   
|
ديدار از كره شمالي
نويسنده: يانته گودار
مترجم: محمدعلي فيروزآبادي
همه مسافران در بدو ورود به كره شمالي با بازرسي هاي دقيق سروكار دارند. ماموران گمرك هر كتاب و هر ورق كاغذي را بررسي مي كنند و البته اين مساله كه آيا اين مرد جوان با آن صورت كشيده و نگاه عقاب گونه اصلاً زبان انگليسي يا آلماني را بلد باشد، معلوم نيست. اما آنچه مسلم است اينكه در اينجا هر مسافري متوجه مي شود در اين كشور نه حق صحبت كردن با كسي و نه حق جمع آوري اطلاعات را دارد. اين كار حتي از طريق تلفن هم امكان پذير نيست زيرا هر مسافري كه تلفن همراه با خود داشته باشد بايد در همان فرودگاه آن را تحويل دهد و به هنگام خروج از كره شمالي آن را تحويل بگيرد. به پيونگ يانگ خوش آمديد: يعني به پايتخت كشوري كه بر خلاف شايعات رايج ديدار از آن غيرممكن نيست. اما كسي حق ندارد آنچه را ديدنش ممنوع است، ببيند. ميهمانان خارجي در فرودگاه توسط به اصطلاح دو همسفر مورد استقبال قرار مي گيرند: يعني آقايان «كيم» و «ري» كه هر دو لباس هايي شيك پوشيده اند و لحني كاملاً دوستانه دارند: «خيلي خوش آمديد، اميدواريم سفر خوبي داشته باشيد. ما در اين يك هفته در خدمت شما خواهيم بود.» اين جمله آخر آنها معني خاصي مي دهد و مي توان از آن چنين برداشتي داشت: «تا هنگام خروج از اين كشور ما فقط هنگام خواب مراقب شما نخواهيم بود.» هيچ توريستي در كره شمالي اجازه ندارد بدون همراهي راهنماها حتي براي پياده روي بعد از ناهار ساختمان هتل را ترك كند. در كره شمالي تنها مي توانيد آنچه را كه مجاز است، مشاهده كنيد. مكان هاي مجاز به ويژه به مكان هايي اطلاق مي شود كه به زندگي و مرگ «كيم ايل سونگ» مرتبط باشد: يعني همان رهبر پيشين كره شمالي كه در سال 1998و پس از تغيير قانون اساسي به مقام «رئيس جمهور ابدي» ارتقا يافت. اين مكان هاي مجاز هم عبارتند از خانه محل تولد، مدرسه، قصر و آرامگاه جناب رئيس جمهور ابدي. به تعبيري مي توان گفت كره شمالي تنها كشور دنيا است كه نه تنها روي كاغذ بلكه به صورتي عيني و واقعي از سوي يك انسان مرده اداره مي شود. رهبر پيشين كره شمالي كه در سال 1994 درگذشت، در تابلوهاي خيابان ها، روزنامه ها و تمام ساختمان هاي عمومي و ديگر مكان ها حضور دارد: همان رهبري كه از او به عنوان «خورشيد جاودان بشريت» نيز ياد مي شود. اما پسر او يعني دبير كل فعلي حزب حاكم يا همان «كيم جونگ ايل» تقريباً هيچ حضوري ندارد و گويي اصلاً چنين آدمي وجود ندارد. مهم ترين و تاثيرگذارترين نشانه از آن به اصطلاح يكتاپرستي دولتي و آمرانه همان مجسمه كيم ايل سونگ در پيونگ يانگ است. اين «رهبر كبير» 22متري از آن بالابه مردم خود نگاه مي كند و در همان حال بيش از 20 شهروند كره شمالي در حال صيقل دادن آن هستند. اين افراد درست مانند مردم چين در دوران مائو يونيفورم هاي آبي رنگ به تن دارند. امروز جمعه است. آقاي ري و آقاي كيم براي ما توضيح مي دهند كارمندان كره شمالي وظيفه شان تنها در پشت ميز تحريرها خلاصه نمي شود: «آنها خيابان ها را تميز و زيبا مي كنند و اين كار خدمتي به ملت به شمار مي آيد.» ديگر كارمندان هم براي اداي احترام به تنديس رهبر كبير خارج از اداره ها به سر مي برند. خانم ها لباس هاي ابريشمي روشن و مردان شلوارهايي اتوزده پوشيده اند و دانش آموزان و دانشجويان هم يونيفورم هاي آبي سفيد به تن دارند. تعداد زيادي سرباز هم در اينجا حضوردارند. گروه هاي بزرگ سربازان با ديسيپلين نظامي يكي پس از ديگري به سوي مجسمه مي آيند، تعظيم مي كنند و دسته گل هاي اركيده را در پاي تنديس قرار مي دهند. شايد به نظر شوخي بيايد اما واقعيت دارد كه در كره شمالي به گل اركيده «كيم ايل سونگيا» مي گويند.
پي بردن به اين مساله كه مردم اين كشور واقعاً به گراميداشت تشريفاتي و ظاهري «رهبر كبير» اعتقاد دارند يا نه، بزرگ ترين چالش در كره شمالي به حساب مي آيد و هر تلاشي در اين مورد محكوم به شكست است. توريست ها در عمل هيچ كاري نمي توانند انجام دهند زيرا غير از ليدرتورها با هيچ كسي حق صحبت كردن ندارند. ماموران سازمان اطلاعات و امنيت در همه جا حضور دارند و به همه چيز گوش مي دهند و اين مساله در مورد اتاق هتل و مكان هاي عمومي كاملاً صادق است. كاركنان و همكاران سازمان هاي بين المللي در كره شمالي عقيده دارند كه يك سوم جمعيت اين كشور به طور رسمي خبرچيني مي كنند.مردم پيونگ يانگ به صورت دونفري يا گروهي با دوچرخه يا به وسيله اتوبوس سر كارهاي خود مي روند. در خيابان هاي اين شهر اثري از دانش آموزان و دانشجويان شاد و سالمندان بذله گو و خانواده هاي پرسروصدا ديده نمي شود. حتي آقاي كيم و آقاي ري هم به عنوان دو همكار ارتباطي با يكديگر ندارند كه هيچ، مراقب يكديگر نيز هستند. البته برخي از شهروندان كره شمالي براي مدتي كوتاه حق خروج از كشور را دارند. اين افراد كه اكثراً دانشمندان و استادان دانشگاه هستند تنها به صورت دونفري مي توانند از كشور خارج شوند و اگر يكي از آنها به هر دليلي مايل به سفر نباشد، ديگري هم به ناچار بايد از اين سفر چشم پوشي كند. معدود آلماني هاي مقيم پيونگ يانگ نيز اجازه رفت و آمد آزاد در داخل اين كشور را ندارند. اين عده عبارتند از همكاران سازمان هاي كمك رسان و سازمان ملل، كارمندان آلماني سفارت آلمان و كاركنان و مدرسان مركز مبادلات دانشگاهي و انستيتو گوته. محل زندگي اين افراد هم در منطقه يي است كه شهروندان عادي كره شمالي حق ورود به آن را ندارند. شهروندان خارجي مقيم پيونگ يانگ تنها در صورتي مي توانند از اين شهر خارج شوند كه مجوزهاي لازم را دريافت كنند و شرط اصلي براي صدور اين مجوزها هم اين است كه دلايل منطقي و قانوني از سوي متقاضي ارائه شود. و مساله مهم اينكه هر خارجي در اين اينجا يك همكار كره شمالي دارد كه با او كار مي كند و در عين حال وظيفه كنترل وي را دارد. رابطه شخصي با اين همكاران كره يي و هر كس ديگر در حكم يك تابو است. همكاران سازمان هاي بين المللي حتي پس از سال ها كار و اقامت در كره شمالي تا به امروز نتوانسته اند فضاي داخلي آپارتمان هاي مسكوني اين مردم را ببينند. آنها حتي نمي دانند ساكنان اين آپارتمان هاي گاه 22 طبقه آسانسور دارند يا نه. براي ما هم به عنوان توريست تنها ارتباط با آن دو همراه هميشگي امكان پذير است: آقاي كيم 30 سال دارد و به عنوان يك ليدرتور حرفه يي كار مي كند و با يك خانم دكتر ازدواج كرده و دو فرزند دارد. آقاي ري هم 24 سال دارد و در رشته زبان و ادبيات آلماني تحصيل كرده و طبيعتاً اين رشته را در دانشگاه كيم ايل سونگ گذرانده است و در حال حاضر به عنوان كارآموز در سازمان دولـتي گردشگري كار مي كند. اين دو نفر افرادي تحصيلكرده به شمار مي آيند كه البته اهل شوخي و خنده و بحث هم هستند. تا زماني كه موضوع بحث اتحاديه اروپا و جنگ دوم جهاني يا اتحاد مجدد دو آلمان باشد به راحتي مي توان با اين دو نفر به گفت وگو نشست. در عين حال هيچ يك از آن دو حتي براي لحظه يي هم حاضر نمي شوند در وفاداري خلل ناپذيرشان به رژيم خدشه وارد شود. وقتي از آقاي ري مي پرسيم آيا مي تواند از كشوري كه شهروندانش از حق آزادي عقيده و بيان محروم هستند، دفاع كند، مي گويد: «ما براي رسيدن به دنيايي بهتر ايده خودمان را داريم. برخي از قوانين شما از جمله قوانين راهنمايي و رانندگي زندگي ما را راحت تر مي كند اما نمي توانيم با ساير قوانين و اصول شما سازگاري داشته باشيم.»
منبع: اشپيگل آنلاين
ديدار از كره شمالي يانته گودار / مترجم: محمدعلي فيروزآبادي
□
دفعات مطالعه اين مطلب: 43 بار
|
فهرست نشريات
