|  درخواست عضويت  |  رمز خود را فراموش کرده ايد؟  |  ورود اعضا [Sign in]
جستجوي پيشرفته مطالب   |  
 جستجو:  
روزنامه اعتماد93/8/21: گفت وگو با پانته آ رحماني
magiran.com  > روزنامه اعتماد >  فهرست مطالب شماره
مشخصات نشريه
آخرين شماره
آرشيو شماره هاي گذشته
جستجوي مطالب
سايت اختصاصي
تماس با نشريه
شماره جديد اين نشريه
شماره 4304
سه شنبه 23 بهمن 1397


 راهنمای موضوعی نشريات
اين نشريه در گروه(های) زير قرار گرفته است:

?????


 
MGID3291
magiran.com > روزنامه اعتماد > شماره 3105 21/8/93 > صفحه 9 (تجسمي) > متن
 
      


گفت وگو با پانته آ رحماني
فهميدم كه با شعف سر و كار دارم

نويسنده: سولماز نراقي

پانته آ رحماني، نقاش و مجسمه ساز، متولد ١٣٥٠ و فارغ التحصيل نقاشي از دانشگاه هنر تهران است. در كارنامه هنري او عضويت در انجمن بين المللي هنرهاي تجسمي فرانسه و انجمن مجسمه سازان مجارستان، شركت در ده ها نمايشگاه گروهي و برپايي چندين نمايشگاه انفرادي داخل و خارج از ايران به چشم مي خورد. آخرين مجموعه او نيز كه شامل دو پانواراماي عظيم الجثه از شهر «تهران» بود به موزه صلصالي دوبي فروخته شد و در همان مكان به نمايش عمومي درآمد. زمانبر بودن پروژه هاي اخير پانته آ، سبب شده است كه حضورش در صحنه هنري گزيده تر و به همان ميزان پربارتر باشد. پانته آ هنرمندي جست وجوگر و جدي است. او از نقاشي پرسش هاي شخصي دارد و براي دست يافتن به پاسخ، هر راهي كه لازم باشد را طي مي كند. چه در تكنيك ، چه فرم و چه مضمون. سلف پرتره يا خودنگاره از مهم ترين مضامين ذهني پانته است كه در مراحل مختلفي از تجربه هنري او اشكال گوناگوني به خود گرفته است: از ترسيم سيمايي كلي و نمونه وار تا بازنمايي دقيق صورت و اندام. طيف ديگري از تجربيات هنري او به تصوير كردن فضا، خاصه فضاي شهري، از چشم اندازي دوردست اختصاص دارد. نگاهي كل نگر به مكان همچون ماواي زيست اجتماعي و فردي كه در ضمن از پرداختن به جزييات غافل نيست. هيچ يك از مجموعه هاي اخير پانته آ در ايران به نمايش درنيامده اند و به نظر مي رسد كه دليلش را بايد هم در مضمون نقاشي ها و هم ابعاد بزرگ آن جست وجو كرد. پس از سال ها اينك پانته آ رحماني با آثاري متفاوت به صحنه هنري ايران بازگشته و قرار است جمعه ٢٣ آبان ماه، آثارش را به شيوه يي كاملانامتعارف در محوطه وسيعي از مركز تجاري سام، وابسته به گالري «زيرزمين دستان» به نمايش درآورد. مكاني كه وسعت و ارتفاع لازم را براي جادادن تابلوهاي او دارد. بوم ها بدون چارچوب به ديوار الصاق شده اند و در نمايشگاه خبري از ليست قيمت نيست. درست مثل وقتي كه يك هنرمند درِ آتليه اش را براي دوستان خود باز مي كند. «اپن استوديو» و «ناپايداري و تغيير»، دو عنواني است كه او براي اين نمايشگاه خود برگزيده است. با پانته آ رحماني درباره اين مجموعه و تجربيات هنري ديگرش گفت وگو كرده ايم:
    
    به نظرم رابطه آدم با نقاشي يك جوري دو طرفه است. هم تو او را انتخاب مي كني هم او تو را و براي اينكه تو رابطه ات با يك چيز يا يك كس را حفظ كني بايد فيلتر اول زندگي ات باشد و همه قدم ها را به نفع او برداري. خيلي سال ها به صورت مستمر بچسبي به كارت. باد مي تواند تو را ببرد و هزار جا پياده ات كند ولي تو مي تواني اصلاسوار آن باد نشوي يا هر وقت كه مي فهمي برگردي. من همه عمرم نقاشي مي كردم از بچگي مثل همه بچه ها پانته آ كمي درباره كارها توضيح بده و بگو چه شد كه به برگزاري نمايشگاهي اينقدر متفاوت فكر كردي؟
    ببين اين مجموعه حاصل دو سه سال عمر من است. هر كدام از كارها عضو يك خانواده سه چهار نفره هستند كه من فقط يكي از آنها را به نمايش گذاشته ام. جز كوه -درياها كه سه تاي شان در نمايشگاه است، بقيه كارها هم به ترتيب يك لوكوموتيو است از مجموعه يي به اسم كندي لند، يا سرزمين آبنباتي كه تويش يك اتوبوس و يك خانه اسباب بازي هم هست. كار ديگرم آن تابلويي است كه خودم تويش هستم و سرمه (گربه ام) با يك دمپايي، از مجموعه يي به اسم «شادي يك انتخاب است» و كار ديگري هم هست از مجموعه «فري فلو» يا جريان سيال كه آدم ها و پرنده ها تويش يك وضعيت پا در هوا و گيجي دارند.
    
     چه شد كه صبر نكردي هر كدام از اين مجموعه ها را جداجدا عرضه كني؟
    خب در واقع اين ايده مدير هنري من مهرنوش فتح اللهي بود كه از هر مجموعه يكي دو تا را با همين شيوه آزاد نمايش بدهم. به من گفت برو روي اين پيشنهاد فكر كن و من هم خيلي زود بهش جواب مثبت دادم چون خيلي خوشم آمد از اين فكر. به نظرم آمد كه اينجوري بيشتر مسير را نشان مي دهم تا نتيجه را. راستش را بخواهي اصلااعتقادم را به اينكه هدف يك نقطه يي است در آن بالااز دست داده ام. به نظرم راهي كه طي مي كني مهم تر است. ضمنا من ١٠ سال بود كه تهران نمايشگاه نداشتم و اين يك تجديد پيوندي بود با همشهري هايم و به خصوص با هنرمندهاي جوان تر. ضمنا مي خواستم الگوهاي قبلي نقاشي ام را به چالش بكشم و بپرسم حالااگر اينجوري نكشم چي؟ اگر سراغ فلان موضوع بروم چي؟ اگر كاري كه بلد نيستم يا تجربه در آن كمتر دارم را بكنم چي؟
    
     پانته آ مي دانم كه تو توي نقاشي يك تكنيك متفاوتي داري. كمي درباره اش حرف بزن و بگو كه آيا توي اين كارها هم از همان تكنيك استفاده كرده يي؟
    آره. اينها همه اكريليك هستند پشت بوم. من تكنيكم اين طوري است كه پشت بوم يعني جايي كه پارچه زيرسازي نشده و مي شود به آن رنگ خوراند كار مي كنم و لايه روي لايه مي آورم. خصلت اين كار اين است كه گذشته كارت را نمي تواني حذف كني و مراحل قبلي توي بومت حضور دارند. براي همين من با «جسو» كار مي كنم كه همان ماده زيرسازي بوم است. به اين ترتيب هر كاري مي كنم انگار حك مي شود توي بوم. ولي اين كارها خودشان سواي موضوع، به لحاظ تكنيك هم با هم فرق دارند. مثلادر برخورد با رنگ به عنوان جرم رنگي و نوع قلم زدن و اينها. در كارهاي قبلي يك فينيشينگ دقيق داشتم و يك دقت عكاسانه به خرج مي دادم ولي اينجا دقتي هم اگر بود بيشتر نقاشانه بود.
    
     بيا روي كارها حرف بزنيم. مثلاهمين مجموعه جريان سيال كه من خيلي دوستش دارم، با چه روشي كشيده شده؟ الگو داشتي يا خودت اين آدم ها و پرنده ها را كشيده يي؟
    خب من از عكس هاي مختلف استفاده كردم. به پرنده ها هم خيلي نگاه كردم. اما از مدل هايم به صورت يك به يك استفاده نكردم. كوچك و بزرگ شان كردم، تناسب هاي شان را به هم ريختم، لباس هاشان را عوض كردم. در واقع نخواستم آدم را آن طور دقيق و درست بكشم .
    
     اما در دوره هاي قبل از «سلف پرتره» و «تهران» هم اين راحتي را در كشيدن آدم ها و اشيا داشتي نه؟
    آره، ولي الان كه بعد از اين سال ها به سلف پرتره ها و تهران نگاه مي كنم، متوجه مي شوم تمام اين سال ها سعي كرده ام نقاشي را ياد بگيرم. اصلامن اگر آن سلف پرتره ها را نمي كشيدم جرات نمي كردم تهران را نقاشي كنم. چون خيلي سال بود به نقاشي كردن تهران فكر مي كردم ولي اصلانمي دانستم چه بخش هايي از آن را و اصلاچطوري؟ پشت بام را؟ توي كوچه را؟ اگر آن طراحي هاي دقيق را ياد نگرفته بودم اصلاامكان نداشت بتوانم كاري كه دلم مي خواهد را بكنم.
    
     يعني اينها بازتاب توانايي تو در نقاشي بوده؟
    بازتاب نه، در واقع آن دوران، يك جوري دوران دانشجويي من بود. داشتم ياد مي گرفتم. حالاوقت هايي كه مي ترسم به خودم يادآوري مي كنم كه «پاني تو بلدي... ببين نترس تو تهران رو كشيدي، پس هر چي بخواي مي توني بكشي... ». ضمنا بگويم كه من هميشه فكر مي كنم مهارت آن كاري كه همان موقع دارم مي كنم را ندارم. وقتي هم كه مهارتش را پيدا مي كنم ديگر حوصله اش را ندارم: مي روم سراغ يك كار ديگر. بعد از آن دوره هم ديگر انگيزه يي براي يك به يك كار كردن نداشتم. تازه يك بدبختي بزرگ تري هم پيش آمده بود. وقتي كه تو شش هفت سال از عمرت را اينجوري نقاشي مي كني يك عادت مريض پيدا مي كني كه تركش سخت است. مدت ها كه اصلانقاشي نكردم. مي گفتم من ديگر چي دارم بكشم؟ بعد به خودم گفتم بابا تو كه دختر كوچولو بودي يك دفتر فيلي داشتي. (اين عادت را من هنوز دارم: هر وقت كف مي كنم دفترچه فيلي و ماژيك براي خودم مي خرم و مثل بچگي هايم نقاشي مي كنم) . گفتم بيا اين دفعه خودت اسپانسر خودت شو و دفترچه فيلي اي كه دلت مي خواهد و رنگ هايي كه دلت مي خواهد را بگير. رفتم و يك عالمه رنگ هاي خفن خريدم براي خودم. خب فكر كن، سال ها بود كه من داشتم خاكستري كار مي كردم. خسته شده بودم، به خودم گفتم «برو حالشو ببر». اين لوكوموتيو و اتوبوس و خانه از آنجا آمد... انگار كه ماژيك دستم است. گفتم پاني هر جور دلت مي خواد نقاشي كن. توي دوره قبلي همه اش سوالم اين بود كه چي درست است. هي نگاه مي كردم ببينم خطي كه گذاشتم درست است يا نه؟ ولي اين دفعه همه اش از خودم مي پرسيدم با چي حال مي كني؟ دوست داري قرمز كني؟ قرمز كن... دوست داري راه راه كني؟ راه راه كن.
    
     خودت را مي سپردي دست حس لحظه يي ات...
    آره... بعد از اينكه اين مجموعه سرزمين آبنباتي را كشيدم فهميدم كه با لذت يا شعف سر و كار دارم، خب بيايم و آن اوقاتي كه لذت در زندگيم بوده را بكشم.
    
     شايد به اين خاطر كه توي كشيدن تهران خيلي به خودت رنج داده بودي و لذت غايب شده بود، هان؟
    آره درست است. يك بار با يك يوگي آدم حسابي صحبت مي كردم كه حرف هايش خيلي روي من تاثير داشت. برگشت گفت: happiness is a choice يعني شادي يك انتخاب است. به اين جمله خيلي فكر كردم و ديدم كه واقعا اين يك انتخاب است. تو از صبح كه بلند مي شوي تا شب زندگي پر از پستي و بلندي است. مي تواني انتخاب كني بدش را ببيني يا خوبش را. گفتم بهتر است بيايم آن تكه هايي از زندگي را كار كنم كه برايم لذت بخش است. ديدم مثلامن با رفقايم اين فضاهاي لذتبخش را تجربه مي كنم و همين طور آن چند تا كار را كشيدم كه شدند مجموعه يي به همين نام: شادي يك انتخاب است.
    
     پانته آ تو چرا اينقدر بزرگ كار مي كني، با اينكه مي داني نمايش دادنش دردسر دارد در ايران؟
    خب من اصلانقاش سايز بزرگم. در سايز كوچك اصلاخلاقيت ندارم. ضمن اينكه من بايد فيزيكم كلادرگير كار نقاشي باشد. اگر مي توانستم در قطع يك تمبر كار كنم خب پايش مي ايستادم و كار مي كردم. خيلي هم دوست دارم كارهاي كوچك را، مثلاعاشق سكه ها هستم و تمبرها و كارت هاي مختلف. اما با آن قطع نمي توانم حرفم را بزنم. ولي خب آره. محدوديت ها جدي هستند.
    
     شايد براي همين بيشتر بيرون از ايران كارهايت را نمايش مي دهي؟
    شايد ولي اين بخشي اش سرنوشت است. بالاخره موضوع بعضي كارها هم جوري نبود كه در ايران بتوانم نمايش بدهم.
    
     تو رابطه ات با نقاشي را چطوري توصيف مي كني؟ اين را مي پرسم چون مي دانم هميشه داري به اين موضوع فكر مي كني.
    آره من تمام زندگي ام به اين موضوع فكر كردم. به نظرم رابطه آدم با نقاشي يك جوري دو طرفه است. هم تو او را انتخاب مي كني هم او تو را و براي اينكه تو رابطه ات با يك چيز يا يك كس را حفظ كني بايد فيلتر اول زندگي ات باشد و همه قدم ها را به نفع او برداري. خيلي سال ها به صورت مستمر بچسبي به كارت. باد مي تواند تو را ببرد و هزار جا پياده ات كند ولي تو مي تواني اصلاسوار آن باد نشوي. يا هر وقت كه مي فهمي برگردي. من همه عمرم نقاشي مي كردم از بچگي مثل همه بچه ها. ولي اصلاهيچ ايده يي نداشتم كه يك موجودي به نام نقاش وجود دارد. مي دانستم فضانورد وجود دارد، مهماندار وجود دارد ولي من نمي شناختم در دور و اطرافم كسي را كه نقاش باشد. از يك وقتي حدود اول و دوم راهنمايي هي به پدر و مادرم مي گفتم من را بگذاريد كلاس نقاشي. مي دانستم كه مي خواهم نقاشيم بهتر شود. سال ها گذشت و من به جايي رسيدم كه به صورت جدي نقاشي مي كردم ولي درس ديگري مي خواندم. در واقع نمي خواندم همه اش نكبت بود! آنجا فكر كردم كه بايد انتخاب كنم. سه سال طول كشيد. آن موقع دانشجوي مهندسي كامپيوتر بودم. مثل آدم هايي بودم كه دو تا زندگي مختلف دارند. ولي بالاخره انتخاب كردم گرچه به نظرم نمي آيد چاره ديگري هم داشتم چون دلم رفته بود يك جاي ديگر. حالانقاشي يك جزيي از من است. بعضي وقت ها با هم دعوا هم مي كنيم. مثل وقتي كه با بعضي جنبه هاي شخصيت خودت دعوا مي كني.
    
     به اين ترتيب همراه تغييرات خودت نقاشي ات هم تغيير مي كند، درست است؟
    آره، ولي به نظرم تغيير اول توي نقاشي اتفاق مي افتد. درست ترش اين است كه قبل از اينكه تغيير را توي خودم بفهمم توي كارم مي فهمم. چون وقتي داري نقاشي مي كني جايي ازتو دارد حرف مي زند كه دست خودت ازش كوتاه است. نمي تواني سانسورش كني يا شكلش را عوض كني.
    
     ولي خيلي وقت ها هنرمندها هم خودشان را سانسور مي كنند. يعني اثرشان را مثل تصوير اجتماعي شان روتوش مي كنند. اين ماجرا در مورد زن ها شديدتر است چون هم فشار قضاوت هاي اجتماعي را دارند و هم ممنوعيت هاي قانوني. خب اينجاست كه سوال رابطه تو با نقاشي پررنگ تر مي شود. اينكه دنبال چي هستي؟ آيا از نقاشي مي خواهي كه با تو كاري بكند يا براي تو؟ يعني منافع دروني برايت داشته باشد يا بيروني؟
    به نظرم هيچ كدام چون آن كار خودش را مي كند. و اينكه چه كسي نقاشي مي كند مهم است فقط به كار ربط ندارد. توي همه كارها همه جور آدم وجود دارند. من انتخاب كردم توي زندگي ام و دارم سعي مي كنم كه با خودم راست تر باشم. خيلي هم كار سختي است و ادعا هم ندارم كه توانسته ام. طبيعتا نقاشي راست ترين بخش درون من است. در نتيجه اينها حتما توي آن لو مي رود. من اگر قرار باشد راست نگويم اصلانقاشي نمي كنم.
    
     خب خود اين راستگويي هم عواقب دارد. گاهي جامعه تحمل نمي كند.
    ببين، راستش من زماني كه داشتم سلف پرتره ها را مي كشيدم داشتم به طور فشرده مديتيشن مي كردم. بنابراين درگير خودم بودم. آن موقع فهميدم كه تصوير راست من اين است نه هيچ كدام از اين تصاويري كه در بازار هنري ايران از زن داده مي شود. فكر مي كنم اگر كساني جريان هاي نقاشي ايران و خاورميانه را جدي دنبال كنند اين تفاوت را مي فهمند. چون من يك زني هستم كه دارم توي اين جامعه زندگي مي كنم قوانينش را رعايت مي كنم ولي آن تصويري كه درون خودم است را مي كشم نه آن چيزي كه بيرون هست.
    
     خب شايد آنها زن ديگري را مي كشند كه در اجتماع مي بينند.
    خب من هم يك نوع زن ديگري را مي كشم كه مثل من است و من خلوت خودم و آن زن را مي كشم نه حضور اجتماعي اش را.
    
     پس در واقع تو را مي شود نقاشي دانست كه كارش يك وجه درونگرايانه دارد و تنهايي خودش را مي كشد. ضمنا فقط سلف پرتره ها نيست. دوره هاي قبل هم دخترهاي تنهايي را با يك عروسك مي كشيدي.
    همينطور است و به قول تو در طول زمان هي دقيق تر و دقيق تر شده اند.
    
     يعني راست تر و راست تر!
    آره ولي آن دوره يي كه تو مي گويي عروسك دستم است وقتي است كه مي ترسيدم يك تغييراتي را توي خودم قبول كنم. ولي وقتي اين سلف پرتره ها را مي كشيدم اينقدر تغيير گنده بود كه نمي توانستم كاري برايش بكنم.
    
     نكته يي كه در مورد سلف پرتره ها به چشم مي آيد اين است كه آنجا ضمن اينكه داري تلاش مي كني دقيق و درست بكشي ولي چهره ات خشن و چروكيده است. صفتي كه توي صورت واقعي تو نيست. خود اين دفرمه كردن صورت يك شهامتي مي خواهد كه به خصوص زن ها كمتر دارند. آن همزماني كه همه چيز طبق منطق يك نقاشي ناتوراليستي چيده شده تا ما باور كنيم با واقعيت طرفيم.
    من به اينكه حالاقشنگ تر باشم يا زشت تر حواسم نبود، ممكن بود هفته ها يا حتي ماه ها روي نگاه شان كار كنم. آن موقع ها هم دوربين ديجيتال و آي پد و اينها نداشتم يعني نبود. حتي همان ها كه عروسك توي دست شان است من واقعا از توي آينه نگاه مي كردم عكس نداشتم. در واقع پز مي گرفتم. جز يكي كه روي تاب نشسته ام. خيلي هم كار شاقي بود و من نمي دانم چطوري طاقت مي آوردم؟ و يك دليل اينكه آن سلف پرتره هاي بعدي خيلي دقيق از كار درآمده اين است كه من از روي عكس كار مي كردم. عكس ها را دوستم نيلوفر مهراد مي گرفت و ما يك روز، دو روز با هم وقت مي گذرانديم بعد يكي دو روز هم من خودم با عكس ها خلوت مي كردم و مي فهميدم كدام شان را مي خواهم.
    
     در يك دوره يي از كارت كه همزمان است انگار با تجربه مجسمه سازي، نقاشي هايت هم بيشتر شبيه مجسمه هستند. مثلاديوها يا مجموعه ليلي و مجنون يا حتي شهرها كه مكعب هاي ريزي هستند چسبيده به هم. كمي در اين باره بگو.
    ماجراي ديوها اصلااين بود كه ما عده يي شديم و تصميم گرفتيم كه هر كسي روي تم ديو كار كند تا تبديلش كنيم به يك نمايشگاه گروهي كه هيچ وقت هم نشد و هر كدام از بچه ها تك تك رفتند و يك كارهايي كردند ولي من گرفتارش شدم.
    
     چه كساني بوديد؟
    من و ركني و رامين حائري زاده و بيتا فياضي عليرضا معصومي و نرگس هاشمي. من همان موقع ها شروع كردم به ساختن يك سري مجسمه با موضوع ديو كه كنار نقاشي ها در گالري ماه نمايش دادم. قبل از اينها هم من مجسمه مي ساختم. شهرها را به صورت نقش برجسته روي سنگ هم تراشيده بودم.
    
     هنوز هم كار مجسمه مي كني؟
    نه راستش. چون مجسمه كاري نيست كه بتوانم كنار نقاشي انجام بدهم. خودش داستاني است. يك عمر كار مي خواهد.
    چيزي كه سابقه اش را در كارهايت كمتر مي بينم اين منظره هاي كوه و درياست كه توي نمايشگاه جديدت هم انگار خواهي گذاشت. كمي درباره آنها بگو.
    چرا سابقه اش را بايد توي شهرها و پس زمينه خانه ها ببيني. به خصوص توي آن شهرهاي خيالي. اصلااينها را ولش كن. من رفتم هرمز و يك تجربه عجيبي كردم كه اينها نتايج آن تجربه هستند. خودم كه هميشه به لند اسكيپ فكر كرده بودم. در كارم هم هست. ولي آن چيزي كه من در هرمز ديدم شگفت آور بود. باعث شد كه من از مدل هايي كه قبلاكار كرده بودم بروم بيرون و چيزهاي تازه تري را تجربه كنم. مثلابا كاسه پر از رنگ درگير شوم نه با قلم موي خيس رنگ و چيزهايي مثل اين. بعد هم دلم مي خواست تصويرم عمق داشته باشد كه باز آن هم تحت تاثير هرمز بود. سفر دومم به هرمز پنج روز توي كمپ بودم لب آب كنار خليج و يك مدت طولاني خلوت يك نفره با خودم داشتم. هرمز پر از رنگ است رنگ هايي كه به هر صورتي كه دل شان خواسته كنار هم قرار گرفته اند.
    ولي اين نقاشي ها خيلي رنگي نيستند. يك يا حداكثر دو رنگ كه بيشتر با سايه روشن كار شده اند يعني غليظ يا رقيق شده اند.
     آره ولي شايد ربطي كه بين اينها توي ذهنم با هرمز وجود دارد اين است كه من توي هرمز ديدم هيچ چيزي آن رنگي كه بايد باشد نيست. هر رنگي كه خودش مي خواهد است. يعني مطابق عادت هاي ما نيست. من هم فكر كردم هر رنگي كه دوست دارم را كار كنم.
    
     يك كوه صورتي؟
     آره يك كوه صورتي. اصلاترجيح دادم بعضي چيزها توضيح داده نشوند توي تصوير. چون كه بعد از مدت ها خواستم به نقاشي كردن بيشتر فكر كنم تا به آن چيزي كه مي خواهم بكشم.
    
    گفت وگو با پانته آ رحماني / فهميدم كه با شعف سر و كار دارم
    


 روزنامه اعتماد، شماره 3105 به تاريخ 21/8/93، صفحه 9 (تجسمي)

لينک کوتاه به اين مطلب:   
 


    دفعات مطالعه اين مطلب: 202 بار
    



آثار ديگري از "سولماز نراقي"

  عيدِ خون / يک نکته درباره ي ميرزاده عشقي
سولماز نراقي*، اعتماد ملي 3/4/88
مشاهده متن    
  تصويري از خراب، در چشم... / مروري بر آثار نصرت الله مسلميان به بهانه نمايشگاه انفرادي؛
سولماز نراقي، اعتماد ملي 13/9/87
مشاهده متن    
  دريغ از راه دور و رنج بسيار
سولماز نراقي، شرق 12/4/85
مشاهده متن    
  مردي مركب از طبيعت / ديدار با ناصر هوشمندوزيري ، مجسمه ساز و تاكسيدرميست
سولماز نراقي، شرق 17/2/85
مشاهده متن    
  موزه بين المللي زنان در سان فرانسيسكو / تريبون تاريخ خاموش ؛
سولماز نراقي ، اعتماد ملي 4/2/85
مشاهده متن    
بيشتر ...

 

 
 
چاپ مطلب
ارسال مطلب به دوستان

معرفی سايت به ديگران
گزارش اشکال در اطلاعات
اشتراک نشريات ديگر



 

اعتماد
ايران
دنياي اقتصاد
رسالت
شرق
كيهان
 پيشخوان
ماهنامه نفت و پالايش
متن مطالب شماره 66، بهمن 1397را در magiran بخوانيد.

 

 

سايت را به دوستان خود معرفی کنيد    
 1397-1380 کليه حقوق متعلق به سايت بانک اطلاعات نشريات کشور است.
اطلاعات مندرج در اين پايگاه فقط جهت مطالعه کاربران با رعايت شرايط اعلام شده است.  کپی برداري و بازنشر اطلاعات به هر روش و با هر هدفی ممنوع و پيگيرد قانوني دارد.
 

پشتيبانی سايت magiran.com (در ساعات اداری): 77512642  021
تهران، صندوق پستی 111-15655
فقط در مورد خدمات سايت با ما تماس بگيريد. در مورد محتوای اخبار و مطالب منتشر شده در مجلات و روزنامه ها اطلاعی نداريم!
 


توجه:
magiran.com پايگاهی مرجع است که با هدف اطلاع رسانی و دسترسی به همه مجلات کشور توسط بخش خصوصی و به صورت مستقل اداره می شود. همکاری نشريات عضو تنها مشارکت در تکميل و توسعه سايت است و مسئوليت چگونگی ارايه خدمات سايت بر عهده ايشان نمی باشد.



تمامي خدمات پایگاه magiran.com ، حسب مورد داراي مجوزهاي لازم از مراجع مربوطه مي‌باشند و فعاليت‌هاي اين سايت تابع قوانين و مقررات جمهوري اسلامي ايران است