|  درخواست عضويت  |  رمز خود را فراموش کرده ايد؟  |  ورود اعضا [Sign in]
جستجوي پيشرفته مطالب   |  
 جستجو:  
روزنامه دنياي اقتصاد95/8/23: شخصيت «تك رو - كلانتر»
magiran.com  > روزنامه دنياي اقتصاد >  فهرست مطالب شماره
مشخصات نشريه
آخرين شماره
آرشيو شماره هاي گذشته
جستجوي مطالب
سايت اختصاصي
تماس با نشريه
شماره جديد اين نشريه
شماره 4551
چهار شنبه 1 اسفند 1397


 راهنمای موضوعی نشريات
اين نشريه در گروه(های) زير قرار گرفته است:

?????


 
MGID3360
magiran.com > روزنامه دنياي اقتصاد > شماره 3910 23/8/95 > صفحه 29 (باشگاه اقتصاددانان) > متن
 
 


شخصيت «تك رو - كلانتر»


نويسنده: اميرحسين خالقي*


    گفته اند سخت ترين کار رهبران انقلابي در فرداي پيروزي اين است که خودشان را از شر برخي ياران انقلابي ديروزشان خلاص کنند! بعد از به قدرت رسيدن ديگر نمي توان با همان نگاه و روش پيشين کار را جلو برد و رهبران بيش از هرکسي در مي يابند که واقعيت چقدر عبوس است و اجراي آن وعده هاي رويايي چندان ساده نيست و تغيير دنيا به چيزي بيشتر از نيت خوب نياز دارد. مي توان حدس زد که در اين ميان گاهي ياران نزديک ديروز مي توانند بزرگ ترين دشمنان امروز و فردا به شمار آيند.
    شايد اوضاع براي رئيس جمهوري تازه آمريکا، دونالد ترامپ هم چندان متفاوت نباشد. حال که او در راهيابي به کاخ سفيد موفق شده است، يکي از چالش هاي عمده اش اين خواهد بود که چگونه وعده هاي غريب دوران انتخابات و انتظار هوادارانش را پاسخگو باشد. آن سخنراني هاي پرشور در مورد ديوار کشيدن در مرز مکزيک، جلوگيري از تجاوز چين به آمريکا، اخراج مهاجران، محدود کردن ورود مسلمانان و ديگر وعده هايش براي «بازگرداندن آمريکا به روزهاي عظمت گذشته» اکنون بزرگ ترين چالش هاي او خواهند بود. آن وعده ها براي بسياري از «توده مردم» جذاب مي نمود، ولي تا مدت ها آگاهان آن را جدي نمي گرفتند و عملي نمي دانستند. کساني هراس داشته و دارند که برخي نفرت پراکني هاي صريح او در کشوري با تنوع نژادي، قومي، ديني و فرهنگي آمريکا مشکل ساز باشد و همبستگي اجتماعي را تهديد کند.
    اين مرد اهل کسب و کار که به گفته خودش به نزاکت سياسي (political correctness) باور ندارد، بدون هيچ تجربه سياسي و با هزينه شخصي، چنان نخبگان و ساختار غالب را به چالش کشيد که حتي برخي از هم حزبي ها هم اعلام کردند که از او حمايت نمي کنند. تبليغات مخالفان هم البته هيولايي را تصوير مي کرد که در صورت به قدرت رسيدن همه چيز را به هم خواهد ريخت. حال اين هيولابه قدرت رسيده است و دست کم چهار سال در قدرت است. کساني گفته اند «پوپوليسم» به مفهوم برتري دادن توده ها به نخبگان و تقدم محبوبيت بر تخصص بخشي از فرهنگ سياسي آمريکا به شمار مي آيد، ولي از قرار «پوپوليسم» ترامپ براي خيلي ها نگران کننده است. پيشگويي آينده ممکن نيست و رفتار آقاي رئيس جمهور هم در قالب هاي متعارف نمي گنجد، با اين حال عجيب نيست که در سياست ميان رفتار واقعي و گفته هاي اهالي سياست همسويي وجود نداشته باشد، همچنين نبايد از ياد برد با آنکه رئيس جمهوري در ايالات متحده بالاترين مقام اجرايي است و از قدرت زيادي برخوردار است، ولي اين همه داستان نيست.
    در کشوري با سيستم حکومتي نامتمرکز فدرال، تنوع اجتماعي بالا، جامعه مدني و نهادهاي غيردولتي قدرتمند، سنت ديرپاي «دولت گريزي» در ميان مردم و همچنين سازوکارهاي پيچيده نظارت و موازنه (Check and balance) بعيد است، رئيس جمهوري بتواند قاعده بازي را به کلي به هم بزند. اين را هم بايد افزود که پيروزي ترامپ را نمي توان قاطع به شمار آورد و در مورد حمايت سياسي از وي هم حرف و حديث کم نيست و البته بايد منتظر معرفي مشاوران او نيز نشست. اما با وجود تمام ابهام هاي آينده، رفتار آينده ترامپ چگونه خواهد بود و او براي مديريت انتظارات هوادارانش چه رفتاري را پيش خواهد گرفت؟
    بد نيست از ميان ديدگاه هاي متفاوت، مساله را از جنبه ويژگي هاي فردي آقاي رئيس جمهوري بررسي کنيم. کساني معتقدند در دموکراسي ها ويژگي هاي شخصي رهبران در مقايسه با نيروها و مناسبات سياسي کلان چندان اهميتي ندارد، ولي در روانشناسي سياسي ديدگاه متفاوتي طرح مي شود و از قضا بررسي شخصيت روساي جمهوري ايالات متحده بسيار مورد توجه بوده است. گفته مي شود که ويژگي هاي فردي رئيس جمهوري و چگونگي رابطه اش با مشاوران خود مي تواند در رفتار سياسي او اثرگذار باشد و براي مثال حتي کساني معتقدند حمله سال 2003 آمريکا به عراق (نه افغانستان) را بيش از عوامل ژئوپليتيک بايد براساس شخصيت و روانشناسي فردي جورج دبليو بوش تحليل کرد.
    اجازه دهيد با يک چارچوب مشهور روانشناسي سياسي در بررسي منش و شخصيت روساي جمهور ايالات متحده، «مدل پرستن (Preston)»، پيش برويم و حدس هايي بزنيم. اين مدل بيان مي کند که در بررسي رفتار سياسي آنها بايد به سه ويژگي توجه داشت: «تجربه سياسي قبلي (داخلي و خارجي)»، «قدرت طلبي» و «توانايي درک، تحليل و در نظر گرفتن جزئيات در تصميم گيري ها (پيچيدگي شناختي)». از شرح مفصل مدل و جنبه هاي نظري آن که بگذريم، حرف اين است که اين ويژگي ها در سبک رهبري و شيوه تصميم گيري رئيس جمهوري و نوع تعامل وي با مشاورانش اثرگذار است. در مورد ترامپ البته اظهارنظر محتاج بررسي علمي و دقيق است، ولي با توجه به شواهد، نادرست نيست، اگر ادعا کنيم: قدرت طلبي و نياز به اقتدار وي بالاست، پيچيدگي شناختي پاييني دارد و البته تخصص و پيشينه اي در کار سياسي ندارد.
    براساس مدل بالاو ويژگي هاي شخصي ترامپ، سبک رهبري او در هر دو حوزه سياست داخلي و در خارجي به اصطلاح «تک رو-کلانتر» است؛ مشابه همان الگويي که ترومن و جانسون در سياست خارجي (و نه داخلي) دنبال کرده اند، اما منظور از اين الگو چيست؟ اين سبک رهبري به اين معنا است که رئيس جمهوري شبکه اي سلسله مراتبي از مشاوران رسمي را شکل مي دهد، حلقه مشاوران و افراد نزديک او نقش بسيار مهمي در سياست گذاري بر عهده خواهند گرفت و اثرگذاري کنشگران سياسي بيرون از اين شبکه رسمي کاهش مي يابد. او به جزئيات فرآيند تدوين سياست ها وارد نمي شود، ولي در تصميم گيري هاي نهايي حضور جدي دارد، دنيا را سياه و سفيد مي بيند و البته خود را در شرايطي هم قرار نمي دهد که اين نگاهش تغيير کند. رئيس جمهوري با پيامدهاي سياسي تصميم هايش کاري ندارد و مي خواهد خود را با قاطعيت بشناساند و نشان دهد که فرمانده است.
    او دنيا را خيلي پيچيده نمي بيند، ساده صحبت مي کند و در گفتارش فراوان از تمثيل ها استفاده مي کند. از اين رو است که در ارتباط با رسانه ها و نهادهاي جامعه مدني چندان موفق عمل نمي کند و شايد بسياري از گفته هايش به خودزني هاي سياسي هم تعبير شود. کوتاه سخن آنکه با توجه به شخصيت و منش رئيس جمهوري جديد ايالات متحده بايد منتظر ترکيب مشاوران نزديکش نشست، هرچند اکنون اوضاع براي کشورمان با توجه به نامزدهاي احتمالي وزارت خارجه نظير جان بولتون چندان اميدبخش به نظر نمي رسد. با اين حال انسان، محکوم به غافلگيري در برابر آينده است و بايد ديد صحنه سياست چگونه رقم خواهد خورد.
    
    *دکتراي سياست گذاري عمومي دانشگاه تهرانشخصيت «تک رو - کلانتر»
    


 روزنامه دنياي اقتصاد، شماره 3910 به تاريخ 23/8/95، صفحه 29 (باشگاه اقتصاددانان)

لينک کوتاه به اين مطلب:   
 


    دفعات مطالعه اين مطلب: 19 بار



آثار ديگري از "اميرحسين خالقي"

  رگه هاي پوپوليسم در سياست گذاري
اميرحسين خالقي *، دنياي اقتصاد 25/6/97
مشاهده متن    
  مداخله دولت در نظام آموزش
اميرحسين خالقي *، دنياي اقتصاد 23/5/97
مشاهده متن    
  جدايي «سياست» از «اداره»
اميرحسين خالقي*، دنياي اقتصاد 6/5/97
مشاهده متن    
  فضولي دولت در بازار
اميرحسين خالقي، دنياي اقتصاد 2/4/97
مشاهده متن    
  ضرورت حذف موانع
اميرحسين خالقي *، دنياي اقتصاد 8/2/97
مشاهده متن    
بيشتر ...

 

 
 
چاپ مطلب
ارسال مطلب به دوستان

معرفی سايت به ديگران
گزارش اشکال در اطلاعات
اشتراک نشريات ديگر



 

اعتماد
ايران
دنياي اقتصاد
رسالت
شرق
كيهان
 پيشخوان
ماهنامه جهان گستر
متن مطالب شماره 169، اسفند 1397را در magiran بخوانيد.

 

 

سايت را به دوستان خود معرفی کنيد    
 1397-1380 کليه حقوق متعلق به سايت بانک اطلاعات نشريات کشور است.
اطلاعات مندرج در اين پايگاه فقط جهت مطالعه کاربران با رعايت شرايط اعلام شده است.  کپی برداري و بازنشر اطلاعات به هر روش و با هر هدفی ممنوع و پيگيرد قانوني دارد.
 

پشتيبانی سايت magiran.com (در ساعات اداری): 77512642  021
تهران، صندوق پستی 111-15655
فقط در مورد خدمات سايت با ما تماس بگيريد. در مورد محتوای اخبار و مطالب منتشر شده در مجلات و روزنامه ها اطلاعی نداريم!
 


توجه:
magiran.com پايگاهی مرجع است که با هدف اطلاع رسانی و دسترسی به همه مجلات کشور توسط بخش خصوصی و به صورت مستقل اداره می شود. همکاری نشريات عضو تنها مشارکت در تکميل و توسعه سايت است و مسئوليت چگونگی ارايه خدمات سايت بر عهده ايشان نمی باشد.



تمامي خدمات پایگاه magiran.com ، حسب مورد داراي مجوزهاي لازم از مراجع مربوطه مي‌باشند و فعاليت‌هاي اين سايت تابع قوانين و مقررات جمهوري اسلامي ايران است