|  درخواست عضويت  |  رمز خود را فراموش کرده ايد؟  |  ورود اعضا [Sign in]
جستجوي پيشرفته مطالب   |  
 جستجو:  
روزنامه اعتماد93/6/2: به ايران كه مي آيم محتاط تر مي شوم
magiran.com  > روزنامه اعتماد >  فهرست مطالب شماره
مشخصات نشريه
آخرين شماره
آرشيو شماره هاي گذشته
جستجوي مطالب
سايت اختصاصي
تماس با نشريه
شماره جديد اين نشريه
شماره 3935
يكشنبه سي ام مهرماه 1396



خدمات سايت




 
MGID3291
magiran.com > روزنامه اعتماد > شماره 3040 2/6/93 > صفحه 9 (موسيقي) > متن
 
      


به ايران كه مي آيم محتاط تر مي شوم
گفت وگو با ليلي افشار، نوازنده گيتار كلاسيك، به بهانه اجراي اخيرش در تهران

نويسنده: نيوشا مزيدآبادي


     ليلي افشار كه از 10 سالگي نوازندگي گيتار كلاسيك را آغاز كرد و در نوجواني عازم امريكا شد، اواسط تابستان امسال در سن 55 سالگي به ايران آمد تا بار ديگر در صحنه هاي وطن، موسيقي اجرا كند و با برگزاري مستر كلاس هايش براي نوازندگان اين ساز قدمي مهم بردارد. اين نوازنده گيتار كه به عنوان نخستين زن دنيا موفق شد مدرك دكتري در رشته نوازندگي گيتار را دريافت كند هم اكنون در دانشگاه ممفيس امريكا در كرسي استادي گيتار، بخش مربوط به اين ساز را در مقاطع ليسانس، فوق ليسانس و دكتري مديريت مي كند. ليلي افشار كه از سال 2001 به طور مداوم در ايران حضور داشته و به تازگي كتاب دومش نيز به چاپ رسيده از وضعيت موسيقي در ايران و نوع برخورد مسوولان فرهنگي با هنرمندان گلايه هاي بسيار دارد و معتقد است مسوولان بايد بدانند كه در ايران كمتر كسي مي تواند مثل او ساز بزند و تكنيك هاي نوازندگي گيتار را بهبود ببخشد. اما بايد ديد اين گله و شكايت ها تا چه اندازه در پيشبرد اهداف او براي بالابردن سطح علمي نسل جوان نوازندگان گيتار در ايران، تاثيرگذار است. در گفت وگوي زير او علاوه بر بررسي قطعاتي كه در كنسرت اخيرش اجرا كرده، خاطرات دوران كودكي و چگونگي علاقه مندي اش به گيتار كلاسيك را نيز مرور مي كند...
    من آرزوي اين را دارم كه كنسرتو «آران خوئز» را در ايران با اركستر اجرا كنم. اين بار هم مي گويم اگر اركستر درست و حسابي باشد من آماده ام اين كار را اجرا كنم. حتي نامه نوشته ام و درخواست داده ام اما تا به حال اتفاقي نيفتاده است. خيلي دلم مي خواهد در فستيوال فجر اين قطعه را اجرا كنم. حالانمي دانم با روي كار آمدن دولت جديد اين اتفاق خواهد افتاد يا نه من هزينه سفرم به ايران را خودم تامين مي كنم چون كسي من را دعوت نمي كند. خودم به صورت خودجوش كلاس هايم را برگزار مي كنم، كنسرت مي دهم و... همه اينها اراده خودم بوده و هست. من مي توانم با مديران فرهنگي ايران قرارداد ببندم و كار كنم. اما بايد با آرتيست درست رفتار كرد. مگر چند تا ليلي افشار در ايران وجود دارد؟ اين را بايد كشور من بگويد
    
    شما از سال 2001 تقريبا هر سال به ايران آمده و برنامه اجرا كرده ايد. در كنسرت اخيرتان چه قطعاتي را انتخاب و اجرا كرديد؟و انتخاب اين قطعات بر چه اساسي بوده است؟
    من سعي كردم در اجراي اخيرم برنامه متنوعي داشته باشم به همين دليل تعدادي از قطعات ايراني و آذري كه خودم براي گيتار تنظيم كردم را اجرا كردم چون به نظر من اين قطعات در سرتا سر دنيا كمتر شناخته شده اند و من مي توانم با گيتار اين قطعات را در گوشه و كنار دنيا در صحنه هاي جهاني اجرا كنم. علاوه بر اينها من قطعات اسپانيايي، ايتاليايي و آثار باخ براي ويولنسل را با تنظيم هاي خودم با انگشت گذاري هاي جالب و جديد نيز اجرا كردم كه نگاهي نو به دنياي موسيقي باخ روي گيتار بود. ضمنا قطعاتي از موسيقي امريكاي جنوبي را هم اجرا و سعي كردم اجراي متنوعي داشته باشم. من هر سال كه به ايران مي آيم، سعي مي كنم چند قطعه جديد با تنظيم جديد به مخاطبانم عرضه كنم تا همواره برنامه جالبي براي ايرانيان داشته باشم. به نظر من تماشاگران موسيقي ايراني در طول سال هاي گذشته در زمينه موسيقي (به خصوص گيتارنوازي) خيلي فهميده تر شده اند. علاقه كه همچنان وجود دارد و از قبل هم بود ولي فكر مي كنم در طول اين 13 سال كه به ايران مي آيم شنوندگان من پخته تر شده اند. البته من هم در طول اين سال ها دو كتاب گيتار نوشته ام، سي دي منتشر كرده ام، كلاس برگزار كرده ام و كنسرت گذاشته ام بنابراين ديگر مخاطبان خاص خودم را دارم كه هر سال به تماشاي كنسر ت هاي من مي آيند. اما به نظر من در زمينه گيتارنوازي و رپرتوار گيتار همه چيز بسيار پيشرفت كرده است. مردم ديگر در طول اجرا ساكت مي نشينند و به قطعات گوش مي كنند. تنها چيزي كه مرا آزار مي داد اين بود كه پنهاني از اجراي من فيلم مي گرفتند. اين كار اصلادرست نيست! چون تمركز من به هم مي ريزد و مجبور مي شوم از بالاي صحنه مچ شان را بگيرم.
    
    وقتي در ايران كنسرت مي گذاريد، قطعات اجرايي تان را بر چه اساسي انتخاب مي كنيد؟ و آيا تفاوتي بين اجراي شما در ايران با اجراي شما مثلادر امريكا وجود دارد؟
    نه هيچ تفاوتي ندارد من همان برنامه يي را كه در كشورهاي مختلف اجرا مي كنم، در ايران هم اجرا مي كنم اما در ايران فقط سعي مي كنم اگر يك قطعه خيلي مدرن را انتخاب مي كنم كل برنامه را براساس آن قطعه، مدرن اجرا نكنم چرا كه مخاطبانم خسته مي شوند. به همين دليل سعي مي كنم در كنار چنين قطعاتي از قطعات محلي و... كه ساده تر هستند و درك پيچيده يي نمي خواهند، استفاده كنم. در اصل اگر مي خواهم يك قطعه جديد اجرا كنم با ملاحظه زياد و در جاي مناسبي از برنامه آن را اجرا مي كنم كه مخاطبانم شوكه نشوند.
    
    يعني سعي مي كنيد كم كم ذايقه مردم را با آن سبك از موسيقي آشنا كنيد...
    بله، در همه اين سال ها هم همين كار را كردم. يك موزيسين بايد بداند كه برنامه را چطور تنظيم كند.
    
    شما در طول همه اين سال ها معمولايا نوازندگي كرده ايد يا كار تنظيم آثار مختلف را برعهده داشته ايد. فكر نمي كنيد زمان اين رسيده باشد كه ليلي افشار آهنگسازي كند؟
    اتفاقا در كارهايي كه تنظيم مي كنم (خصوصا اين اواخر كه بيشتر از قبل شده است و خيلي هم لذت مي برم) آهنگسازي هم انجام مي دهم. به اين مفهوم كه پياده كردن يك قطعه محلي روي گيتار كار بسيار سختي است چون فقط با يك ملودي محلي روبه رو هستيد اما براي اينكه بخواهيد اين قطعه محلي را روي گيتار پياده كنيد به ذوق و هوش آهنگسازي نياز داريد. بنابراين من نه تنها اين قطعه را روي گيتار پياده مي كنم بلكه هارموني و تكنيك هاي مختلفي روي آن مي گذارم كه به قطعه يي براي گيتار تبديل شود. اين كار به نوعي آهنگسازي است و تنها چيزي كه من ننوشته ام ملودي اصلي است و آهنگسازي روي ملودي فولكور و محلي محسوب مي شود. البته اميدوارم روزي هم يك قطعه كامل بنويسم. اما در اين قطعات هم در اصل آهنگساز من هستم چون فقط تنظيم نيست.
    
    در مورد موسيقي ايراني صحبت كرديد... شما چند سالي است كه نگاه ويژه يي به موسيقي ايراني داريد. موسيقي ايراني فواصل خاص خود را دارد كه اجراي اين فواصل روي سازي مثل گيتار چندان گوش نواز نيست. شما چطور اين فواصل و ربع پرده ها را روي گيتار پياده كرده ايد و فكر مي كنيد اجراي قطعات ايراني با يك ساز غربي كار درستي باشد؟
    من يك زماني به دسته گيتار ربع پرده اضافه كردم. آقاي رضا والي (آهنگساز) دو قطعه برايم نوشت كه به ربع پرده نياز داشت، يكي در دستگاه نوا و يكي ديگر در كردبيات. براي اجراي اين دو قطعه من مجبور شدم 13 فرت كوچك روي گيتار اضافه كنم كه نقش ربع پرده ها را ايفا كنند و بتوانيم اين قطعات را بزنيم. به نظر من موسيقي، موسيقي است و فرقي نمي كند كه با چه سازي اجرا شود. اين حرف ها كه مي گويند نبايد فلان كار را كرد اصلانمي فهمم. من دارم با تكنيك كلاسيك قطعات ايراني را روي گيتار اجرا مي كنم و خيلي هم زيبا مي شوند. من اصلابه اين چيزها عقيده ندارم هرچه كه بتواند صداي قشنگي بدهد و هر ملودي اي كه بتواند از ساز شنيده شود زيباست.
    مثلاكيوان ساكت با تار، موتزارت اجرا مي كند. من از كار او لذت مي برم چرا كه يك نگاه تازه به اين ساز داشته. چرا كه نه؟ چرا ما بايد آنقدر خودمان را بسته كنيم؟ بياييم موسيقي غربي را هم روي تار بزنيم. چه اشكالي دارد؟ اگر بتوانيم خوب اجرا كنيم، چرا نكنيم؟ اين كار به مهارت ويژه يي نياز دارد. در اصل نوازنده بايد نابغه باشد تا بتواند اين كار را انجام دهد. اين طور نگاه ها به موسيقي به نظر من بيخود است. موسيقي، موسيقي است و روي هر سازي هرچه بتواني خوب اجرا كني عالي است. هيچ قانوني وجود ندارد.
    
    شما سال هاست به عنوان يك نوازنده گيتار به ايران مي آييد و اجرا داريد اگر بخواهيم امسال را با سال 2001 كه شما به ايران آمديد مقايسه كنيم، در مجموع آيا مشكل خاصي براي دريافت مجوز كنسرت و... داشتيد؟
    مدير برنامه ام گفت كه امسال مجوز را خيلي آسان تر صادر كردند و براي نخستين بار دوندگي نداشت. خب، اين خيلي خوب بود چون سال هاي قبل دوندگي زيادي داشت اما من يك مقدار از برگزاري كنسرت ناراحت بودم چون مسوولان به نظر من آن طور كه بايد و شايد در اين خصوص عمل نكرده اند. مثلاهميشه بايد يك نفر پشت صحنه باشد كه صحنه را كارگرداني و راهنمايي كند اما هيچ كس نبود. در فرهنگسراي نياوران اين براي من خيلي عذاب آور بود كه وقتي خودم 20 دقيقه بعد از وقت موعود روي صحنه رفتم، باز هم پنج دقيقه روي صحنه نشستم و منتظر ماندم تا مردم سر جايشان بنشينند، اين اصلادرست نيست. غير از آن يك عكاس مدام از برنامه عكس مي گرفت. اجراي رسيتال گيتار بايد ساكت باشد و حتي كوچك ترين صداها آزاردهنده اند. بنابراين صداي شاتر دوربين عكاس هم بسيار آزار مي داد كسي هم به من نگفته بود قرار است در سالن عكاسي كنند. بالاخره من هم اعتراض كردم. اين مسائل نوازنده را عذاب مي دهد. اين چيزها را هم مسوولان و هم مردم بايد رعايت كنند چون مسائلي است كه خارج از كشور اتفاق نمي افتد. آنجا مردم همه چيز را رعايت مي كنند اما اينجا درست برعكس است.
    
    شما نخستين زني هستيد كه در كل دنيا مدرك دكتراي نوازندگي گيتار كلاسيك را دريافت كرد. چرا هرگز به اين فكر نيفتاده ايد كه يك سال كه در ايران حضور داشتيد با يكي از اركسترهاي ايران به عنوان سوليست برنامه اجرا كنيد؟
    من آرزوي اين كار را دارم هر سال هم مي گويم كه دلم مي خواهد كنسرتو «آران خوئز» را در ايران با اركستر اجرا كنم. اين بار هم مي گويم اگر اركستر درست و حسابي باشد من آماده ام اين كار را اجرا كنم. هميشه از كودكي آرزويم اين بود كه «آران خوئز (رودريگوئز) » را با اركستر در تالار وحدت اجرا كنم. حتي نامه نوشته ام و درخواست داده ام اما تا به حال اتفاقي نيفتاده است. خيلي دلم مي خواهد در فستيوال فجر اين قطعه را اجرا كنم. پيش تر دو بار براي اين فستيوال من را دعوت كردند اما خيلي خسته شدم چون به محض ورودم به ايران مرا فرستادند به بوشهر و فردا هم برگشتيم تهران. اصلاملاحظه نكردند مسوولان!
    
    به هر حال در ايران مسائل مختلفي وجود دارد. چرا فرهنگسراي نياوران را براي اجراي كنسرت در نظر گرفتيد؟ فكر مي كنيد براي اجرا در سالن هاي بزرگ تر، تعداد تماشاگران كم باشد؟
    مديربرنامه هايم گفت فرهنگسراي نياوران بهتر است. چند باري هم خواستم در تالار وحدت اجرا كنم كه متاسفانه روز كنسرت، برنامه را بدون اينكه به من اطلاع دهند، كنسل كردند و فقط چند ساعت قبل از كنسرت يكي از دوستانم تلفني گفت كه كنسرت كنسل شده است. حتي به مديربرنامه هايم هم نگفته بودند. مردم و برخي شاگردانم از شهرهاي دور به تهران آمده بودند اما مجبور شدند برگردند. من خيلي ناراحت شدم. شايد به خاطر اين بود كه سالن خيلي پر نشده بود و بليت به اندازه كافي به فروش نرسيده بود.
    دو بار در تالار وحدت اين بلاسر من آمده است به همين دليل اين تجربه شد كه دفعه هاي بعد كه به ايران آمدم محتاط تر عمل كنم. حالانمي دانم با دولت جديد اين اتفاقات كمتر شده است يا نه، اما به هرحال ترجيح مي دهم ريسك نكنم.
    
    شما از 10 سالگي نواختن گيتار را آغاز كرديد و پدرتان شما را به اين كار تشويق مي كرد. در دوران كودكي چه موسيقي هايي روي شما تاثير گذاشت كه به موسيقي كلاسيك علاقه مند شديد و اين مسير را ادامه داديد؟
    پدر من مرد بي نظيري بود: دنياديده، فهميده و عاشق شعر و موسيقي. خودش هم ويولن و پيانو مي زد و عاشق خلباني بود چون هواپيمايي ايران را پدربزرگ من (ميرزا رضاخان افشار) در ايران راه اندازي كرده بود. در كل پدر من درباره مسائل زيادي اطلاعات داشت. من از كودكي در خانه، موسيقي كلاسيك مي شنيدم، مثل باخ و ويوالدي.
    در خانه قديم مان كه در مركز شهر بود من هر روز صبح با موسيقي كلاسيك از خواب بيدار مي شدم چون هر روز صبح پدرم در خانه صفحه موسيقي مي گذاشت و صدايش در كل خانه مي پيچيد. موسيقي كلاسيك همواره در گوشم بود. يكي از خواهرانم ويولن مي زد و يكي هم گيتار پاپ. من اما بر حسب تصادف يك روز صداي گيتار كلاسيك را شنيدم و عاشقش شدم و به پدرم گفتم و ايشان فورا برايم يك گيتار خريد.
    
    گيتار كلاسيك چه كسي را شنيده بوديد؟
    يكي از آشنايانم داشت يك درس گيتار را با معلمش تمرين مي كرد من به محض شنيدن، شيفته آن شدم تا حدي كه مي خواستم گيتار را از دستش بگيرم و خودم بزنم. دويدم خانه و به پدرم گفتم من عاشق گيتارم! همين!
    
    فرداي آن روز يك سبد پايين پله ها گذاشته بود با يك گيتار و يك كتاب نت. زندگي من از آن موقع
    زير و رو شد بعد هم خودم را در اتاق حبس مي كردم و فقط گيتار مي زدم. هيچ وقت كسي به من نمي گفت كه تمرين كن!
    در ابتدا يك معلم خصوصي داشتم كه در اركستر مجلسي، «كنترباس» مي نواخت. بعد به هنرستان موسيقي رفتم و دوبار در هفته در كلاس هاي شبانه هنرستان موسيقي شركت مي كردم، در هنرستان استاد من آقاي افراسيابي بود و بعد براي مدت كوتاهي آقاي چيت ساز معلمم بود. بعد هم رفتم امريكا. اوايل اقامتم در امريكا نمي دانستم مي توان نوازندگي گيتار را در دانشگاه ادامه داد و آموخت بنابراين به دانشگاه بوستون رفتم تا تصميم بگيرم چه درسي را بخوانم. گيتارم را هم با خود به امريكا برده بودم چون مي دانستم مي خواهم نوازندگي اين ساز را ادامه دهم اما در دانشگاه بوستون اصلارشته يي مربوط به نوازندگي گيتار نداشت. پس خيلي زود از آن دانشگاه بيرون آمدم و همين طور در خيابان ها مي چرخيدم كه ديدم كنسرواتوار بوستون كلاس گيتار دارد. رفتم كنسرواتوار و گفتم مي خواهم ثبت نام كنم. گفتند مدرسه دو هفته است كه شروع شده. به هرحال امتحان دادم و قبول شدم اما گفتند بايد خيلي تمرين كنم. از روز بعد من اسباب كشي كردم و به خوابگاه كنسرواتوار رفتم. روزي 10 ساعت تمرين مي كردم و از بقيه شاگردان جلو زدم. بعد از چهار سال كه ليسانسم را گرفتم دو سال بعد فوق ليسانس ام را گرفتم.
    وقتي مي خواستم به ايران برگردم هنوز جنگ ايران و عراق ادامه داشت، پدرم گفت ادامه تحصيل بده و همانجا بمان. بنابراين من در مقطع دكترا شروع به تحصيل كردم و شدم نخستين زن دنيا كه دكتراي گيتارنوازي دارد. پدرم در طول همه اين سال ها مرا تشويق مي كرد تا پشتكار داشته باشم و به شهرت بين المللي برسم.
    
    وقتي شما به عنوان نخستين زني كه مدرك دكتراي نوازندگي گيتار دريافت كرده، شناخته و معرفي شديد واكنش جهاني نسبت به اين قضيه چه بود؟
    در ايران اين مساله خيلي مهم بود. من سال 1989 دكتراي خود را در زمينه نوازندگي گيتار گرفتم. يعني تقريبا 26، 27 سال پيش و روز بعد از دريافت مدرك دكترا، كرسي پروفسوري را در دانشگاه ممفيس گرفتم. الان من
    26 سال است كه در اين دانشگاه تدريس مي كنم. ولي وقتي به ايران آمدم خيلي اين موضوع مهم شد. خودم خيلي به اين قضيه توجهي نمي كردم و كارم را مي كردم و همين برخورد باعث شد كه براي خودم هم اين مساله جالب شود.
    
     شما در حوزه نشر كتاب موسيقي هم فعاليت داشته ايد. موسسه ماهور دو كتاب از شما منتشر كرده است كه شامل قطعاتي براي گيتار كلاسيك است. چقدر از اين كتاب ها استقبال شد و اين كتاب ها با كتاب هاي نتي كه پيش تر در ايران وجود داشت، چه تفاوت هايي دارد؟
    به نظر من اين كتاب ها خيلي به نوازندگان گيتار در ايران كمك كردند و من فقط و فقط براي نوازندگان ايراني اين كتاب ها را نوشته ام. هر بار كه به ايران سفر مي كنم و مستر كلاس هايم را برگزار مي كنم، مي بينم كه در شهرهاي مختلف كتاب هاي من تدريس مي شود. بچه هاي خيلي كوچك هم از اين كتاب چند قطعه برايم اجرا كردند چون در اين كتاب قطعاتي را براي بچه ها در نظر گرفته ام. قطعاتي از متد سوزوكي (كه براي گيتار و ويولن متد معروفي است) در اين كتاب آورده ام كه قبلاكسي اين كار را نكرده بود. قطعات ايراني هم در اين دو كتاب وجود دارد. به نظر من اين كتاب ها، از كتاب هايي كه پيش تر در ايران چاپ شده اند كامل تر هستند و همه چيز آنها درست و از روي قاعده است. من بسياري از مكتب هاي جديد را هم در اين كتاب آورده ام كه اينجا اصولاكسي صحبت آنها را نمي كند. هنرجويان گيتار هم بايد با دقت اين كتاب ها را بخوانند و به تك تك نكات آن توجه كنند. ضمن اينكه در اين كتاب ها نكاتي نيز براي معلم هاي گيتار كلاسيك وجود دارد كه بسياري از آن نكات را، چون متدهاي روز دنيا هستند، نمي دانند. من همه اين متدها را خيلي خوب توضيح داده ام و به تمام سوالاتي كه شاگردان در طول اين 13 سال از من پرسيده اند پاسخ داده ام بنابراين ديگر بهانه يي براي كار نكردن، وجود ندارد.
    
     شما هر وقت به ايران مي آييد كلاس هايي را هم براي هنرجويان گيتار برگزار مي كنيد. اين بار در چه شهرهايي كلاس داشتيد؟
    بله. دو روز كامل در تهران در آموزشگاه كيميا مهر كلاس داشتم و 29 مرداد در آ موزشگاه پارس يك سمينار تخصصي گيتار درباره تكنيك نوازندگي، بيان موسيقي و دو كتابي كه در ايران منتشر كرده ام، داشتم. در اين سفر به كرمانشاه و ساري و تبريز و اصفهان هم رفته ام و برنامه و كلاس داشتم.
    
     با توجه به اينكه مدت زمان اين كلاس ها كوتاه است، از چه روشي براي آموزش استفاده مي كنيد؟ يعني كار شما بيشتر برمبناي رفع اشكال است؟
    يك به يك شاگردان برايم ساز مي زنند و من اشكالات آنها را برطرف مي كنم. يكي از كارهايي كه نوازندگان ايران بايد به آن بسيار توجه داشته باشند «دشيفر» است يعني نت خواني. اغلب گيتاريست ها در ايران نت را حفظ مي كنند و براساس همان اندوخته هاي ذهني شان ساز مي زنند. اما وقتي مي گوييم از وسط فلان قطعه بزن نمي توانند. اين مساله مثل اين مي ماند كه شعر حافظ را حفظ كنيد ولي نتوانيد از روي كتاب بخوانيد. با اين وضعيت سواد موسيقي كامل نيست.
    
     اگر سال ديگر هم به ايران آمديد دوست داريد چه كار تازه يي انجام دهيد؟
    دلم مي خواهد شاگردان از روي كتابم بزنند و ببينم كه واقعا اثر مثبتي روي نوازندگان گيتار در ايران گذاشته ام. تا حدودي اين اثرگذاري را به واسطه كتاب اولم ديده ام اما كتاب دوم به تازگي منتشر شده و بايد ديد كه چطور پيش مي رود. چون انگشت گذاري ها در اين كتاب را با دقت ويژه يي انجام داده ام. در اصل در اين كتاب ها همه قطعات را با دقت خاصي آورده ام تا مشكلات نوازندگي در ايران كم شود. اما در زمينه گيتار كلاسيك پارتيتورهاي زيادي وجود دارد كه مي توانم تا ابد آنها را در ايران منتشر كنم. خلاصه دلم مي خواهد كه نوازندگان گيتار در ايران با كتاب من تمرين و در اين مسير پيشرفت كنند.
    
    مسوولان فرهنگي دولت جديد معمولامي گويند كه قصد دارند از موزيسين هاي ايراني خارج از ايران براي فعاليت در كشور، دعوت كنند. اگر از شما هم دعوت به همكاري كنند، چه شرايطي داريد؟
    ما در دانشگاه ممفيس يك آهنگساز اهل تركيه داريم كه هر سه ماه يك بار به استانبول مي رود و در يكي از دانشگاه هاي اين شهر تدريس مي كند. به او هم خانه داده اند و هم ماشين. حقوقي هم كه مي گيرد قابل توجه است و هر سه ماه يك بار هزينه رفت و آمد او را هم پرداخت مي كنند. به نظر من بايد با يك هنرمند و كسي كه براي كشور ارزشمند است همين طور رفتار شود. من هزينه سفرم به ايران را خودم تامين مي كنم چون كسي من را دعوت نمي كند. خودم به صورت خودجوش كلاس هايم را برگزار مي كنم، كنسرت مي دهم و... همه اينها اراده خودم بوده و هست. فقط دو بار در فستيوال موسيقي فجر از من دعوت كردند.
    
    اما در طول اين سال ها شاگردان زيادي هستند كه به يك معلم خوب نياز دارند.
    آقاي ترابي، مدير انجمن موسيقي با من صحبت كردند كه در جشنواره موسيقي جوان داوري كنم، من هم پذيرفتم. شش مرداد به آقاي ترابي زنگ زدم كه پيگيري كنم اما گفتند كه تاريخ جشنواره به 15 مرداد تغيير كرده است من در آن تاريخ در كرمانشاه برنامه داشتم. به نظر من اصلابرنامه ريزي در ايران معنايي ندارد.
    به ايران كه مي آيم محتاط تر مي شوم / گفت وگو با ليلي افشار، نوازنده گيتار كلاسيك، به بهانه اجراي اخيرش در تهران
    


 روزنامه اعتماد، شماره 3040 به تاريخ 2/6/93، صفحه 9 (موسيقي)

لينک کوتاه به اين مطلب:   
 


    دفعات مطالعه اين مطلب: 95 بار
    



آثار ديگري از "نيوشا مزيدآبادي"

  حسين عليزاده در اكران صوتي آخرين اثرش مطرح كرد: مونسي به نام «غم نومه فريدون»
نيوشا مزيدآبادي، شرق 19/11/94
مشاهده متن    
  باد هر كجا بخواهد مي وزد / گزارشي از وضعيت سردرگم اركستر موسيقي ملي
نيوشا مزيدآبادي، اعتماد 24/1/94
مشاهده متن    
  علي رهبري در تشريح برنامه شش ماهه اركستر سمفونيك تهران و حاشيه هاي پيرامون آن:رفاقت هاي بي مورد تيشه به ريشه اركستر سمفونيك زده است
نيوشا مزيدآبادي، اعتماد 23/1/94
مشاهده متن    
  صداقت را كنار تيرك راه بند تازيانه مي زنند
نيوشا مزيدآبادي، اعتماد 28/12/93
مشاهده متن    
  پايان سه سال خاموشي سازها / اركستر تهران سمفوني شماره ٩ بتهوون را نواخت
نيوشا مزيدآبادي، اعتماد 27/12/93
مشاهده متن    
بيشتر ...

 

 
 
چاپ مطلب
ارسال مطلب به دوستان

معرفی سايت به ديگران
گزارش اشکال در اطلاعات
اشتراک نشريات ديگر
 جستجوی مطالب
کلمه مورد نظر خود را وارد کنيد

جستجو در:
همه مجلات عضو
مجلات علمی مصوب
آرشيو اين روزنامه
متن روزنامه های عضو
    
جستجوی پيشرفته



 

اعتماد
ايران
جام جم
دنياي اقتصاد
رسالت
شرق
كيهان
 پيشخوان
نشريه نيازمنديهاي ساختمان
متن مطالب شماره 13، مهر 1396را در magiran بخوانيد.

 

 

سايت را به دوستان خود معرفی کنيد    
 1396-1380 کليه حقوق متعلق به سايت بانک اطلاعات نشريات کشور است.
اطلاعات مندرج در اين پايگاه فقط جهت مطالعه کاربران با رعايت شرايط اعلام شده است.  کپی برداري و بازنشر اطلاعات به هر روش و با هر هدفی ممنوع و پيگيرد قانوني دارد.
 

پشتيبانی سايت magiran.com (در ساعات اداری): 77512642  021
تهران، صندوق پستی 111-15655
فقط در مورد خدمات سايت با ما تماس بگيريد. در مورد محتوای اخبار و مطالب منتشر شده در مجلات و روزنامه ها اطلاعی نداريم!
 


توجه:
magiran.com پايگاهی مرجع است که با هدف اطلاع رسانی و دسترسی به همه مجلات کشور توسط بخش خصوصی و به صورت مستقل اداره می شود. همکاری نشريات عضو تنها مشارکت در تکميل و توسعه سايت است و مسئوليت چگونگی ارايه خدمات سايت بر عهده ايشان نمی باشد.



تمامي خدمات پایگاه magiran.com ، حسب مورد داراي مجوزهاي لازم از مراجع مربوطه مي‌باشند و فعاليت‌هاي اين سايت تابع قوانين و مقررات جمهوري اسلامي ايران است