  
|
آقاي مافيا، كوروش را براي ما بگذار
نويسنده: ياسين نمكچيان
مافياي لاله زار و هزار درد بي درمان ديگر اجازه نمي دهد علاقه مندان ستاره بي بديل موسيقي اين سرزمين، صداي كوروش را در تنهايي هميشگي زندگي جاري كنند.
حالاسال هاست بي هيچ دليل و بهانه اي «ملك جمشيد» را به محاق توقيف كشانده اند و ستاره را مثل همان سال هاي گذشته خانه نشين كرده اند. حالاسال هاست كوروش يغمايي در يكي از آپارتمان هاي اتوبان چمران در گوشه اي كز كرده و به روزگار از دست رفته اي فكر مي كند كه مثل برق از كنارش گذشت .او به كسي باج نمي دهد. اين را تمام آنهايي كه مي شناسندش مي دانند و همين بهانه خوبي است براي دست هاي پشت پرده اي كه دستش را از زيبايي هاي زندگي كوتاه كرده اند. آن روزگاري كه درها باز بودند و خيلي ها رفتن را به ماندن ترجيح دادند، او ايستاد، چرا كه دلش نمي آمد چمدانش را ببندد و با سرزمين مادري اش خداحافظي كند. حالاتاوان آن عشق به يادماندني، تنهايي است و ترس. فقر است و غربت و اينكه در دل همين تهران خاطره انگيزش غريب مانده، غم انگيزترين بغض اين روزهاي اوست.
در لابه لاي اين همه آلبوم هاي رنگارنگي كه هر روز روانه بازار موسيقي مي شود و خيلي هايش مصداق روشن ابتذال است؛ آثار او گمشده هايي هستند كه ديگر طرفداران پرو پاقرص استاد هم از يافتنشان نااميد شده اند و كسي هم پاسخگويش نيست. البته خيلي ها خوب مي دانند مثلااگر «ملك جمشيد» به ميدان بيايد تا مدت ها نبض بازار موسيقي را در دست مي گيرد و برنامه هاي سايه هاي پشت پرده به هم مي ريزد. كوروش يغمايي به كسي باج نمي دهد و همين نكته بهانه اي است تا در حاشيه بماند و با زندگي پا در هوايش دست و پنجه نرم كند. دايي جان ناپلئوني فكر نمي كنيم و اين ها واقعيت هاي انكارناپذيري است كه در فضاي فرهنگي وجود دارد. دلال بازي و مافيايي كه فوتبال ايران را به مرز نابودي كشانده و برايش منشور اخلاقي نوشته مي شود و برنامه هاي صداوسيما را اشغال مي كند، سال هاست كه در لاله زار و استوديو هاي زيرزميني سايه اش را روي موسيقي انداخته است. او از جنجال بدش مي آيد و مي خواهد مسالمت آميز مشكل را حل كند .مصاحبه نمي كند. حرف نمي زند. چيزي نمي گويد تا شايد بهانه اي باشد كه شرايطش سخت تر شود. عادت كرده است كه سال ها از پله ها بالابرود و از اين اتاق به آن اتاق سرگردان شود و دو باره با نااميدي بيشتر سرازير شود. عادت كرده است در تنهايي سازش را دست بگيرد و فريادش را به بادها بسپارد. راستي براي يك موزيسين حرفه اي كه عمرش را گذاشته و موهايش را سپيد كرده چه دردي بزرگتر از اينكه اجازه نمي دهند كار كند، وجود خواهد داشت. همين شرايط مازيار و فرهاد و فريدون فروغي را دق مرگ كرد و تنها مانده كوروش كه شايد هزار بار آرزوي مرگ كرده است. تعارف كه نداريم. مگر آدمي تا چه اندازه مي تواند تاب اين همه نامهرباني را داشته باشد. امروز تولد كوروش يغمايي است. مي خواستيم بنويسيم تولدت مبارك استاد كه يك عمر از شنيدن ترانه هايت لذت برديم و با «گل يخ» هزار بار روزگار عاشقي را گريستيم. مي خواستيم بنويسيم با «سيب نقره اي» به باغ بزرگ شهر رسيديم و با «ماه و پلنگ» به كوچه خيره شديم و «آرايش خورشيد» را حسرت خورديم. مي خواستيم بنويسيم «كابوس» تقدير تلخ عابران پياده روهاي اين زندگي لعنتي است اما وقتي دست و دل آدمي مي لرزد، چطور مي تواند قلم را در دست هايش بگيرد و زيبا برقصاندش. چطور مي تواند تولدت را تبريك بگويد وقتي پاييز از زانوهايت بالارفته است.
آقاي مافيا، كوروش را براي ما بگذار ياسين نمكچيان
□
دفعات مطالعه اين مطلب: 280 بار
|
فهرست نشريات
