  
|
تدارک کالاهاي عمومي جهاني دست خوش تغيير مي شود
تاثير بحران بر نقش ايالات متحده در جهان
نويسنده: محمد الريان، رامين طلوعي*
مترجم: فياض خاک
منبع: فاينانشال تايمز
دلار آمريکا يکي از اجزاي اصلي ذخيره هاي کشورهاي مختلف است و انتظار مي رود که اين نقش در آينده نيز حفظ شود.
ارزش دلار در شش ماه اخير حدودا 10 درصد کاهش يافته است. برخي از تحليلگران نتيجه گرفته اند که از آنجا که نمي توان دلار را با چيز ديگري جايگزين کرد، نقش جهاني دلار در آينده کمرنگ نخواهد شد. اما ديگران فکر مي کنند که با توجه به چشم انداز ميان مدت، آمريکا قادر نيست که مانند سابق در اقتصاد جهاني اهميت داشته باشد.
با توجه به مشکلاتي که پس از بحران ايجاد شده است، شرايط به شدت پيچيده شده است. اين تنها بدان دليل نيست که آينده دلار در ابهام است، بلکه به اين دليل هم هست که دلار بخشي از تصوير بزرگ تري است که اهميت در حال افزايش آمريکا را به عنوان فراهم کننده کالاهاي عمومي در سطح جهان ارائه مي دهد. زماني که سيستم جهاني به نقطه اتکا نياز دارد، عدم اطمينان در اين زمينه مشکلات سياستي مهمي را به وجود مي آورد.
تا چند دهه قبل، چارلز کيندلبرگر، اقتصادداني که امروزه به خاطر نوشتن کتاب «شيدايي، هراس و بحران اقتصادي» شناخته مي شود، پنج کالاي عمومي را که باعث رشد اقتصاد جهاني مي شود اين گونه معرفي کرده بود:1) افزايش مخارج مصرفي در شرايط بحراني و کمک به رفع بحران از اين طريق 2) هماهنگ کردن سياست هاي اقتصاد کلان 3)حمايت از يک سيستم با ثبات نرخ ارز 4) ايفاي نقش به عنوان آخرين منبع وام دهي و 5) اعطا کردن وام هاي بلندمدت ضد چرخه اي.
در دنياي امروز که فعاليت هاي مالي جهاني شده، ما دو کالاي ديگر را نيز مي توانيم به اين ليست اضافه کنيم: ارائه کردن دارايي بدون ريسک – با رتبه AAA واقعي- که به عنوان معيار ديگر ابزارها و فعاليت هاي اقتصادي به کار مي رود و ايفاي نقش به عنوان عرضه کننده بازارهاي مالي قابل پيش بيني که ديگر کشورها براي ايجاد و توسعه بازارهاي مالي داخلي مي توانند از آن سود ببرند.
تا قبل از بحران، تمام اين کالاهاي عمومي را ايالات متحده تدارک مي ديد. اما با توجه به آنکه بحران در هسته سيستم جهاني رخ داد، آمريکا نتوانست مانند قبل اين کالاها را تدارک ببيند. در نتيجه اين تغييرات، دو مساله سياستي وجود دارد که بايد در نظر گرفته شود: اول اينکه بايد تصميم گرفته شود که کدام يک از اين کالاها بايد به طور مشترک ارائه شود طوري که نقش آمريکا کمرنگ تر شود و دوم اينکه چگونه مي توان اين تصميمات را عملي کرد.
براي تصميم گيري راجع به اين که کدام کالاهاي عمومي بايد در سطح جهان ارائه شود، بازسازي اعتبار و پيش بيني پذيري بازارهاي مالي ايالات متحده نيازمند اصلاح نظارت هاي مالي و يک برنامه ميان مدت قابل باور براي کنترل کسري بودجه و محدود کردن رشد بدهي هاي دولت ايالات متحده است.
براي فهم اين که چه اقداماتي را مي توان به شکل مشترک انجام داد، بايد نقش گسترده G-20 و دستورالعمل اصلاحي براي صندوق بين المللي پول را در نظر گرفت. چگونگي کارکرد اين نهادها نشان مي دهد که نقش مديريت سياست گذاري کلان اقتصاد جهاني تا چه حد مي تواند به کشورهاي ديگر واگذار شود. خوشبختانه با بررسي اين امر به نتايج اميدوار کننده اي دست مي يابيم. با اين حال، بسياري از کارشناسان همچنان شک دارند که اين نهادها بتوانند تعارضات سياستي را حل و فصل کنند و دولت ها را قانع کنند که مسووليت هاي مشترک را بر عهده بگيرند.
ما بايد انتظار داشته باشيم که در سال هاي آينده مباحث بيشتري در مورد انواع ذخاير دارايي صورت بگيرد. بحث ذخاير دارايي علاوه بر اينکه شامل بحث در مورد ابزارهاي فراملي مي شود استفاده گسترده تر از واحدهاي پولي نظير يوآن چين را نيز در بر مي گيرد. اين واحد هاي پولي نمي توانند جاي دلار آمريکا را بگيرند، اما مي توانند عملکرد خوبي در حاشيه داشته باشند.
اما يک کالاي عمومي وجود دارد که حتما بايد جايگزين شود و آن، نقش کليدي اي است که ايالات متحده به عنوان موتور رشد جهاني بازي کرده است. اين نقش در حال حاضر به خاطر مقروض بودن خانوارهاي آمريکايي محدود شده است. يک اقتصاد جهاني پايدار به منابع ديگري براي تقاضاي داخلي، به خصوص بين اقتصادهايي نظير چين که به طور تاريخي بر رشد متکي بر صادرات تمرکز کرده اند، نياز دارد.
واضح است روشي که براي اعمال اين تغييرات در دستور کار قرار مي گيرد بسيار مهم است. مشکلات و ريسک هاي زيادي نيز پيش رو خواهد بود. يک ريسک اين است که بازيگران اصلي با اين تغييرات مخالف باشند و سعي کنند سيستمي را احيا کنند که با شرايط پس از بحران همخواني ندارد. در سر ديگر طيف اين ريسک وجود دارد که قدرت هاي بزرگ راه خود را بروند و سياست هاي ملي گرايانه تري مثل مديريت نرخ ارز يا حمايت گرايي مالي و تجاري را در دستور کار قرار دهند.
بهترين راه حل ممکن اين است که شرايط را پيش بيني کنيم و هر چه زودتر دست به کار شويم. قدرت هاي اقتصادي بزرگ بايد انتظارات و استراتژي هاي سياستي خود را طوري شکل دهند تا بتوان تغييراتي در اقتصاد جهاني ايجاد کرد. آن ها بايد سياست هاي خود را در سطح ملي و چندجانبه تغيير دهند طوري که تدارک کالاهاي عمومي جهاني گسترش يابد.
*محمد الريان و رامين طلوعي به ترتيب مدير ارشد و معاون اجرايي رياست در Pimco هستند.
زاويه: تدارک کالاهاي عمومي جهاني دست خوش تغيير مي شود / تاثير بحران بر نقش ايالات متحده در جهان محمد الريان، رامين طلوعي* / مترجم: فياض خاک
□
دفعات مطالعه اين مطلب: 33 بار
|
فهرست نشريات
