|  درخواست عضويت  |  رمز خود را فراموش کرده ايد؟  |  ورود اعضا [Sign in]
جستجوي پيشرفته مطالب   |  
 جستجو:  
روزنامه اعتماد91/1/20: داستان يك شهر: اسپانياي نو
magiran.com  > روزنامه اعتماد >  فهرست مطالب شماره
مشخصات نشريه
آخرين شماره
آرشيو شماره هاي گذشته
جستجوي مطالب
سايت اختصاصي
تماس با نشريه
شماره جديد اين نشريه
شماره 4274
شنبه 15 دي 1397


 راهنمای موضوعی نشريات
اين نشريه در گروه(های) زير قرار گرفته است:

?????


 
MGID3291
magiran.com > روزنامه اعتماد > شماره 2364 20/1/91 > صفحه 11 (كتاب) > متن
 
      


داستان يك شهر: اسپانياي نو
نگاهي به نقش شهر مكزيكو در كتاب «آب سوخته» نوشته كارلوس فوئنتس



    «آب سوخته» شايد بهترين اثر كارلوس فوئنتس نباشد ولي در كنار همه كتاب هاي اين نويسنده مكزيكي قابل توجه و خواندني است. «آب سوخته» بيش از هر نكته يي، مكزيكوسيتي را برجسته مي كند. كلانشهري شلوغ با تاريخي پرحادثه كه الهام بخش نويسندگان زيادي بوده است. شهرها در ادبيات و حتي سينما نقش پررنگي دارند، اين نقش ها گاهي تبديل به شخصيت مي شوند و گاهي قالبي هستند براي شكل گيري شخصيت هاي اصلي داستان. تعداد اين شهرها در دنيا شايد به اندازه تعداد انگشتان دو دست نيز نرسد ولي مكزيكو در كنار بارسلون، نيويورك، پراگ، لندن، پاريس و دوبلين قطعا يكي از مهم ترين شهرهاي تاثيرگذار بر ادبيات و هنر است.
    
    فوئنتس در «آب سوخته» چهار داستان كوتاه را روايت مي كند: داستان هاي كوتاهي كه چيزي از رمان كم ندارند (به ويژه داستان پسر آندرس آپاريسيو)، اين داستان ها گرچه شايد در ابتدا بدون ارتباط به نظر برسند ولي ديدي كلي از وضع اجتماعي شهر به ما مي دهد و تاثير طبقات شهري بر يكديگر را واضح تر مي كند. در تمام اين داستان ها شخصيت ها در شرايط فرهنگي، اجتماعي، سياسي و اقتصادي مكزيكو شكل مي گيرند و در چارچوب همين شهر هم رشد مي كنند، حصار شهري به اندازه يي در داستان ها مشهود است كه هيچ شخصيتي در كتاب سعي نمي كند از فضاي نامطلوب آن فرار كند بلكه تلاش مي كند در دستورالعمل مكزيكو موقعيت خود را ارتقا دهد.
    
    «آب سوخته» با داستان روز مادر آغاز مي شود، داستان ژنرال (پدربزرگ) سابقا باقدرتي كه املاك و زمين هاي كشاورزي زيادي دارد، پسر به زعم او دست و پا چلفتي اش به جاي گوجه فرنگي خشخاش در اين زمين ها پرورش مي دهد و نوه يي كه در جست وجوي هويتي خانوادگي است. روز مادر در كنار نبود جذاب و آشكار زن و گفت وگوهاي زيباي كاتدرالي به روح مذهب در مكزيكو اشاره مي دهد: خانواده ژنرال گرچه از آيين هاي ديني و به طور مثال غسل تعميد دوري مي كنند ولي باز پدر بزرگ معتقد است مكزيكي ها توسط مريم مقدس به يكديگر پيوند مي خورند. انگار مسيحيت جزئي از هويت آنها شده و راهي براي فرار از آن نيست: «كليسا فقط به دو كار مي آد، براي خوب به دنيا اومدن و خوب از دنيا رفتن، متوجهي كه؟ اما همون بهتر كه بين گهواره تا گور تو كارهايي كه بهش ربطي نداره دخالت نكنه و بره نوزادها رو غسل تعميد بده و ارواح مرده ها رو دعا كنه.» (ص 17) . نوه ژنرال در لباس نسل نوي مكزيكو درگير تضادهاي هويتي برخاسته از شهري است كه آن را «شهري به طور خودخواسته سرطاني، تشنه توسعه افسار گسيخته، دهن كجي به تمام سبك هاي موجود، شهري كه مردم سالاري را با مالكيت و نيز برابرخواهي را با بي نزاكتي اشتباه مي كند.» (ص 41) توصيف مي كند، و پدربزرگ خودش، ژنرال مرفه بازنشسته را مقصر همه نابساماني هاي شهري مي داند.
    
    داستان دوم با عنوان «اينها كاخ بودند» داستان پيرزني است به نام دنيا مائوليتا كه گويا آرام ترين آدم روي زمين است ولي مورد غضب مردم قرار مي گيرد، دنيا مائوليتا با هيچ كس رابطه يي ندارد جز پسركي افليج و دسته سگ هاي خياباني. فوئنتس در اين داستان هم موضوع مذهب را به چالش مي كشد و از روابط سرد مردم در قالب شهروندان انتقاد مي كند. در قسمتي از داستان پيرزن در كليسا كه به طور مرتب به آنجا مي رود از خدا مي خواهد به سگ ها نيرويي دهد تا در برابر انسان ها از خود دفاع كنند: «پروردگارا، تويي كه بر صليب رنج كشيدي، بر اين توله هايت رحم كن، آنها را تنها مگذار، حالاكه به انسان ها دل رحمي عطا نكردي تا با ملايمت با اين زبان بسته ها رفتار كنند، پس به اينها توان دفاع از خويش را عطا كن» (ص 65) و در اين راه حتي خدا را تهديد مي كند كه در غير از اين صورت بندگانش او را شيطان خواهند پنداشت! البته فوئنتس پيش از اين بي محابا اشاره مي كند اين سگ هاي خياباني احتمالاهمان انسان هايي هستند كه در فقر و بدبختي در مكزيكو زندگي مي كنند. «دنيا ماوئليتا گفت، اگر سگ ها مي تونستن همديگر رو به خاطر بيارن...: نينيو لوييس پاسخ داد، ولي ما نه فقط همديگر رو، بلكه خودمون رو هم فراموش مي كنيم.» (ص 58) اختلاف طبقاتي و فقر مهم ترين موضوعات داستان دوم هستند.
    
    داستان سوم با عنوان «سپيده دم» روايتگر پيرپسري متمول است كه تا آستانه مرگ هم نتوانسته از زير سايه مادرش خارج شود و در نهايت در خانه اش توسط عده يي دزد و و اوباش كشته و غارت مي شود. داستان سوم علاوه بر درونمايه هاي قبلي و به ويژه فقر به توسعه افسارگسيخته مكزيكو اشاره مي كند. «فكرش رو هم نمي شه كرد كه يه روزي اينجا شهر كوچيك و خوشگلي با رنگ هاي ملايم بود. يكي مي تونست از سوكالو تا چاپولتپك قدم بزنه بدون اينكه هيچ چيز از دستش در بره: دولت، تفريح، دوستي و عشق.» (ص 83) يا «برايش مايه شرمساري بود كه كشوري با كليساها و هرم هايي جاودانه، دست آخر به داشتن شهري از جنس مقوا، گچ هاي ترك خورده و آت و آشغال راضي شده بود.» (ص 84)
    
    فصل آخر و كامل ترين داستان كتاب، «پسراندرس آپاريسيو»، زندگي پسري است كه بايد در ميان گروه هاي قدرت طلب محلي خود را پيدا كند، اين قسمت «آب سوخته» كاملادر محيط هاي زاغه نشين و حلبي آبادهاي مكزيكو مي گذرد، شهر ترسيم شده در اين بخش خود دليل اصلي نابودي جوانان خود است. «مدرسه را رها كرد تا با شهر دست به يقه شود، شهري كه لااقل مثل خودش لال بود... اگر شهر كتكت بزند لااقل حرف نمي زند... در عوض شهر خودنمايي كرد، دلربايي كرد، فريبايي كرد.» (ص 128) مكزيكوسيتي در اين روايت كاملاشهروندان خودش را به سوي زشتي و پليدي سوق مي دهد و كوچك ترين راهي براي شخصيت ها باقي نمي گذارد. خود فوئنتس در گفت وگو با پاريس ريويو درباره نقش مكزيكوسيتي در داستان هايش مي گويد: فكر مي كنم كتاب هايم را بر اساس تصاويري كه از شهر دارم مي نويسم و شهر روياها و كابوس هاي من مكزيكو است. پاريس يا نيويورك تاثيري بر نويسندگي من نداشتند. بسياري از داستان هايم بر اساس خاطراتي است كه از مكزيكو به ياد دارم. مثلايكي از داستان هاي «آب سوخته» را از خاطرات هر روزه دوران نوجواني نوشتم. من نويسنده شهري ام و نمي توانم خارج از آن چيزي بنويسم، اين شهر براي من مكزيكوسيتي است با نقاب ها و آينه هايش، جايي كه آدم ها حركت مي كنند، با يكديگر برخورد مي كنند و دگرگون مي شوند. علاوه بر فوئنتس و «آب سوخته»، مكزيكوسيتي الهام بخش نويسندگان زيادي شده است، روبرتو بلانيو، جان اشتاين بك، گراهام گرين، مالكوم لاوري، دي اچ لارنس و چند نام بزرگ ديگر تحت تاثير مكزيكوسيتي قرار داشته اند. چاپ دوم «آب سوخته» با ترجمه مستقيم علي اكبر فلاحي از اسپانيولي توسط نشر ققنوس در زمستان 1390 منتشر شده است.
    
    
    داستان يك شهر: اسپانياي نو / نگاهي به نقش شهر مكزيكو در كتاب «آب سوخته» نوشته كارلوس فوئنتس
    


 روزنامه اعتماد، شماره 2364 به تاريخ 20/1/91، صفحه 11 (كتاب)

لينک کوتاه به اين مطلب:   
 


    دفعات مطالعه اين مطلب: 244 بار
    

 

 
 
چاپ مطلب
ارسال مطلب به دوستان

معرفی سايت به ديگران
گزارش اشکال در اطلاعات
اشتراک نشريات ديگر



 

ايران
دنياي اقتصاد
رسالت
شرق
كيهان
 پيشخوان
فصلنامه گزيده دنياي سراميك
متن مطالب شماره 35، دي 1397را در magiran بخوانيد.

 

 

سايت را به دوستان خود معرفی کنيد    
 1397-1380 کليه حقوق متعلق به سايت بانک اطلاعات نشريات کشور است.
اطلاعات مندرج در اين پايگاه فقط جهت مطالعه کاربران با رعايت شرايط اعلام شده است.  کپی برداري و بازنشر اطلاعات به هر روش و با هر هدفی ممنوع و پيگيرد قانوني دارد.
 

پشتيبانی سايت magiran.com (در ساعات اداری): 77512642  021
تهران، صندوق پستی 111-15655
فقط در مورد خدمات سايت با ما تماس بگيريد. در مورد محتوای اخبار و مطالب منتشر شده در مجلات و روزنامه ها اطلاعی نداريم!
 


توجه:
magiran.com پايگاهی مرجع است که با هدف اطلاع رسانی و دسترسی به همه مجلات کشور توسط بخش خصوصی و به صورت مستقل اداره می شود. همکاری نشريات عضو تنها مشارکت در تکميل و توسعه سايت است و مسئوليت چگونگی ارايه خدمات سايت بر عهده ايشان نمی باشد.



تمامي خدمات پایگاه magiran.com ، حسب مورد داراي مجوزهاي لازم از مراجع مربوطه مي‌باشند و فعاليت‌هاي اين سايت تابع قوانين و مقررات جمهوري اسلامي ايران است