|  درخواست عضويت  |  رمز خود را فراموش کرده ايد؟  |  ورود اعضا [Sign in]
جستجوي پيشرفته مطالب   |  
 جستجو:  
روزنامه شرق91/4/20: جايزه مردم براي من چيز ديگري است
magiran.com  > روزنامه شرق >  فهرست مطالب شماره
مشخصات نشريه
آخرين شماره
آرشيو شماره هاي گذشته
جستجوي مطالب
سايت اختصاصي
تماس با نشريه
شماره جديد اين نشريه
شماره 3469
دو شنبه 17 تير 1398


 راهنمای موضوعی نشريات
اين نشريه در گروه(های) زير قرار گرفته است:

?????


 
MGID2387
magiran.com > روزنامه شرق > شماره 1573 20/4/91 > صفحه 9 (موسيقي) > متن
 
      


جايزه مردم براي من چيز ديگري است
گفت وگوي «شرق» با اكبر گلپايگاني پس از دريافت چهارمين جايزه جهاني اش

نويسنده: آرش نصيري

حتي وقتي خواند: «ديگه اين آخر كاره/ آخرين سوت قطاره» هم، كسي باور نكرد كه حرف از نااميدي زده باشد. اكبر گلپايگاني مظهر عشق و اميد است. چنان حرف از برخوردهاي محبت آميز مردم مي زند كه باور اين موضوع كه سال ها روي صحنه نيامده است، سخت مي شود. گلپا سال ها قبل خوانده بود: «عشق بايد پادرميوني كنه/ تا آدم احساس جووني كنه» و اين راز ماندگاري اين چهره بزرگ موسيقي ايراني است. حالاسال ها بعد است. او كه سال ها روي صحنه نبود آنقدر نام بزرگي دارد كه وقتي وارد سالن كنسرت دوست و همراه قديمي اش، همايون خرم مي شود، سالن به افتخار نامش بلند شوند و نظم آنجا به هم بريزد. قبل از آن به خاطر 60 سال ماندگاري، از يك بنياد معتبر جايزه رزطلايي را برده بود و اين، بعد از جايزه هايي كه از مجارستان، فرانسه و يك نهاد ديگر كه سال ها قبل گرفته بود، چهارمين جايزه معتبر جهاني گلپاست و علاوه بر آن چند دكتراي افتخاري و جوايز كوچك تر را هم گرفته است. حالاگلپا در آستانه 79سالگي جوان شده، چون «عشق پادرمياني كرده است».
    
     بگذاريد از آخرين اتفاقي كه برايتان افتاد بپرسم. شما به كنسرت «استاد همايون خرم» رفتيد. چطور شد در اين كنسرت حضور پيدا كرديد؟
    لطف كردند و مرا دعوت كردند. اول مي خواستم نروم چون معمولادر جمع ها حاضر نمي شوم، اما پسر آقاي خرم زحمت كشيد آمد اينجا و كارت ها را آورد و رفتم. رفتم يك گوشه نشستم اما دوربين مرا نشان داد و مردم واكنش نشان دادند. نمي دانستم كه مردم هنوز اين قدر مرا دوست دارند. هميشه مورد لطف شان بوده ام و بابت اين موضوع خدا را شكر مي كنم و از آنها ممنونم. آنجا آقاي «ظريف» بود، آقاي «اصفهاني» بود و جمعي ديگر از هنرمندان كه ايشان را ديدم. از مسوولان هم آقاي «مهمانپرست» سخنگوي وزارت خارجه بود كه در پشت صحنه آمدند با هم سلام و عليك كرديم. هاف تايم كنسرت (من عادت كرده ام مثل فوتبالي ها بگويم هاف تايم) نه در آنتراكت مردم آمدند به سمت جلو كه با من حرف بزنند كه شلوغ شد و مسوولان سالن مجبور شدند مرا از پشت صحنه خارج كنند.
    
     كنسرت چطور بود؟
    خيلي خوب بود. با اينكه خواننده نداشت كنسرت خوبي بود و مردم خيلي دوست داشتند. البته خانم «ژاله صادقيان» بود كه همان شعرها را دكلمه مي كرد. هم براي من و هم براي مردم تداعي خاطره بود. نوازندگان هم خوب بودند و خود آقاي خرم هم كه يك نوازنده و آهنگ ساز بي نظيراست.
    
     شما كدام آهنگ را از استاد خرم خوانده ايد؟
    آهنگ معروف «ساقي» را با اين شعر از معيني كرمانشاهي: اي ساقي پياله پركن كه خيلي زيبا بود و در دوره خودش آهنگ روز شد.
    
     پس در مدت اين دو، سه هفته دو جايزه بزرگ گرفته ايد؛ يكي جايزه جهاني صدا (گُلدن رز) و ديگري اين جايزه كه از مردم گرفته ايد...
    هميشه گفته ام كه جايزه مردم براي من چيز ديگري است. آن جايزه را هم به خاطر لطف مردم به من داده اند. اينكه بعد از اين همه سال مردم مرا فراموش نكرده اند. بعد از آن همه جوسازي كه براي من كرده بودند و آن ماجراها كه همين هم صنف ها و رفقاي ما به وجود آورده بودند، اين استقبال از طرف مردم هنردوست، يك تودهني بود به آنها كه اين جوسازي ها را مي كردند. شما مي دانيد هنرمند دوبار مي ميرد: يكي وقتي كه نمي تواند هنرش را عرضه كند و ديگري همان مرگ كه به رحمت حق مي پيوندد و پرواز مي كند. بعد از آنكه نتوانستم بخوانم اول فكر مي كردم مسوولان مملكتي نمي خواهند كه من بخوانم اما فهميدم كه هم صنف هاي ما اين كار را كردند و رفتند جوسازي كردند كه گلپا چنين و چنان است و سعي كردند كه مرا از ميدان به در كنند و من بروم كنار، چون مي دانستند با بودن من و امثال من آنها گل نمي كنند. آنها باعث شدند من، فرهنگ شريف، پرويز ياحقي و خيلي هاي ديگر نباشيم و حتي اسم برنامه «گلها» را عوض كردند و گذاشتند «گلهاي تازه» كه ماجراي آن طولاني است. من البته خواننده «گلهاي جاويدان» بودم كه بنان، فاخته اي، عبدالوهاب شهيدي و من چهار خواننده ثابتش بوديم. ما كنار رفتيم و كاري هم نداشتيم اما مردم ما را فراموش نكردند. شوخي نيست كه آدم بيشتر از 30 سال نباشد اما از مردم و از همه مسايل سياسي خودش را دور نگه دارد و فقط به موسيقي فكر كند اما هنوز در دل مردم اينقدر جاي داشته باشد. اين براي من از هر جايزه اي بالاتر است.
    
     ... و قبل از اين جايزه، جايزه گلدن رز يا رزطلايي.
    خوشحال شدم كه اين جايزه را از آكادمي صداي دنيا گرفتم و خوشحال تر كه در كنار من در بخش تصوير، هنرمند ارزنده اي مثل خانم «فخري خوروش» هم جايزه گرفت. اين روحيه بسيار خوبي براي من بود كه در اينجا به ظاهر از متن موسيقي دور هستم و البته هم تمرين مي كنم و هم به كارهاي مختلف در زمينه موسيقي ادامه مي دهم. همين چند وقت پيش يك ملودي آهنگين را كه با زبانم ساخته بودم و بعد آقاي «پازوكي» شعر و آهنگش را كامل كرد و من خواندم، با استقبال بي نظيري از طرف مردم مواجه شد. همان كه شعرش بود: «ديگه اين آخر كاره/ آخرين سوت قطاره». اينها برايم خيلي مهم است. الان هم دارم يك كار ديگر انجام مي دهم كه بعد خبرش را مي شنويد.
    
     حالاكه به اينجا رسيد، بگذاريد از كنسرت هم بپرسم كه شايد سوال خيلي ها باشد. نمي خواهيد در ايران كنسرت بگذاريد؟
    قبلاهم اين را گفته ام. دوست دارم در تخت جمشيد كنسرتي بگذارم كه درخور فرهنگ مردم ايران و درخور موسيقي ايران باشد. اين بيشتر يك فكر است. دلم مي خواهد آنجا كنسرت بگذارم و خودم از هنرمندان بزرگ دعوت كنم كه در آن برنامه شركت كنند تا يك كنسرت به يادماندني برگزار شود. كنسرتي كه در آن شعرهاي بزرگان فرهنگ و ادب اين سرزمين خوانده شود. از بازماندگان گلها يك عده مانده اند. از آنها هم دعوت مي كنيم. جوان هاي خيلي خوبي داريم كه آنها را هم مي آوريم. بحث اقتصادي و قيمت بليت را هم طوري در نظر نمي گيريم كه مردم نتوانند بيايند. قيمت بليت را متناسب مي گيريم و مي دانم هنرمندان ديگري هم كه هستند چشمداشتي ندارند. دلم مي خواهد موسيقي گلها را يك بار با بچه هاي باقيمانده از اركستر گلها در تخت جمشيد اجرا كنيم و اگر پولي هم بماند، آن را براي مريض هاي سرطاني، تالاسمي و كساني كه احتياج دارند، اختصاص دهيم.
    
     اجازه بدهيد در مورد جايزه گلدن رز صحبت كنيم. كي متوجه شديد برنده اين جايزه شده ايد؟
    من هم مثل شما از ماجراي رز طلايي بي اطلاع بودم. يك سري كنسرت در ايالت هاي مختلف آمريكا داشتم كه اولين آن در «لاس وگاس» بود و بعد در «لس آنجلس» و جاهاي ديگر. در «واشنگتن» بوديم كه به من تلفن كردند و گفتند شما بايد در فلان روز در يك مراسم شركت كنيد. من گفتم كنسرت دارم و نمي رسم بيام. گفتند نمي شود و حتما بايد بياييد و چند نفر از دوستان نزديك هم به من تلفن كردند كه آقا شما يك توك پا بيا اينجا. من گفتم دوست ندارم در جمعيت حضور داشته باشم. در ايران هم اين طور است و به اكثر جاها نمي روم. توي خانه هستم و دوستان لطف مي كنند مي آيند و ما آنها را مي بينيم. من گفتم اين مراسم چيست؟ گفتند قرار است فرش قرمز بيندازند و هنرمندان بيايند و شما هم بايد به عنوان نماينده ايران حضور داشته باشي. وقتي هم كه آمدم متوجه نشدم ماجرا چيست اما ديدم چقدر مراسم مفصل است. خيلي از هنرمندان بزرگ، از ايران، تركيه و جاهاي ديگر بودند. روزنامه نگاران زيادي حضور داشتند و يك تلويزيون هم مستقيم اين برنامه را براي همه دنيا پخش مي كرد. بعد از اينكه برنامه يك مقدار جلو رفت، شعري خوانده شد و سخناني درباره خواندن و آواز گفته شد و من باز متوجه نشدم اينها براي من است و بعد يك مقدار راجع به رزطلايي و داستان به وجود آمدن آن صحبت كردند و اسپانسر آن هم كيست و بعد از آن آقاي پازوكي آمد و شروع به خواندن شعري كرد كه مطلع آن اين بود: «چلچراغ بزم گلها اينجاست»، اين را كه خواند، خانم من گفت: مثل اينكه راجع به تو دارند صحبت مي كنند. گفتم ما هم مثل همه ميهمان هستيم و ما را هم به عنوان مدعو دعوت كردند. بعد يك نفر انگليسي زبان آمد بالاو يك پاكت را درآورد و اسم ما را خواند. خودم شوكه شده بودم كه اين همه خواننده از مصر، سودان، ايران و همه جا آمده اند، چرا اسم مرا خواند. ما رفتيم روي سن و آقاي پازوكي اين جايزه را به من داد و بعد مراسم ادامه پيدا كرد و اسم خانم فخري خوروش را آوردند و ايشان هم با اينكه پايش ناراحت بود، از ايران آمده بود و جايزه را گرفت. اين جايزه را بهروز وثوقي داد. بچه هاي من و تمام فاميل ما را دعوت كرده بودند مراسم و ميهمانان زيادي آمده بودند. بعد از آن روزنامه نگاران خارجي و ايراني ما را ول نمي كردند و من كه هر شب ساعت 5/9 تا 10 شب مي خوابم، تا دو نصفه شب بيدار بودم و با شبكه هاي مختلف مصاحبه مي كردم. راجع به برنامه گلها، استادان و همكاران من سوال هاي مختلفي مي پرسيدند و من بايد به درستي جواب مي دادم.
    
     داوران چه كساني بودند؟
    همه خارجي بودند و آقاي يارشاطر هم بخش ادبيات، شعر و موسيقي را سرپرستي مي كرد. خانمي به نام جني هم بود كه خودش انگليسي و شوهرش روسي بود و خودش فارسي را خيلي خوب صحبت مي كرد. ايشان راجع به موسيقي ملي ما تحليل دارند و تحليل ها و نظر ايشان كم نظير بود و حتي مي خواهم بگويم از خيلي از ايراني ها بهتر حرف زد چون ايراني ها معمولابين حرف هاي شان تعصب را هم مخلوط مي كنند اما ايشان نه. واقعا آدم بي نظر و بي نظيري بود.
    
     روي اين جايزه نوشته به مناسبت 60 سال مدام مطرح بودن...
    اين 60 سال شايد يك كم ساده به نظر برسد اما يك عمر است. براي من خيلي ارزش دارد كه بعد از 60 سال، هنوز وقتي به كنسرت لاس وگاس مي روم، شش هزار نفر مي آيند. ما هنرمنداني را هم داشتيم كه آمدند و درخشيدند اما شهاب بودند و جرقه اي زدند و خاموش شدند اما من 60 سال بودم و در هر شرايطي كار كرده ام و مقاوم بوده ام. اين جايزه را به اين خاطر به من دادند. من از كار سياسي خوشم نمي آيد و اصلاوارد كار حاشيه اي نمي شوم اما 30 سال به خاطر اين جوان ها نبودم. آنها گفتند اگر گلپا باشد ما گل نمي كنيم. خودشان به من گفتند. من گفتم من براي آنكه شما گل كنيد، نمي خوانم. 30 سال هم هست كه نخوانده ام، حالامهم است كه من 30 سال است نخوانده ام اما وقتي روي سن مي روم، شش هزار نفر مي آيند. اين براي من ارزش دارد و اين لطف مردم است. هنرمند اگر بتواند اين را حفظ كند، موفق است. من مزدم را از اين مردم گرفته ام. به خاطر اين مردم خوانده ام و به خاطر همين مردم 60 سال مانده ام و چون آنها اين را تشخيص داده اند و اين جايزه را به اين خاطر به من داده اند، براي من ارزش دارد. مردم بارها به ما دكترا و جايزه داده اند و من بايد هميشه از آنها تشكر كنم و بگويم اگر قصوري هم كرده ايم، ما را ببخشند. اگر كم كاري از من ديدند هم مصلحت روزگار بود. من يك شهروند ايراني هستم و هر جاي دنيا كه بروم و هر جور استقبالي كه از من بشود، دوباره برمي گردم ايران. درست است كه 30 سال در ايران نخوانده ام اما كم كاري نكردم و با برادرانم نشستيم و رديف فراز و نشيب را براي جوان ها جمع آوري كرديم تا كار جوان ها لنگ نباشد و شايد از اين طريق هم بتوانيم خدمتي به جامعه بكنيم. انشاءالله كه مقبول جوان ها قرار بگيرد.
    
     آيا اين جايزه را هر سال مي دهند؟
    هر سال مي دهند اما من اولين نفر ايراني بودم كه اين جايزه را گرفتم. ممكن است سال ديگر اين جايزه را يك مصري يا يك ترك بگيرد. مهم اين بود كه من اين جايزه را به عنوان يك ايراني گرفتم. البته اين را هم بگويم كه هميشه گفته ام. من جايزه ام را از 50 سال پيش از مردم ايران گرفته ام. بارها جوايز مختلف همين طور دكتراي افتخاري گرفته ام كه هر كدام از آنها مهم هستند اما واقعا جايزه اصلي مان را از مردم گرفته ايم و بيشتر از هر چيزي، مسايلي كه در ارتباط با مردم است ما را راضي مي كند. مثلاهمين رديف كه به كمك برادرم «حسن گلپايگاني» بيرون داده ايم، كاري است كه سال ها برايش زحمت كشيده ايم و آنچه به دست مردم مي رسد و لطفي كه مردم دارند، براي ما از هرچيزي بالاتر است. همان طوري كه مي دانيد اين رديف ها اول 116 تا بود كه آقاي كريمي نوشته بودند و بعد آقاي موسي معروفي چهارصد و نود و چندتا را نوشت و الان ما بيشتر از نهصد تا را نوشته ايم. اين رديف به همين جا ختم نمي شود و جوان ها بايد باز هم به آن اضافه كنند. صبا وقتي كه آمد رفت «ديلمان» و «زرد مليجه» را پيدا كرد و كساني ديگر هم همين طور. يك عده از اين رديف هايي که مي بينيد، مثل مرادخاني، مثل حاج اكبري، رديف هايي است كه پيشكسوتان ما زحمت كشيدند، آنها را پيدا كردند و در رديف گذاشته اند. «گريه ليلي» شد «گرايلي» كه هيچ عيبي ندارد و افرادي رفتند كنجكاوي و تفحص كردند و آنها را پيدا كردند و ديگران هم مي توانند و بايد اين كار را بكنند.
    
     مهم اين است كسي كه اين كار را مي كند، يك عمر تلاش كرده باشد و اين نتيجه تلاش هايش باشد؟
    بله، همين طور است مرحوم صبا خيلي زحمت كشيد و تكيه اش فقط به ساز زدن نبود. به مناطق دور افتاده مملكت سفر و اين رديف ها را پيدا كرده است. موسيقي ما همين شور و نوا و چهارگاه، راست پنجگاه و اين هفت دستگاه و پنج آواز نيست. ما اين كار را به همت آقاي «رضا مهدوي» منتشر كرديم و اسم آن را هم رديف نگذاشتيم؛ گفتيم: فراز و نشيب. باز هم هنرمندان مي توانند بروند دنبال آن و به اين هم اضافه كنند. منتها حالااصل مطالب فراموش شده است. اين را به شما بگويم كه هر چيزي با اقتصاد قاطي شود، از مسيرش خارج مي شود و همه چيز مي شود پول. ديگر كسي به اين فكر نيست كه يك چيزي به اين موسيقي اضافه كند. شما آقاي «حسن كسايي» را در نظر بگيريد. قبل از ايشان ني اصلابه شكل ديگري بود و همه آن را با لب مي زدند اما ايشان با دندان شروع و صداهاي زيبا را از آن درآورد. يعني مي شود كارهاي جديد كرد. شما به شهرستان ها برويد و ببينيد كه چه گويش هاي محلي زيبايي پيدا مي شود.
    
     اينها مرارت مي خواهد و آدم هاي الان معمولااهل مرارت كشيدن نيستند...
    نه. مي خواهند از يك لقمه حاضر استفاده كنند. يك لقمه نان دربياورند چون اوضاع و احوال زندگي سخت شده است. از يكي پرسيدم چه كار مي كني؟ گفت: چند ماه است گيتار مي زنم و الان ماهي هفت، هشت ميليون درمي آورم. هر شب مي روم مراسم، هم شام مي خورم هم تفريح مي كنم و هم پول درمي آورم. وقتي اين طرز تفكر پيدا شود، ديگر آدم هايي مثل صبا، اديب، مرتضي خان، كسايي، شهناز، بديعي و... سخت پيدا مي شود. كم پيدا مي شود آدم هايي كه هشت، 9 سال وقت بگذارند و اين تازه دوران يادگيري شان باشد و تا آخر عمر هم جوياي اين كار باشند. يعني بروند دنبال يافتن و شاگرد بودن.
    
     استقبال از كنسرت هايتان در خارج از كشور چطور بود؟
    عالي بود. من خودم فكر نمي كردم كه آنقدر استقبال گسترده باشد اما مردم واقعا لطف كردند. من سال هاست كه ورزش مي كنم و هميشه خودم را آماده و سرحال نگه داشته ام كه اين موضوع مهمي براي يك خواننده است. يكي ديگر از موضوعات مهم براي خواننده، حفظ دندان هاست. اگر شما ورزش كنيد، صبح را با نرمش شروع و پياده روي كنيد و بعد ورزش هايي كه چندان سنگين نباشند، عالي است. من هر روز صبح با آقاي «مهدي زاده» قهرمان كشتي و دوستان ورزشكار ديگر به كوه مي رويم و در آنجا يكي از كارهايي كه مي كنيم اين است كه آواز مي خوانيم و راه مي رويم. يعني آنجا تمرين هم مي كنيم.
    
     لابد شما آواز مي خوانيد و آقاي مهدي زاده كشتي مي گيرد.
     (خنده) اتفاقا چند روز پيش بحث مان همين بود. آقاي مهدي زاده هم آدم خيلي سالم و خوش قلبي است. چيزي كه آدم ها را مي كشد، عقده و كينه است. به من مي گويند فلان كس فلان چيز را به تو گفت، من مي گويم بگذار بگويد و دلش خوش باشد. شايد مي خواهد خودش را خالي كند. آقاي مهدي زاده هم همين طور است. اين را به شما بگويم كه شما هرجا كه بخواهي يك نفر را اذيت كني بايد اول خودت را عصباني كني، چرا بايد اعصاب خودت را خراب كني كه ديگران را اذيت كني؟ بگذار او خودش را اذيت كند و تو فقط بخند. يك انسان درست و كامل هيچ وقت بد كسي را نمي خواهد و راجع به كسي بد نمي گويد.
    داشتم در مورد كنسرت هايم حرف مي زدم. خلاصه بگويم كه درآنجا من سر ذوق آمده بودم و جايي كه بايد يك ساعت مي خواندم، يك ساعت و نيم روي صحنه بودم. (خنده)
    
     گفتيد رديف هاي آوازي شما را حوزه هنري منتشر مي كند؟
    بله. آقاي «رضا مهدوي» خيلي محبت كرده و دارد منتشر مي كند. اين مجموعه اي است كه به درد جوان ها مي خورد و خدا كند آدم هايي مثل آقاي مهدوي پيدا شوند و تهيه كننده ها و مسوولان مدام دنبال اين نباشند كه يك نوار را منتشر كنند كه پولي دربياورند. البته الان هم همه اين طوري نيستند كه دنبال پول باشند. شما در هر دوره اي كه نگاه كنيد يك عده جوينده پيدا شده اند وگرنه موسيقي و علم از بين مي رفت. خدا بيامرزد صبا را. من رفتم از هنرستان ايشان را بياورم و ببرم منزل استادم «نورعلي خان برومند». داشتيم با هم صحبت مي كرديم، گفت ببين گلپاجان! در هر علمي اگر شاگردها از معلم ها جلو نيفتند، اين علم مي خوابد. شما ببينيد، يك موقعي تلفن هندلي بود، بعد شد شماره گيري، بعد شد ديجيتالي و الان شده موبايل و شما از اينجا تا آن طرف دنيا صحبت مي كنيد. در هواپيماسازي هم همين طور. يعني شاگردها از معلم ها جلو زدند كه به اينجاها رسيدند. موسيقي هم يك علم بزرگ است كه در آن هم اين حالت وجود دارد. البته موسيقي ضمن آنكه يك علم بزرگ است، يك علم خدايي است. الان هم در اين موسيقي خيلي ها هستند كه با سيلي صورت شان را سرخ مي كنند و پيش استادان كلي زحمت مي كشند.
    
     يكي از نكته هاي جالب كار شما اين بود كه بعد از آنكه مشهور هم شده و در راديو بوديد، 12سال فقط آواز مي خوانديد.
    12 سال نه، 17 سال. 17 سال اصلاترانه نخواندم و فقط آواز مي خواندم. استادم خيلي مخالف بود و مي گفت ترانه مال خانم هاست. هر كس يك عقيده اي دارد. البته قبل از آن مي گفت شما اصلااسم راديو را هم نياور. از آن طرف هم يك مرد بزرگ و اديب به نام آقاي «پيرنيا» از من دعوت كرده بود و رفتم. 17 سال فقط آواز خواندم. بعد از 17 سال هم اتفاقي شد كه من ترانه «قهر و ناز اندازه داره» را خواندم كه مربوط به يك فيلم بود و اصلاتصوير من هم پخش نمي شد.
    جايزه مردم براي من چيز ديگري است / گفت وگوي «شرق» با اكبر گلپايگاني پس از دريافت چهارمين جايزه جهاني اش
    


 روزنامه شرق، شماره 1573 به تاريخ 20/4/91، صفحه 9 (موسيقي)

لينک کوتاه به اين مطلب:   
 


    دفعات مطالعه اين مطلب: 288 بار
    



آثار ديگري از "آرش نصيري"

  به ريشه كاري نداشته باشيد / درباره چهارمين جشن سالانه موسيقي ما كه با حضور ستاره ها و بزرگان سبك هاي مختلف موسيقي برگزار شد
آرش نصيري *، اعتماد 28/9/96
مشاهده متن    
  دنبال ستاره سازي و رويابافي نبودم
آرش نصيري، شرق 17/8/96
مشاهده متن    [PDF]    
  شرايط حساس است، از خردگرايي «روحاني» حمايت كنيم / دلايل مسعود جعفري جوزاني از حمايت ِ روحاني
آرش نصيري، شرق 27/2/96
مشاهده متن    
  گفت وگو با ايران درودي «در فاصله ي دو نقطه...!» نقاشي من است با كلمات
آرش نصيري، شرق 4/10/95
مشاهده متن    
  سياست و فرهنگ، تيغ و ابريشم است / گفت وگو با سيدعباس سجادي، مديرعامل بنياد فرهنگي- هنري نياوران
آرش نصيري، شرق 11/5/95
مشاهده متن    
بيشتر ...

 

 
 
چاپ مطلب
ارسال مطلب به دوستان

معرفی سايت به ديگران
گزارش اشکال در اطلاعات
اشتراک نشريات ديگر



 

اعتماد
ايران
جام جم
دنياي اقتصاد
رسالت
شرق
كيهان
 پيشخوان
ماهنامه جهان گستر
متن مطالب شماره 173، مرداد 1398را در magiran بخوانيد.

 

 

سايت را به دوستان خود معرفی کنيد    
 1397-1380 کليه حقوق متعلق به سايت بانک اطلاعات نشريات کشور است.
اطلاعات مندرج در اين پايگاه فقط جهت مطالعه کاربران با رعايت شرايط اعلام شده است.  کپی برداري و بازنشر اطلاعات به هر روش و با هر هدفی ممنوع و پيگيرد قانوني دارد.
 

پشتيبانی سايت magiran.com (در ساعات اداری): 77512642  021
تهران، صندوق پستی 111-15655
فقط در مورد خدمات سايت با ما تماس بگيريد. در مورد محتوای اخبار و مطالب منتشر شده در مجلات و روزنامه ها اطلاعی نداريم!
 


توجه:
magiran.com پايگاهی مرجع است که با هدف اطلاع رسانی و دسترسی به همه مجلات کشور توسط بخش خصوصی و به صورت مستقل اداره می شود. همکاری نشريات عضو تنها مشارکت در تکميل و توسعه سايت است و مسئوليت چگونگی ارايه خدمات سايت بر عهده ايشان نمی باشد.



تمامي خدمات پایگاه magiran.com ، حسب مورد داراي مجوزهاي لازم از مراجع مربوطه مي‌باشند و فعاليت‌هاي اين سايت تابع قوانين و مقررات جمهوري اسلامي ايران است