 
|
كنار آمدن با تعارض
براي همه ما پيش آمده است كه بين دو موضوع مجبور به انتخاب يكي باشيم و به اصطلاح دچار تعارض شده باشيم. در آدمي نيازها متعدد و متنوع اند و طبيعي است كه انسان در يك زمان، نيازمند و خواستار وصول به 2 چيز باشد. در شرايطي ممكن است بين اين دو خواسته تضاد و تقابل وجود داشته و به دست آوردن و سازش با هر دو غير ممكن باشد.در اين صورت انگيزه ها و تمايلات در درون آدمي به رقابت پرداخته و هيچ كدام به نتيجه قطعي نمي رسند.
انساني كه گرفتار تضاد و تعارض است كسي است كه در اين دو انتخاب سرگردان مانده و نمي داند كدام را برگزيند.
البته يكي از آن دو را انتخاب مي كند ولي در درونش تمايلي براي دستيابي به آن ديگري نيز وجود دارد كه اين همان تعارض است. در اين حال گرچه شخص سرانجام به هدف خود مي رسد اما ضرورت دست زدن به انتخاب، در كار پيشرفت وي به سوي هدف اخلال ايجاد مي كند.
تعارض انواع مختلفي دارد. تضاد ممكن است داخلي باشد بدين معني كه در انتخاب بين دو مساله مانده ولي نمي تواند آن را به زبان آورد. تعارض گاهي به صورت خواستن است و آن در مواردي است كه 2 چيز را مي خواهد و در انتخاب مانده است. تعارض گاهي به صورت نخواستن است. مثلااز 2 راه حبس و كتك هيچ كدام را نمي پسندد ولي ناگزير بايد يكي را برگزيند. تعارض زماني به صورت اجتناب و خواستن است؛ مثل خواستاري شنا در آب ولي سرد بودن آب.
عوارض تعارض
تعارض ها حالت هيجاني را آشفته مي كنند، به فعاليت شناختي آسيب مي رسانند و ممكن است تعادل حياتي بدن را مختل كنند. اختلال هيجاني تعارض به صورت دودلي، اضطراب، زودرنجي، خشم، افسردگي و احساس گناه خود را نشان مي دهد.تعارض علاوه بر اين كه در تهييج پذيري تاثير دارد اختلال شناختي نيز توليد مي كند. تحت شرايط تعارض زا، الگوي تفكر فرد اغلب آشفته مي شود و عدم تمركز، كاهش حافظه و... به وجود مي آيد.
چند روش براي سازگاري با تعارض
تمامي انسان ها خواه ناخواه در وضعيت هايي قرار مي گيرند كه حاكي از وجود تعارض در يكي از انواع آن است. اما شيوه حل اين تعارضات به عواملي بستگي دارد كه يكي از اين عوامل بهداشت رواني فرد است. افرادي كه موفق به حفظ بهداشت رواني خود شده اند در چنين شرايطي با شيوه هاي مناسبي به حل تعارضات آن مي پردازند و از ميزان استرس زايي چنين موقعيت هايي مي كاهند. روش هاي گوناگوني براي كنار آمدن با تعارض وجود دارد؛ اولين راه كنار آمدن است. يعني قبول اين كه تعارضات جزء جدا نشدني از زندگي هستند و اين كه از دو يا چند انتخاب سازگار يا ناسازگار فقط بايد يكي از آنها انتخاب شود. راه دوم توجه به بكارگيري امكانات رفتاري و شناختي براي تغيير دادن موقعيت هاي تعارض برانگيز است. راه سوم استفاده از مكانيسم هاي دفاعي از جمله شوخي است. شوخي به اين دليل كارساز است كه به شخص اين امكان را مي دهد تا واقعيت ها را به گونه اي جامعه پسندانه بيان كند.
راه چهارم اجتناب است.برخي اساسا فعاليت هاي خود را به نحوي تنظيم مي كنند كه در موقعيت تعارض قرار نگيرند. راه پنجم در نظر گرفتن راه هاي جانشين است. اگر در خصوص مسائل موجود همه حرف ها را بشنويم و بهترين آن را با توجه به شرايط، موقعيت ها و نيازهاي خودمان انتخاب كنيم تا حد زيادي از درگير شدن در تعارض و تبعات ناشي از آن در امان هستيم.
سلامت روان: كنار آمدن با تعارض
□
دفعات مطالعه اين مطلب: 156 بار
|
فهرست نشريات
