|  درخواست عضويت  |  رمز خود را فراموش کرده ايد؟  |  ورود اعضا [Sign in]
جستجوي پيشرفته مطالب   |  
 جستجو:  
روزنامه شرق90/5/9: نسل ما افتادن بلد نيست
magiran.com  > روزنامه شرق >  فهرست مطالب شماره
مشخصات نشريه
آخرين شماره
آرشيو شماره هاي گذشته
جستجوي مطالب
سايت اختصاصي
تماس با نشريه
شماره جديد اين نشريه
شماره 3364
سه شنبه 23 بهمن 1397


 راهنمای موضوعی نشريات
اين نشريه در گروه(های) زير قرار گرفته است:

?????


 
MGID2387
magiran.com > روزنامه شرق > شماره 1307 9/5/90 > صفحه 1 (صفحه اول) > متن
 
      


نسل ما افتادن بلد نيست
به بهانه سالگرد تولد مسعود کيميايي گزارشي از ديدارش با عدنان غريفي

نويسنده: حبيب باوي ساجد


    در روند ساخت فيلم مستند «عدنان غريفي» نويسنده، شاعر، مترجم و منتقد ادبيات معاصر فارسي، صحنه هايي را پديد آورده ام تا عدنان ديداري داشته باشد با ياران و دوستان گذشته خود تا از اين رهگذر آرمان، عقايد و حتي درد دل شان را بي طرف بشنويم و بشناسيم و دل در گرو آناني بدهيم كه روزگاري ردپاي افتان و خيزان «انسان اينجايي» را جان به كلمه و تصوير داده اند. عدنان غريفي، نويسنده «شنل پوش در مه» و «مادر نخل» و شاعر «اين سوي عطر قبيله»؛ او كه هنوز هم نسل سوم روشنفكري ايران صداي گرم و پرطنينش را از برنامه هاي ادبي راديو به ياد دارد و با شورمندي احساس نوستالژيك خود را در باب عدنان بيان مي كنند. آنجا كه برايشان از «چخوف» مي گفت و از ادبيات مدرن و «طنز و طنز آوران»، آن زمان كه براي نخستين بار «سالينجر» را ترجمه مي كرد و در «هنر و ادبيات جنوب» در دهه 40 جان به چاپ مي داد، آن وقت كه «ايتالو كالوينو» را ترجمه مي كرد؛ وقتي كه براي نخستين بار «بهوميل هرابال» نويسنده چك را با رمان «نظارت دقيق قطارها» در تماشا معرفي مي كرد و حالاسه دهه است در غربت روزگار مي گذراند، در كنار «مسعود كيميايي» فيلمسازي كه حالازود است دوربين اش را رها كند. مردمان اين سامان را، آن هم در چنين روز و روزگاري. اولي آمده از خرمشهر (يا جنوب جهان؟) و دومي برآمده و تنيده شده در قلب پايتخت اين سرزمين.
    با عدنان غريفي بيرون مي آييم و حركت مي كنيم. راننده كوچه را عقب عقب مي آيد. موتورسواري مي خورد به سپر عقب تاكسي. راننده شروع مي كند به غر زدن. موتورسوار عذرخواهي مي كند. راننده هنوز غر مي زند! عدنان مي گويد: «اون كه عذرخواهي كرد.» در بين راه به «حميد جاني پور»، دوست عكاسي كه چند سالي است از خوزستان به تهران آمده است، تلفن مي كنم و مي گويم چند دقيقه ديگر دفتر كيميايي هستيم براي تصويربرداري فيلم مستند عدنان (حميد پيشتر به من گفته بود كه براي پروژه ماندگار پرتره نويسندگان مي خواهد از عدنان غريفي هم عكس بگيرد و گفته بود اگر گذر آقاي غريفي به سرزمين مادري اش خورد به او خبر دهم.) وارد دفتر كيميايي مي شويم. كيميايي گرم و پرمهر به استقبال مي آيد. عدنان را در آغوش مي فشرد.
    غريفي مي گويد: «با ديدن عكسات و حالاكه خودتو مي بينم، چقدر پير شدي!»
    كيميايي با لبخندي بر لب سر تكان مي دهد و مي گويد: «بله ديگه. يه مراسمي براي احمدرضا احمدي گرفتن، مي بينم همه رفيقاي دوروبرمون پير شدن.»
    غريفي: «كجاست حالااحمدرضا؟»
    كيميايي: «خونه شه.»
    غريفي: «ما اومديم ولايت مونو (خرمشهر) براي آخرين بار ببينيم، چون مي خواهيم بريم دنيارو بگرديم. ولي زيادي مونديم حقيقتش. به همين جهت اينجا دوستان رو مگر اينكه تصادفا اين جور ببينيم. حالاشما احمدرضا رو يادآوري كردي. من با كمال ميل (بذار ببينم فردا شب)...»
    كيميايي: «كار تازه تون چي؟ يه كار اساسي بذارين رو گردش... آقا حالاديگه وقتشه يه كار بزرگ و درست و حسابي بذاري وسط.»
    غريفي مي گويد: «والله كتاب هام تجديد چاپ ميشه.»
    كيميايي: «كار تازه منظورمه.»
    غريفي: «كار تازه، 10 تا مجموعه شعر دارم. خوب من بيكار ننشسته ام. 10 تا دفتر شعر دارم كه بعضي ها رو با خودم آوردم ايران...»
    بعد انگار چيزي يادش آمده باشد تند و سريع مي پرسد: «شنيدم رمان نوشتي، به هر حال اميدوارم اينجا از رمانت يه دونه داشته باشي بهم بدي.»
    باوي ساجد: «آقاي غريفي شنيدم كه درباره رومانتون سكوت كردند!»
    كيميايي: «اونا حق دارند، ميگن تو ديگه سينماگري. نبايد رمان بنويسي!»
    غريفي: «ما يه مقدار تحمل نقدرو نداريم. جامعه ايران متاسفانه خيلي عقب تر از جوامع دوروبرمون هست. حالااين نظر روشنفكرش هست! ببين شما يه رمان درآوردين كه شنيدم 800 صفحه هم هست، مجموعه شعر هم درآوردين؛ اون وقت كجا هستن اين ادباي ايراني؟ كجا هستن اين ناقدان؟ حالامن اونجا هستم و به دستم نمي رسه حقيقتش، ما هم اونجا كم هستيم و تعداد به اصطلاح مجله هايي كه درمي آد خيلي تصادفي درمي آد. براي اينكه اونجا هم حقيقتش ايراني ها ثابت كردن، اهل خوندن نيستن. اونجا ايراني ها البته كم هم نيستن، اما نمي دونم چرا نمي خونن؟ نمي دونم چرا سرشت ما اين جوري است؟ اينقدر كم مي خونيم؟ اينقدر كم به مطالعه اهميت مي ديم؟ وگرنه اونجا هم 30هزار نفر ايراني هست، خب يه مجله 10هزارنسخه اي بايد فروش بره.»
    كيميايي: «هلند يكي از كشورهاي كم حاشيه است...»
    غريفي: «بله، ملت هلند واقعا ملت متمدن به معناي كلمه، ملت سوسيال انديش است به شيوه اي كه ما مي انديشيم. اولا، نسبت به كشورهاي اطرافيان شون كينه اي به خارجي ها ندارن. تنها ناراحتي كه دارن از اون هايي است كه غيرقانوني اند. اونايي كه قانوني اند هيچ ناراحتي ازشون ندارن. من اونجا يه نشريه اي درمي آوردم به نام «فاخته.» 9شماره درآوردم اون هم به كمك دولت هلند. پول به من دادن من مجله رو درآوردم، اما خب، بعد ديگه بهم پول ندادن. مي گفتن هزينه 9 تا رو بهت داديم؛ بايد ديگه نشريه ات پول خودش رو دربياره. ولي خب، نمي خرن، نمي خونن. من فكر مي كنم اين عادت (خواندن) بايد در مدرسه ياد داده بشه.»
    كيميايي: «ببينين آقاي غريفي؛ مجموعه آدمايي كه رفتن براي كار، براي موندن، براي يه نوع زندگي، اينا توشون مثل عدنان غريفي، يا مثل روشنفكرها يا نويسندگان، از هنرمندان كم بودن، خيلي كم بودن. اصلاميلي به دانستن ندارن، نه حتي اصلامسايلي كه مربوط به سرزمين خودشونه، اصلادر كل ميلي به دانستن ندارن...»
    غريفي: «چقدر خوب نظر مي دي. براي اينكه واقعا عين همين است.»
    كيميايي: «بله. اينه كه متاسفانه اون اول بايد بدونه فرضا اين فاخته كه در مي آد، اين عدنان غريفي كيست؟ اين گذشته رو بايد بدونه. اون وقت مي ره و مشتاقه كه بدونه، اما دوست هم نداره كه بدونه و نمي خواد هم بدونه. اصلاغم انگيز اينجاست كه دوست نداره بدونه. حالاعصبي يه، حالاتنبله، حالااز دانستن خسته اس يا مي ترسه از دانستن، دانستن اصلارايگان به دست نمي آد. دانش ترس داره، دانش بها داره، بايد بهاش رو داد. اون خيلي بومي فكر مي كنه كه ندونه بهتره. هست ديگه؛ صبح بيدار ميشه و يه حقوقي از جايي مي گيره و بعد راه مي ره و اين يارو... تراكت رو مي اندازه تو فروشگاه و همين طور صبح مي شه، شب مي شه، صبح مي شه، شب مي شه، شب مي شه.... و اين نيروهاي ما پوسيده ميشن و مي رن كه هركدوم شون اينجا رو پياده رو قدم بزنن، به هرجهت شما اونجا آزار مي بينين.»
    غريفي: «بله. حالااين «فاخته» رو عده اي تماس مي گيرن و ميگن دربياد و ادامه بده، اما خب، اينا آدم هاي معدودي هستند. نويسنده هايي كه جوانن و جايي برا چاپ ندارن، از اونا استفاده مي كنم. متاسفانه متوقف شد براي اينكه پول نيست. حالامن اينارو مي دم آقاي باوي اينجا دربياره. محتواش ادبياته، يعني هيچ چيز تاريخ خور نيست، ادبيات و نقد و رساله است.»
    كيميايي برمي خيزد، مي رود پشت ميز و از توي كشو، رمان هاي «جسدهاي شيشه اي» و «حسد» را درمي آورد و همين طور كه آنها را مرتب مي كند و لايشان را باز مي كند تا آنها را براي عدنان امضا كند، مي گويد: «من زماني كه فيلم «قيصر» را مي ساختم، از اون سال ها شما رو دنبال مي كردم.»
    كيميايي كتاب ها را كه به عدنان مي دهد، مي گويد: «ان شاءالله وقت داشته باشي، بخوني شون...»
    غريفي: «حتما با كمال ميل...»
    غريفي و كيميايي در كنار يكديگر مي نشينند تا حميد جاني پور عكس بيندازد. بعد از آن عدنان مي گويد: «حالايا من و تو جريان سينماي ايران نيستم يا...» كيميايي: «جرياني وجود نداره، هيچ جرياني وجود نداره...»
    غريفي: «مثلاجريان دوره شما، مثل قصه 20سال پيشش...»
    كيميايي: «نه. نداره. الان بهرام يه فيلم گذاشت (آقاي بيضايي) و نبايد مي گذاشت توي جريان سينمايي كه الان هست. يه كم خصوصي تر، بايد صبر مي كرد فيلم هاي دوروبرش نباشن تا اونايي كه بايد برن، ببينن. چون فيلم آقاي بيضايي بيش از اين با استقبال روبه رو مي شد...»
    باوي ساجد: «حالاكه بحث سينما شد، شما (رو به غريفي) در كتاب گفت وگومون، از «قيصر» و «گوزن ها» به نيكي ياد كردين.»
    غريفي: «مگه جز اين مي شد؟ برا اينكه نسل مسعود، نسل سازندگان سينمايي بودن كه اگر بخواييم نمونه شو بگيم، سينماي نئورئاليستي ايتاليا بعد از جنگ جهاني خواهد بود. با اين تفاوت كه رمانس سينماي ما كمي بيشتر از سينماي ايتالياست. به علت اينكه شايد سازندگان اين فيلم ها مي دونستن كه با جامعه ايراني بايد يه مقدار بيشتري به رمانس پرداخت. حالااون نسلي كه به وجود اومد متاسفانه ايشون ميگن ديگه وجود نداره (رو به كيميايي) چرا وجود نداره؟ چرا؟»
    كيميايي: «برا اينكه فيلمسازي، عدنان عزيز! سخت شد براي ما. يعني هر قصه اي و طرحي رو به هر جهت كاركردن روش سخته، يه حساب كتابي، يه جدول داره، كه اينها مي تونن اين نوع فيلم ها رو بسازن، يعني هر نوع فيلمي من نمي تونم بسازم.»
    غريفي: «يعني اين رو كسي به شما مي گه؟»
    كيميايي: «بله!»
    غريفي: «اين چه جورشه!؟»
    كيميايي: «مثلابيش از اينهاست. شما فكرش رو بكن، داريوش مهرجويي فيلمي رو مي سازه، فيلمش پروانه پخش مي گيره، يكباره فيلمش رو ازش مي گيرن، مي ذارن تو انبار! لطمه اي كه داريوش خورد، تا مرز جنون بردش، برا اينكه لطمه روحي مي خوره.»
    غريفي: «چرا؟ چرا خب!؟»
    كيميايي: «خب، اين اتفاقات ديگه هست. تصميم گيري فرهنگي بيشتر دست كارمند است، يعني كارمند، كارگزار فرهنگي يه! اصلاكارمند، فرهنگ رو اداره مي كنه! سينما رو، ادبيات رو... كارمند مي ره صبح مي شينه كتاب رو مي خونه و مي گه كه مي تونه چاپ بشه يا نمي تونه؛ يه كارمند!»
    غريفي: «مي شه گفت شما ديگه كار نمي كنين؟»
    كيميايي: «من خيلي كم ديگه. من چهار يا شش سال ديگه كار نكردم و... مگه عمر چقده؟»
    باوي ساجد: «در ادامه دشواري كار هنر بگم كه اخيرا فيلمبردار فيلم «قيصر» (مازيار پرتو) براي مجوز دفتر سينمايي به ارشاد مراجعه مي كنه و كارمندي به او مي گه فعاليت هات رو بنويس ببينم چه سوابقي داري!»
    غريفي: «البته اگه در برابر تاريخ احساس مسووليت هست اين كارها انجام نمي شد.»
    كيميايي: «ناصر تقوايي مثلاديگه به كل، فيلمسازي رو ول كرده است.»
    غريفي: «ناصر به كل كار نمي كنه؟»
    كيميايي: «نخير. يه خورده عكساي قديمي شو تو نمايشگاه عكس گذاشت. فيلمسازي كه واقعا از نظر دقت، از نظر كار و دانستگي در تمام همسايگي سينما، مثل ادبيات، مثل مونتاژ فوق العاده است...»
    غريفي: «ناصر هشت تا داستان نوشت كه واقعا اينا بهترين داستان هاي معاصر ايران هستن، هشت تا داستان هم بيشتر نيستن. اون موقع كه با هم بوديم و نشريه هنر و ادبيات جنوب رو در مي آورديم، ناصر ديگه داستان نمي نوشت. رفت به طور كل طرف سينما (سناريوهاي ناصر در نيومد؟)»
    كيميايي: «نخير. ناصر حالابايد بنويسه. خب، يه كم به نظر من عصبي يه. اگر بنويسه، ما يه نويسنده اي بعد از اين اتفاقاتي كه افتاد، رو داشتيم كه خوب قضاوت مي كرد، قضاوت نويسنده اي از دست شما، از نسل شما خيلي بيشتر مورد احتياج هست تا اينكه عقب استعدادهاي تازه باشه. اون هم خيلي خوبه ولي اين قضاوت ها رو ما نداريم، كم داريم.»
    غريفي: «ولي اون هم پرسيدم خبري نيست. يعني از دوستان پرسيدم داستان نويس مطرح كيه از نسل شما؟ هيشكي نيست...»
    كيميايي: «استعداد هست ولي من حرفم اينه كه قضاوت اين سال ها رو نويسنده اين سال ها بكنه. خب، اين خيلي ماندني تره و تاريخ بيشتر بهش احتياج داره ...»
    غريفي: «شكي نيست. والله من اونجا مشغول همين كارم. سه تا رمان آماده چاپ دارم. سه مجموعه داستان آماده چاپ دارم (يواش يواش مي فرستم ايشون چاپ كنه) 10تا مجموعه شعر هست كه حقيقتش من روي اين شعرها حرف دارم. من اين رو بعد از يه عمر كار كردن با شعر مدرن جهان و اينها سرودم. در واقع خودم به يك شيوه اي رسيدم و پرداخت كردم با بهره گرفتن از زبان فارسي – چون كه ما نمي تونيم همون آزادي هايي رو كه در بهره گيري از زبان مثلاسوئدي وجود داره بهره ببريم. شعر شدن كلمات در زبان سوئدي خيلي خيلي بالاتر از ماست، به خاطر اينكه يك كشور به شدت مدرنه. خب! اين گونه تجربيات خودم توي خارج كه 20 سالش توي هلند مي گذره، سه، چهار سال توي ايتاليا بودم كه اونجا زبان ايتاليايي ياد گرفتم، به تجربه هاي نو پرداختم كه معمولادر مملكت ما از اون صحبت نمي شه. به هر شكل مي نويسم، حسابي مي نويسم و مرتب، ترجمه هم مي كنم. الان دايره المعارف ادبيات معاصر عرب رو دارم كه 12 جلده و من سه جلد اون رو ترجمه كردم و...»
    كيميايي: شما شعرهاي تازه رو بايد دوست داشته باشيد؟»
    غريفي: «بله! من شعرهاي تازه رو خيلي دوست دارم... خلاصه از پانيفتاديم!»...
    كيميايي: «نخير! شما كه اصلانمي شه... يعني توان از پاافتادن رو ندارين ...»
    غريفي: واقعا ... چون من جهان بيرون از خودم رو دارم و مي خوام درباره اين جهان بنويسم ...»
    كيميايي: «بعضي ها از نسل ما افتادن بلد نيستن.»
    غريفي: «با تمام وجود و با اشتياق تمام اومدم به ايران؛ ولي حقيقتش با اشتياق تمام دارم مي رم. علتش اينه كه همه جا به كار آدم شك مي كنن! بابا جان! من كه سياسي ننوشتم اين رمان رو ... و خب! شما چي مي خواهيد من بنويسم كه اصلااجازه بدي چاپ بشه؟ اينكه سياسي نيست، درباره مسايل اجتماعيه. جناب مسوول! اين يه عمر كار منه، اينا تجربه شعري منه، اينا نه تجربه سياسي يه، نه تجربه هارت وپورت كردنه! هيچ كدوم اينا نيست، چرا اجازه چاپ نمي دين؟ حالايه چيز جالب اين نسل مميزي نمي گن چاپ نمي كنيم، اين قدر آدم رو معطل مي كنن كه بي انگيزه مي شه. من كه اومده بودم 30، 40 مجموعه قصه كوتاه از ادبيات جهان ترجمه كرده بودم و مي خواستم چاپ كنم، مرددم كه اجازه چاپ ندن و هي بگن كه اين جاش رو در بيار، اونجاش رو دربيار! نمي شه، اين طور. خلاصه دارم، برمي گردم به اونجا كه باز فقط كار نوشتن انجام بدم. ديگه كاري ندارم و البته درس دادن ...»
    كيميايي: «ديگه اين با شماست (باوي ساجد) چندتا از قصه هاي ايشان رو بگيريد برام بفرستي...»
    باوي ساجد: «يك نكته رو هم من اينجا بگم. بد نيست بدونين آقاي كيميايي كه جزو نسلي بود كه سينماي ايران را تكان داد و به قول احمدرضا احمدي؛ كليد حل معماي سينماي ايران دست كيميايي بود و اين ادعا هم با قيصر ثابت شد. متاسفانه اما بعد از انقلاب اون نسل بريد. حالايا كم كاري، يا مرگ، يا هرچه كه هست، مثل مرگ علي حاتمي، يا كم كاري ناصر تقوايي يا هجرت امير نادري. خوشبختانه اما آقاي كيميايي يه نفس با همه شرايط دشواري كه وجود داره، كار مي كنه و اين در واقع براي نسل جوان كه ماييم باعث اميده. نكته ديگه رو كه بايد اضافه كنم اينه كه آقاي كيميايي فيلم هاي اخيرشون رو با هزينه شخصي مي سازن، يعني ديگه حتي سراغ تهيه كننده هم نمي رن.»
    كيميايي: «براي اينكه اونا خودشون هم به ما سفارش مي دن...»
    باوي ساجد: «آقاي كيميايي نه تنها قبل از انقلاب نسلي رو با فيلم هاش پرورش داد؛ مثل كيومرث پوراحمد كه براي ديدن فيلم قيصر بارها و بارها از خدمت سربازي فرار كرد، يا بهروز افخمي، يا زنده ياد رسول ملاقلي پور، حتي بعد از انقلاب هم يك نسل با تماشاي فيلم هاي آقاي كيميايي روي پرده به سينما علاقه مند شدن؛ مثل خودمون، چون ما هم سينما رو نخونديم، من خودم كه تا حالا20 فيلم ساختم هيچ وقت امكان خوندن سينما برام جور نشد و در دوران كودكي با فيلم سرب مجذوب سينما شدم و بعد هم دندان مار و اون فضا و قصه فوق العاده كه روايت شخصيت هاي دردمند جنوبي است. گو اينكه هيچ شباهت حتي ظاهري با فيلم و فيلمسازي آقاي كيميايي نداريم. به لحاظ نوع فيلم هايي كه ما كار مي كنيم (مستند) و هم به لحاظ موضوع و فضاي غالبا بومي فيلم هامون. اما خب، واقعيت اينه كه با فيلم هاي آقاي كيميايي شيفته سينما شديم.»
    غريفي: «مي گم اگه الان يه موسسه اي تصميم بگيره فيلم هاي نسل شما رو، نه فقط فيلم هاي شما، مثل فيلم هاي ناصر را توي يه برنامه اي نمايش بدن. اجازه مي دهيد؟»
    كيميايي: «نه! (عدنان قاه قاه مي خندد!)
    غريفي: «چرا؟ نمي گن چرا؟ واقعا اسفناكه!»
    كيميايي: (رو به باوي ساجد) «حالاشما اگه دندان مار رو داريد كه به آقاي غريفي بديد، اگه نه ميگم بچه ها يه پكيج درست كنن...»
    غريفي: «اگه پكيج بشه كه عاليه (رو به باوي ساجد) حتما برام بگير و بفرست... اين مدرسه اس اينجا؟»
    كيميايي: «بله. يه چندتايي امكان داره از توش سينماگر دربياد. مي يان، مي خونن اما اون كه ازش سينماگر دربياد خيلي كمه.»
    غريفي: «ولي خود نفس اين كار خيلي كار درستيه؛ يعني آموزش از سازندگان فيلم...»
    كيميايي: «من حرفي كه به اين بچه ها مي گم، اينه كه من سينما رو تدريس نمي كنم، چون سينما رو آكادميك نخوندم، ما سينما رو ياد گرفتيم و سينما رو ياد مي ديم...» در پايان اين ديدار، در حالي كه كيميايي شانه هاي عدنان را مي گيرد و او را تا بيرون از كارگاه فيلمسازي اش بدرقه مي كند، مي گويد: «شما متولد هجده ايد ديگه؟». عدنان پاسخ مي دهد: «من بيست وسه ام، هجده ناصره (تقوايي).» كيميايي مي گويد: «من بيستم.» هنگامي كه هر دو به در خروجي كارگاه مي رسند، كيميايي، در گوش عدنان شعري مي خواند. تبسم بر چهره عدنان مي نشيند. بعد بوق و كرنا و هياهوي خيابان هاي تهران!
    
    نسل ما افتادن بلد نيست / به بهانه سالگرد تولد مسعود کيميايي گزارشي از ديدارش با عدنان غريفي
    


 روزنامه شرق، شماره 1307 به تاريخ 9/5/90، صفحه 1 (صفحه اول)

لينک کوتاه به اين مطلب:   
 


    دفعات مطالعه اين مطلب: 280 بار
    



آثار ديگري از "حبيب باوي ساجد"

  روزنه اي به سينماي عرب / سينماي جهان و مساله فلسطين
حبيب باوي ساجد *، اعتماد 17/3/96
مشاهده متن    
  تلاش،نگاه وفيلم / گزارشي يک ساله از کارگاه عباس کيارستمي در لواسان
حبيب باوي ساجد، شرق 3/7/90
مشاهده متن    
  فيلم ها سفر مي كنند / گفت وگو با رشا صلتي از بنيانگذاران جشنواره سينمايي ابوظبي
حبيب باوي ساجد، شرق 7/9/89
مشاهده متن    
بيشتر ...

 

 
 
چاپ مطلب
ارسال مطلب به دوستان

معرفی سايت به ديگران
گزارش اشکال در اطلاعات
اشتراک نشريات ديگر



 

اعتماد
ايران
دنياي اقتصاد
رسالت
شرق
كيهان
 پيشخوان
مجله پيشرفت هاي نوين در علوم رفتاري
متن مطالب شماره 27، دي 1397را در magiran بخوانيد.

 

 

سايت را به دوستان خود معرفی کنيد    
 1397-1380 کليه حقوق متعلق به سايت بانک اطلاعات نشريات کشور است.
اطلاعات مندرج در اين پايگاه فقط جهت مطالعه کاربران با رعايت شرايط اعلام شده است.  کپی برداري و بازنشر اطلاعات به هر روش و با هر هدفی ممنوع و پيگيرد قانوني دارد.
 

پشتيبانی سايت magiran.com (در ساعات اداری): 77512642  021
تهران، صندوق پستی 111-15655
فقط در مورد خدمات سايت با ما تماس بگيريد. در مورد محتوای اخبار و مطالب منتشر شده در مجلات و روزنامه ها اطلاعی نداريم!
 


توجه:
magiran.com پايگاهی مرجع است که با هدف اطلاع رسانی و دسترسی به همه مجلات کشور توسط بخش خصوصی و به صورت مستقل اداره می شود. همکاری نشريات عضو تنها مشارکت در تکميل و توسعه سايت است و مسئوليت چگونگی ارايه خدمات سايت بر عهده ايشان نمی باشد.



تمامي خدمات پایگاه magiran.com ، حسب مورد داراي مجوزهاي لازم از مراجع مربوطه مي‌باشند و فعاليت‌هاي اين سايت تابع قوانين و مقررات جمهوري اسلامي ايران است