هوا را در دستش بگيرد، از طريق باد كردن بادكنك، از طريق باز كردن پنجره... هدفمان هم اين بود كه به بچه هاي نابينا ثابت كنيم شما اگرچه بينا نيستيد، اما قدرت هاي ديگري داريد. در مسابقه اي هم كه گذاشتيم بچه اي كه نابينا بود برنده شد... .»
    ترانه صداي شادي در كميسيون راديو اجلاس 44 كه آبان ماه سال گذشته در تهران برگزار شد نيز پخش شد و در آنجا هم اين برنامه چون از صداي طبيعي كودكان استفاده كرده بود و ويژگي هاي بصري داشت مورد توجه حاضران قرار گرفت تا آنجا كه از شنيدن آن هيجان زده شدند و آندره وايلس، رئيس بخش فارسي راديو بي.بي.سي درباره آن گفت: «عذرا وكيلي به من ثابت كرد مي شود داستاني تصويري در راديو ساخت. او شيوه اي طبيعي براي برخورد با كودكان انتخاب كرده و صداهايي كه در پس زمينه اين برنامه استفاده شده، بي نظير است».
    در آن جلسه كه برنامه ترانه صداي شادي فضاي آن را به سمت صميميت پيش برده بود، عذرا وكيلي و علي با حاضران ساده و صميمي حرف زدند. وكيلي گفت: «بچه هاي مجري اش را وقتي به هفت هشت سالگي مي رسند كنار مي گذارم و حالاهم وقت آن رسيده كه از علي خداحافظي كنم.» و علي هم از اعضاي هيات داوران خواست: «اگر خانم وكيلي من را كنار گذاشت، سال آينده برنامه اش را در داوري ها راه ندهيد، چون من دوست دارم همچنان در راديو بمانم. اين گفتگوي طنز، حاضران را خيلي هيجان زده كرده بود.»
    واقعيتش من هميشه عذرا وكيلي را در حالي ديده ام كه چند تا بچه قد و نيم قد دور و بر او هستند. وقتي به اين فكر مي كنم كه سي و چند سال همين روند در زندگيش ادامه داشته، طبيعي است كه از او بپرسم هيچ وقت نشده حوصله تان از بچه ها سر برود؟ مي گويد: «نه، چون هميشه در كنار كار براي كودكان در راديو كارهاي ديگري را هم تهيه كرده ام كه نمونه اش سري برنامه هاي از سرزمين نور درباره زندگي حضرت محمدص بود و ديگر اين كه من از دوران نوجواني و وقتي دبيرستان مي رفتم به بچه ها علاقه داشتم. بچه ها را تعليم مي دادم، برايشان سرود و شعر مي خواندم. در خانه هم هميشه با بچه هاي كوچك تر بازي مي كردم. مدرسه بازي كه مي كرديم من مي شدم معلم و بچه هاي فاميل را مي كردم شاگرد. يا مثلاخاله بازي كه مي كرديم من مامان بودم بقيه، بچه هاي من مي شدند. اغلب فاميل وقتي مي خواستند جايي بروند بچه هايشان را با خيال راحت به من مي سپردند و مي دانستند پيش من كه باشند حوصله شان سر نمي رود».
    درباره ضرورت راه اندازي راديو كودك در اين يك سال اخير نظرات متفاوتي شنيده ام، ولي فكر مي كنم وكيلي بهترين كسي است كه مي تواند راجع به اين موضوع نظر دهد: «اگر شبكه اي مخصوص خردسال، كودك و نوجوان راه اندازي شود و هر كدام از اين 3 گروه سني در ساعت مشخصي برنامه هاي مربوط به خود را بشنوند، خيلي خوب است. همه كه امكان ديدن تلويزيون را در همه لحظات ندارند، بعلاوه بازي هاي رايانه اي زياد شده اند و جز ضرر براي بچه ها نتيجه اي ندارند. بچه ها اداي شخصيت هاي اين بازي هاي عجيب و غريب را درمي آورند. بايد بچه ها را از سرگرمي هاي كاذب دور كنيم. گاهي با معلمان ابتدايي كه حرف مي زنم مي گويند خانم وكيلي نسل جديد خيلي عجيب و غريب شده اند. از در و ديوار بالامي روند، از ما نمي ترسند و از ميز مي روند بالا. مي گويم بيا پايين مي گويد، من مرد عنكبوتي هستم، الان تارهايم را مي فرستم تو را دستگير كنند».
    كودكان را دريابيم. اين حرف آخر عذرا وكيلي است. او از مادرها مي خواهد بچه ها را با راديو مانوس كنند و شب ها براي آنها قصه هاي زيبا تعريف كنند تا سلامت روحي فرزندانشان تضمين شود.
    


 روزنامه جام جم، شماره 2382 به تاريخ 26/6/87، صفحه 9 (راديو و تلويزيون)

لينک کوتاه به اين مطلب:   
 


    دفعات مطالعه اين مطلب: 499 بار
    



آثار ديگري از "فاطمه رحيمي"

  منبر تلويزيوني دشوار است / كارشناس برنامه هاي «دعوت و آبي روشن» از مقتضيات تبليغات ديني در رسانه ها مي گويد
فاطمه رحيمي، جام جم 12/3/97
مشاهده متن    
  دنيا در قلمرو امواج راديو / رسانه شنيداري در آستانه 70 سالگي
فاطمه رحيمي، جام جم 5/2/88
مشاهده متن    
  تخيل پردازي مخاطب در ديدن و شنيدن / به بهانه اجراي دومين مجموعه «راديو تئاتر» در خانه هنرمندان ايران
فاطمه رحيمي، جام جم 10/11/87
مشاهده متن    
  آن مرد در باران آمد
فاطمه رحيمي، اعتماد 2/11/87
مشاهده متن    
  رسانه ها و توسعه نظام سلامت / به بهانه برگزاري اولين كنفرانس بين المللي رسانه ها و سازمان سلامت محور
فاطمه رحيمي، جام جم 26/10/87
مشاهده متن    
بيشتر ...

 

 
 
چاپ مطلب
ارسال مطلب به دوستان

معرفی سايت به ديگران
گزارش اشکال در اطلاعات
اشتراک نشريات ديگر



 

اعتماد
ايران
دنياي اقتصاد
رسالت
شرق
كيهان
 پيشخوان
نشريه سيماي بانكداري
متن مطالب شماره 15، دي و بهمن 1397را در magiran بخوانيد.

 

 

سايت را به دوستان خود معرفی کنيد    
 1397-1380 کليه حقوق متعلق به سايت بانک اطلاعات نشريات کشور است.
اطلاعات مندرج در اين پايگاه فقط جهت مطالعه کاربران با رعايت شرايط اعلام شده است.  کپی برداري و بازنشر اطلاعات به هر روش و با هر هدفی ممنوع و پيگيرد قانوني دارد.
 

پشتيبانی سايت magiran.com (در ساعات اداری): 77512642  021
تهران، صندوق پستی 111-15655
فقط در مورد خدمات سايت با ما تماس بگيريد. در مورد محتوای اخبار و مطالب منتشر شده در مجلات و روزنامه ها اطلاعی نداريم!
 


توجه:
magiran.com پايگاهی مرجع است که با هدف اطلاع رسانی و دسترسی به همه مجلات کشور توسط بخش خصوصی و به صورت مستقل اداره می شود. همکاری نشريات عضو تنها مشارکت در تکميل و توسعه سايت است و مسئوليت چگونگی ارايه خدمات سايت بر عهده ايشان نمی باشد.



تمامي خدمات پایگاه magiran.com ، حسب مورد داراي مجوزهاي لازم از مراجع مربوطه مي‌باشند و فعاليت‌هاي اين سايت تابع قوانين و مقررات جمهوري اسلامي ايران است