|  درخواست عضويت  |  رمز خود را فراموش کرده ايد؟  |  ورود اعضا [Sign in]
جستجوي پيشرفته مطالب   |  
 جستجو:  
روزنامه اعتماد96/6/19: گفت و گو با عباس ياري و ميلاد ثابت كار درباره مستند «كايه دو فيلم»: طلبكار سينما نبوده ايم
magiran.com  > روزنامه اعتماد >  فهرست مطالب شماره
مشخصات نشريه
آخرين شماره
آرشيو شماره هاي گذشته
جستجوي مطالب
سايت اختصاصي
تماس با نشريه
شماره جديد اين نشريه
شماره 4304
سه شنبه 23 بهمن 1397


 راهنمای موضوعی نشريات
اين نشريه در گروه(های) زير قرار گرفته است:

?????


 
MGID3291
magiran.com > روزنامه اعتماد > شماره 3901 19/6/96 > صفحه 9 (هنر و ادبيات) > متن
 
      


گفت و گو 
گفت و گو با عباس ياري و ميلاد ثابت كار درباره مستند «كايه دو فيلم»: طلبكار سينما نبوده ايم
حكايت ماندگاري «فيلم» در يك مستند روايت شد

نويسنده: پريسا ساساني

بر كسي پوشيده نيست كه مجله سينمايي «فيلم» از قديم تا امروز جزو نشريات تاثيرگذار در عرصه فرهنگ به ويژه سينما بوده است و به جرات مي توان گفت كه اين مجله سينمايي نخستين رسانه اي است كه تنها اخبار و اطلاعات سينمايي را بلكه سينما را به بسياري از جوانان مشتاق ياد داده است و پس از ٣٥ سال فعاليت، علاقه مندان مشتاق هستند ماه به ماه پاي دكه روزنامه فروشي بروند و مجله محبوب خود را خريداري كنند. اين اشتياق به اندازه اي است كه وقتي حرف از ديجيتال شدن ماهنامه فيلم به ميان مي آيد، عباس ياري، منتقد و دبير تحريريه اين مجله تخصصي سينمايي با قاطعيت مي گويد انتشار مجله به شكل كاغذي در اولويت درجه يك شوراي سياستگذاري ماهنامه سينمايي فيلم بوده است. حضور و صحبت هاي كارشناسي درباره مجله فيلم و تاثيرگذاري اين ماهنامه تخصصي در تاريخ سينماي بعد از انقلاب موضوعي است كه اين روزها با اكران مستند سينمايي «كايه دو فيلم» به كارگرداني ميلاد ثابت كار و احسان رسول اف مطرح شده است.
    در اين مستند سينمايي چهره هاي مطرح در عرصه نقد و نوشتار سينما درباره سينماي ايران پس از انقلاب به خصوص تاثير مديريت برسينماي دهه ٦٠ سخن گفته اند. ايرج كريمي، جهانبخش نورايي، اميد روحاني، امير اثباتي، احمد اميني، آنتونيا شركا، مهرزاد دانش، امير اثباتي، احمد طالبي نژاد و... از چهره هايي هستند كه هريك بنابر شناخت و تجربه خود درباره ماهنامه تخصصي فيلم در مستند سينمايي «كايه دو فيلم» صحبت كرده اند. در اين ميان به زعم بسياري از كساني كه در شب افتتاحيه اين فيلم را در موزه سينما ديده اند، احمد طالبي نژاد طلايي ترين نقطه نظر را درباره مجله فيلم در مستند سينمايي «كايه دو فيلم» ارايه كرده است: «مجله فيلم نقش مهمش اين است كه از دق كردن يك نسل جلوگيري كرد.»
    فيلم مستند سينمايي «كايه دو فيلم» علاوه بر ساختار و تلاش هاي ميلاد ثابت كار و تيم همراه او در سه سال، اثر مهمي است چراكه نخستين سند تصويري درباره نخستين رسانه سينمايي بعد از انقلاب است. از همين رو با عباس ياري، منتقد و دبير تحريريه مجله سينمايي فيلم و ثابت كار، كارگردان فيلم درباره شكل گيري مستند «كايه دو فيلم»، ميزان رضايت و همكاري سه يار ديرين اين مجله مسعود مهرابي، هوشنگ گلمكاني و عباس ياري گفت وگويي انجام شده است.
    
    در مواجه اوليه با مستند سينمايي «كايه دو فيلم» اين تصور ايجاد مي شود كه اين مستند به سفارش مجله فيلم ساخته شده اما بعد از ٩٧ دقيقه ديدن فيلم به هيچ عنوان اثري از اين تصور در ذهن تماشاگر باقي نمي ماند.
    ميلاد ثابت كار، كارگردان مستند سينمايي «كايه دو فيلم»: حتي اگر سفارشي هم تلقي شود بايد بگويم كه در واقع سفارش خودمان به خودمان بوده و به هيچ عنوان از سوي دست اندركاران مجله فيلم سفارشي داده نشده است.
    
    بازخوردهاي فيلم چگونه بود؟
    عباس ياري، منتقد و دبير تحريريه مجله سينمايي فيلم: به نظرم با توجه به زمان كمي كه از نمايش فيلم مي گذرد، صحبت درباره بازخوردهاي آن زود است.
    
    اشاره كرديد به اكران نامناسب: ممكن است بگوييد چرا...؟
    ياري: به اين دليل كه با نگاهي به جدول اكران متوجه مي شويد بدترين ساعت هاي نمايش را براي اين فيلم در نظر گرفته اند. معتقدم با چنين زمان بندي نمي شود ادعا كرد كه اين فيلم يا فيلم هاي ديگر در اين گروه به مفهوم رسمي روي پرده رفته است. چنين اكراني بيشتر پركردن جاهاي خالي در سينماها است و البته بستن دهان يك عده فيلمساز جوان كه مستندهاي تجربي ساخته اند و اشتياق اين را دارند كه فيلم هاي شان را روي پرده ببينند. البته ناگفته نماند كه پايه اوليه چنين اكران هايي براي جوانان قابل احترام است اما به دليل اينكه عشق، علاقه و انگيزه براي حضور و بلوغ فيلم هايي از اين دست در بين سينماداران وجود ندارد، طبعا حمايت هاي لازم هم صورت نمي گيرد. در نتيجه شاهد هستيم كه يك اكران ساعت ٣ بعد ازظهر در شهري مثل شيراز يا بابل صورت مي گيرد و يك اكران ديگر ساعت ١ عصر در اصفهان.
    
    پس با بازتاب هاي چنداني مواجه نشده ايد...
    ياري: بيشترين بازتابي كه از نمايش فيلم گرفتيم شب افتتاحيه در موزه سينما بود و اغلب مخاطبان فيلم در اين اكران به خصوص فيلم را دوست داشتند و البته كساني هم بودند كه دلگير شده بودند كه چرا در فيلم نيستند يا كم هستند. من اين گلايه ها را منفي نمي بينم چراكه دليل عشق آنها به مجله فيلم بود. همان زمان هم به دوستان گله مند مي گفتم كه ما هيچ نقشي در چيدمان افراد نداشته ايم.
    
    يعني شما قبل از توليد اين فيلم مواردي را به ميلاد ثابت كار به عنوان كارگردان اثر سفارش نكرديد؟
    ياري: ما فقط يك نكته را به آقاي ثابت كار توصيه كرديم و آن اينكه حضور و چيدمان افراد به سمتي نرود كه دستخوش اظهارنظرهاي ژورناليستي شود. چون فيلم هايي از جنس «كايه دو فيلم» زماني ارزش پيدا مي كنند و ماندگار مي شوند كه تاريخ مصرف نداشته باشند و بيشتر به عنوان سندي از يك دوره مطرح شوند.
    
    البته از فيلمي مثل «كايه دو فيلم» نبايد انتظار بازتاب كمي داشت. اما مي توان جمعي را كه در موزه سينما براي ديدن فيلم آمده بودند را جمعي كيفي و حرفه اي درنظر گرفت.
    ياري: آنچه به عنوان مفهوم بازخورد مطرح مي شود توجه به اين موضوع است كه صاحب فيلم بايد فرصتي براي برقراري ديالوگ داشته باشد. اين در حالي است كه معمولا در اكران هاي خصوصي اين ديالوگ برقرار نمي شود و درنهايت در يك «خسته نباشيد» خلاصه مي شود.
    ثابت كار: اما فضا و اتمسفر داخل سالن سينما فردوس در موزه سينما خوب بود.
    ياري: تنها نكته انتقادي كه من شنيدم در مورد زمان فيلم بود.
    
    شما به عنوان كارگردان و تدوينگر فيلم آيا طولاني بودن مدت زمان فيلم را قبول داريد؟
    ثابت كار: نه، انتقاد از طولاني بودن فيلم يك حرف كلي است، بايد پرسيد كه چه بخش هايي از فيلم طولاني است، شما اگر نگاهي به مستندهاي روز خارجي بيندازيد، مدت زمان اكثر فيلم ها ١٠٠ دقيقه است كه حتي بعضي ها راديكال تر از «كايه دو فيلم» در ريتم پيش مي روند كه به نظرم ما سعي كرديم در فيلم ريتم مناسب و جذابيت بصري و دراماتيك ايجاد كنيم. متاسفانه آستانه تحمل مخاطبان كمي پايين آمده و خب اين مساله از شرايط اجتماعي نشات مي گيرد. من در اكثر اكران هاي فيلم حضور دارم و اين انتقاد را از تعداد بسيار كمي از دوستان شنيدم در حالي كه اكثر مخاطبان از ريتم و جذابيت فيلم رضايت دارند.
    
    قطعا نمي توان حذف كرد چون قرار است ٣٥ سال از فعاليت نخستين مجله تخصصي سينماي ايران در بعد از انقلاب در ٩٧ دقيقه روايت شود.
    ياري: البته كه ميلاد آنقدر صحنه هاي حذفي دارد كه مي توان با آن چند كايه دوفيلم ديگر هم ساخت!
    ثابت كار: بله از مجله فيلم و فعاليت هاي آن و مسيري كه از آغاز تا امروز طي كرده مي توان مجموعه مستند ساخت. مجموعه مستندي كه صرفا گزارش محور نباشد و بار دراماتيك هم داشته باشد. بنابراين اين اتفاق مي تواند رخ دهد. تلاشم اين بود در كنار اطلاعات درستي كه به مخاطب مي دهيم روايتي درست از تاريخ را هم حفظ كنيم. در واقع براي جمع دوستان «كايه دوفيلم» مهم بود كه در ارايه كدهاي تاريخي اشتباه نكنيم. چراكه در كنار مجله فيلم به تاريخ سينماي ايران در بعد از انقلاب پرداخته بوديم.
    
    به نظرم يكي از مهم ترين بخش هاي فيلم همين كدهاي تاريخ سينماي بعد از انقلاب بود.
    ثابت كار: نه مي توانستيم خيلي وارد جزييات شويم و نه مي توانستيم بي اعتنا از كنار اين تاريخ به خصوص در بخش سياستگذاري ها درباره سينما در دهه ٦٠ عبور كنيم. به همين دليل تمام تلاشم اين بود كه درست حركت كنم و در ارايه كدهاي تاريخي اشتباه نكنم.
    
    هنوز پاسخ مشخصي درباره ريتم فيلم نداديد.
    ثابت كار: با آگاهي از اين مساله كه مي دانستم آستانه تحمل تماشاگران كم است، سعي كردم ريتم و جذابيت هاي بصري را در فيلم لحاظ كنم و جنبه هاي دراماتيك مستند را بالا ببرم و در اين راستا تلاش كردم ويديوهاي آرشيوي و عكس هاي درجه يك پيدا كنم تا بتوانم سكانس هايي را خلق كنم كه صرفا مصاحبه تخت و معمولي نباشد. اما نكته مهم اين است كه مخاطب هم بايد صبوري به خرج دهد و به فيلم فرصت دهد تا حرفش را بزند. بنابراين طولاني بودن فيلم را قبول ندارم براي اينكه درباره هر آنچه در فيلم است فكر شده است و من نمي توانستم نكته يا حرفي را حذف كنم. در ضمن همان طور كه گفتم اكثر تماشاگران از ريتم و جذابيت فيلم رضايت داشتند حتي آنهايي كه تماشاگر تخصصي اين فيلم نيستند با آن همراه مي شدند.
    
    يكي از امتيازهاي فيلم استفاده از تصاوير آرشيوي بود.
    ثابت كار: پيدا كردن تصاوير آرشيوي كار بسيار سختي بود و من حدود سه ماه در آرشيو صدا و سيما به دنبال ويديوهاي باكيفيت و مرتبط با موضوع سكانس ها مي گشتم كه گهگاه به دليل حساسيت موضوع به برخي ويديوها اجازه دسترسي نداشتم. در مورد عكس ها و سندهاي تاريخي هم به همراه همكار محققم خانم رنجبر آرشيو كتابخانه مجلس را زير و رو كرديم تا توانستيم تصاوير مرتبط و باكيفيت پيدا كنيم. استفاده از ويديوهاي مرتبط از فضاي داخلي و تحريريه مجله فيلم را مرهون زحمات و تلاش آقاي ياري هستم و اگر روزي روزگاري در بزنگاه هاي تاريخي مجله فيلم آقاي ياري دوربين به دست نبود متريال آرشيوي از فضاي داخلي مجله هم طبعا وجود نداشت. كه هر چند اعتقاد دارم اين تصاوير نسبت به منابع آرشيوي كه در غرب به عنوان مثال از نمونه مشابه مجله فيلم وجود دارد بسيار ناچيز است كه طبعا اين مساله دست فيلمساز را براي خلق سكانس هاي خاص و تاثيرگذار مي بندد. مساله فقر منابع آرشيوي در كشور ما ريشه در مسائل اعتقادي و فرهنگي دارد. اصولا دوربين در گذشته براي مان نامحرم بوده و سعي مي كردند آن را وارد فعاليت هاي شان نكنند. به عنوان مثال من تصاويري از فضاي كاري نويسندگان مجله فيلم در دهه ٦٠ و ٧٠ در اختيار نداشتم همين تصاويري را هم كه استفاده كرديم واقعا مديون ذوق آقاي ياري در آن دوران هستيم.
    ياري: بسياري از فيلم هاي آرشيوي كه در فيلم مي بينيد تابه حال جايي ديده نشده و خود افراد هم از وجود آنها خبر نداشتند.
    
    آقاي ياري شما و ساير دوستان تان به عنوان بنيانگذاران مجله فيلم، روي چه اصلي به ميلاد ثابت كار اعتماد كرديد و ساخت فيلمي درباره مجله را به او سپرديد؟
    ياري: با ميلاد از قبل آشنا نبودم فقط در برخي نمايشگاه هاي نقاشي يا آثار حجمي او را ملاقات كرده بودم كه همان زمان مطرح كرده بود مي خواهد فيلمي درباره مجله فيلم بسازد و من هم اميدواري مي دادم كه بالاخره مي سازي! ولي هيچ وقت فكر نمي كردم اين موضوع جدي شود! شايد يكي از اصلي ترين دليل اعتماد من به او اين بود كه متوجه شدم خواننده قديمي مجله فيلم است. به قول مسعود (مهرابي) هميشه اعتقاد داريم خوانندگان مجله صاحبان اصلي مجله فيلم اند.
    
    البته كه اين آرزو بالاخره به ثمر نشست و حالا مستند جذابي روي پرده رفته است كه هريك از علاقه مندان به سينما مي توانند خودشان را در آن ببينند. شكل گيري و ساخته شدن اين فيلم چه طور اتفاق افتاد؟
    ثابت كار: سوژه ساخت فيلمي درباره مجله فيلم در نزديكي هر فيلمسازي وجود داشت اما در طول اين سال ها به دلايل مختلف از جمله محافظه كاري و ملاحظه كاري هاي متعدد به آن نپرداخته بودند. بنابراين سوژه بالقوه وجود داشت و نيازي نبود سوژه اي خلق شود يا فيلمساز مجبور شود جست وجو كند و ايده و سوژه اي بكر پيدا كند. تنها كاري كه بايد انجام مي شد، پذيرفتن چالش سنگين ساخت مستند درباره مجله فيلم بود. از طرفي ديگر به مجله فيلم علاقه داشتم و مي توان گفت به نوعي از آن سينما آموخته بودم. در نهايت طرح را نوشتم و به احسان رسول اف به عنوان تهيه كننده نشان دادم: پذيرفت و كار را شروع كرديم.
    
    بعد رفتيد سراغ سه يار ديرين مجله فيلم: مسعود مهرابي، هوشنگ گلمكاني و عباس ياري.
    ثابت كار: بله.
    
    اين سه دوست تا چه اندازه به عنوان كمك و مشاور كنار شما ايستادند؟
    ثابت كار: من خيلي معصومانه فكر مي كردم كه وقتي موضوع ساخت فيلم را مطرح مي كنم با استقبال هر سه عزيزان مواجه مي شوم و تشويق به انجام كار مي شوم اما واقعيت چنين نبود. زماني كه موضوع ساخت فيلم را مطرح كردم متوجه شدم همه آنچه فكر مي كردم شوخي ذهني خودم بوده. آقاي مهرابي كه تقريبا اشكم را درآورد (باخنده) آقاي گلمكاني كه خيلي سفت و سخت اعتماد كرد و حتي آقاي ياري هم با لبخندي كه بر لب داشتند نيز اعتماد نكردند. در واقع در ابتدا اعتماد لازم وجود نداشت كه طبيعي هم بود.
    ياري: اگر اندك اعتمادي هم وجود داشت به اين دليل بود كه من متوجه شدم اين جوان از خواننده هاي مجله فيلم است و اساسا سينما خوانده است. به اعتقاد من كسي كه خواننده مجله فيلم باشد عضو خانواده فيلم است چون ابراز علاقه خوانندگان مجله را از نزديك ديده ام و مي دانم چقدر با عشق مجله را دوست دارند.
    ثابت كار: البته اين نكته را فراموش نكنيم كه دوستان حق داشتند، اعتماد نكنند. اعتماد كردن به فيلمسازي كه مي خواهد فيلمي درباره رسانه اي كه هميشه از بهترين ها بوده و بهترين شكل حضور داشته و جريان ساز بوده بسازد، سخت است. بنابراين ساخت فيلمي از اين دست خيلي حساسيت برانگيز بود و من واقعا يادم نمي آيد چطور در نهايت راضي شدند.
    
    رفت و آمدهاي بسيار در نهايت متقاعدشان كرد.
    ثابت كار: شايد سماجت بيش از حدم باعث شد تا در نهايت رضايت دوستان را جلب كنم. البته برخي مواقع در مسير جلب اعتماد حس هاي تلخي به سراغم مي آمد اما در نهايت بايد از خودم مي گذشتم و گذشتم. اين تلخي را به خصوص در مصاحبه با افراد درباره مجله فيلم بسيار ديدم ولي همان طور كه گفتم بايد از خودم مي گذشتم چون معتقد بودم ساخت اين فيلم مهم تر از خودم است.
    
    قطعا بدون از خود گذشتن اتفاقي نمي افتاد.
    ثابت كار: فراموش نشود كه اين گذشت ها يك سويه نبود و دو طرف ماجرا خيلي گذشت كرديم تا «كايه دو فيلم» متولد شد.
    ياري: سخت گيري ما از دو وجه قابل اهميت بود. نكته نخست اينكه ما نمي خواستيم اين گونه به نظر آيد كه جمع ما به عنوان مجله فيلم كه با كل سينماي بعد از انقلاب آشنا و رفيق هستيم و به هرحال نفوذي هم روي سينماگران داريم با ساخته شدن اين فيلم مي خواهيم خودمان را تحويل بگيريم. نكته دوم اين كه وقتي يك فيلمساز جوان مثل ميلاد پيشقدم ساخت مستندي درباره مجله فيلم مي شود با طيف افرادي سر و كار دارد كه خودشان سينما مي دانند، سينما مي شناسند و با زير و بم اين حرفه آشنا هستند، احساس كنند با آدم پرت و پلايي مواجه هستند. بنابراين كار براي فيلمساز جواني مثل ميلاد سخت بود چون سراغ آدم هاي كاربلد آمده بود. به عبارت بهتر ميلاد ثابت كار مسعود كيميايي، داريوش مهرجويي يا عباس كيارستمي نبود كه به عنوان كارگردان پشت دوربين بايستد و هرچه از مخاطبش مي خواهد به راحتي انجام شود. به همين دليل ساخته شدن يك فيلم توسط يك جوان درباره تخصصي ترين مجله سينمايي ايران در بعد از انقلاب كار سختي بود. اما او با سعه صدر مثال زدني همه اين سختي ها را تحمل كرد تا نامش به عنوان نخستين فيلمسازي كه از مجله فيلم مستند ساخته است، ثبت شود.
    
    در مورد اعتماد كردن به افراد اين نكته را بايد گفت كه براي آقايان مهرابي، گلمكاني و ياري راحت تر بود به منتقدان سينمايي كه در مجله مي نوشتند و حالا فيلمساز هم هستند براي ساخت فيلم اعتماد مي كردند.
    ياري: قطعا چنين است. اگر فردي از نويسنده هاي مجله مي خواست فيلمي بسازد ما راحت تر بوديم چون حداقل به خلقيات هم آشنا بوديم.
    ثابت كار: اتفاقا به نظر من شايد همين عدم شناخت باعث شد اين فيلم ساخته شود و شايد اگر اين شناخت و رفت و آمدها وجود داشت و همينطور به دليل پيشداوري ها هرگز فيلمي ساخته نمي شد.
    
    براي شما شايد اين نشناختن باعث كشف و شهود مي شد ولي كار براي كساني چون مديران مجله فيلم راحت تر اين بود كه با يك آدم آشنا كار كنند.
    ياري: احساس قلبي من اين است كه وقتي كسي مي گويد من سال هاست خواننده مجله فيلم هستم يعني از خانواده مجله فيلم است. بنابراين در درجه اول وقتي ميلاد براي نخستين بار خود را به عنوان خواننده مجله معرفي كرد در گپ و گفت هاي پس از آن متوجه شدم كه اين جوان سال هاست مجله فيلم مي خواند. در نتيجه اصل اوليه را كه صداقت در ساخت است، دارد. چنين آدمي امكان ندارد در فيلمي كه مي سازد به ما لطمه بزند. درباره رضايت آقايان مهرابي و گلمكاني هم بايد بگويم كه يك بخش از اين رضايت گرفتن با ديالوگ برقرار كردن خود او اتفاق افتاد و يك بخش هم با صحبت هاي من.
    
    فكر مي كنيد آقايان گلمكاني و مهرابي نتيجه اعتماد خود را گرفتند و آيا از فيلم راضي بودند.
    ثابت كار: اين نكته اي است كه بايد از خودشان پرسيده شود.
    ياري: ببينيد ما از فيلم راضي نيستيم و اساسا قرار هم نبوده فيلمي سفارشي ساخته شود كه ما از آن راضي باشيم ولي به نظرمن نتيجه كار رضايت بخش است.
    
    يكي از كاركردهاي سينماي مستند به واسطه سر و كار داشتن با سند و مدرك، كاركرد رسانه اي بودن آن است. حال اينكه در فيلم «كايه دو فيلم» به رسانه اي پرداخته شده كه سال هاي سال به سينما خدمت كرده است و به گواه تاريخ معاصر همواره در كنار سينما ايستاده است. كه در اين رهگذر با كج فهمي ها و گاهي افترا نيز مواجه شده است. اما اين مستند نشان مي دهد كه رسانه اي چون مجله فيلم خدمت كرده است. حالا سئوالم مشخصا از آقاي ياري است به عنوان يك پيشكسوت سينما در عرصه نقد فكر مي كنيد رسانه شما تا چه اندازه به سينما خدمت كرده است.
    ياري: اساسا نفس شكل گيري مجلات در طول سال هاي متمادي بهره بردن از رسانه به عنوان نردباني براي رسيدن به مقاصد ديگر بوده است: چه سياسي، حزبي، جناحي، گروهي و غيره. به عنوان مثال مجله ورزشي تاسيس مي شده و هزينه هاي هنگفت هم صرفش مي شده تا ناشرش در فدراسيون رييس شود يا با هر وسيله ديگر بتواند از آن بهره برداري كند. نشريه سينمايي منتشر مي شده تا صاحب رسانه به مقاصد ديگري چون تهيه كنندگي، بازيگري يا ساير امور برسد! مثلا بتواند فيلمنامه بفروشد يا سينما بسازد. در حوزه سياسي كه واقعا جاي گفتن ندارد اما ما در مجله فيلم دور همه اين اهداف خط قرمز كشيديم و راه هاي جانبي را به روي خودمان بستيم. البته منكر نمي شوم كه گاه با پيشنهادهاي بسيار وسوسه برانگيز و جذابي هم روبه رو بوديم اما چشم بستيم و ورود نكرديم. خط و مشي ما اين بود كه بايد با اتكا به توان مطبوعاتي مان موفق شويم. بنابراين طي سي و پنج سال گذشته وقتي وارد محل كارمان مي شويم تا آخرين ساعت ها مشغول كار مطبوعاتي هستيم و هرگز درب مجله فيلم را براي رفتن به مجالس خصوصي و محافل سينمايي نبستيم و بعد از پايان كار، به جايي غير ازسالن سينما يا تئاتر وارد نشديم و استفاده شخصي از رسانه براي هيچ منظور و مقصود ديگري نكرديم.
    
    چنين مقاومتي سخت است.
    ياري: مناعت طبع مي خواهد كه به لطف خدا هر سه نفرما و ديگر همكاران داشتند. مثالي براي تان مي زنم من آقاي مهاجراني و خانواده اش را از دوران كودكي مي شناختم، زماني كه ايشان وزير ارشاد شدند هيچ درخواستي از او نكرديم و فقط تنها خواسته ما اين بود كه نخستين مصاحبه شان را با مجله فيلم داشته باشند. بعد از انجام شدن اين درخواست ديگر هيچ كاري با هم نداشتيم. به نظرمن آنچه مهم بود شان سينما بود. ما سعي كرديم همواره شان و مقام سينما را حفظ كنيم و به حريم هاي غير حرفه اي وارد نشوديم.
    
    شكي نيست كه رسانه اي چون مجله فيلم تاثيرهاي بسياري در معرفي، حمايت و هدايت فيلمسازان داشته، در اين مسير سينما تا چه اندازه قدر اين خدمت را دانسته است؟
    ياري: ما با اين انگيزه كه سينما قدر ما را بداند وارد ميدان نشديم و هيچ وقت خودمان را طلبكار سينما ندانسته و نمي دانيم. ما با يك عشقي جلو آمديم و با همان عشق هم ادامه داديم و به خودمان گفتيم اگر با حمايت هاي لازم باعث شديم فيلم خوب ساخته شود، اجر كارمان را گرفته ايم. خيلي دنبال اين مساله نبوده ايم كه بگوييم در شكل گيري سينما نقش داشته ايم و چه كرده ايم. در اين مسير هيچ منتي هم سر كسي نداشته و نداريم.
    
    با توجه به اين مطلب كه دنيا به سمت ديجيتال شدن پيش مي رود هيچ وقت نخواستيد مجله فيلم را از حالت كاغذي بيرون بياورديد؟
    ياري: تحت هر شرايطي از آغاز انتشار تا امروز، انتشار مجله به شكل كاغذي در اولويت درجه يك ما بوده است و به شكل خودخواسته مجله كاغذي فيلم رضايت خوانندگانش را جلب كرده و خيلي روي فضاهاي مجازي مانور نداشته است.
    
    چرا نام «كايه دو فيلم» براي اين مستند انتخاب شد؟ مجله تخصصي سينماي فرانسه به كايه دو سينما نامي شناخته شده است و نام «كايه دو فيلم» براي يك مستند ايراني به دليل شباهت به نام كايه دو سينما ممكن است در عرصه بين الملل صورت خوشي نداشته باشد.
    ياري: من هم اسم فيلم را دوست ندارم.
    ثابت كار: آقاي مهرابي هم نام فيلم را دوست نداشت و از نظر آقاي گلمكاني درباره اسم فيلم مطلع نيستم.
    
    دليل چنين نام گذاري چه بود؟
    ثابت كار: دليل نام گذاري اين مستند به «كايه دو فيلم» در شروع فيلم عنوان شده است. در سكانس شروع فيلم آقاي گلمكاني مجله فيلم را به دليل زنده نگه داشتن عشق به سينما با مجله «كايه دو سينما» فرانسه مقايسه مي كند. از سويي ديگر مجله فيلم از جهت تاثيرگذاري و جريان سازي و همينطور تاسيسش توسط جوان هاي عاشق سينما شباهت بسياري به مجله كايه دو سينما دارد. در واقع با نامگذاري «كايه دو فيلم» مي خواستيم قرابت معنايي و بازي فرمي در اسمِ فيلم ايجاد كنيم.
    
    براي نام گذاري فيلم با آقايان مهرابي، گلمكاني و ياري مشورت كرديد؟
    ياري: خير با ما هيچ مشورتي نكرد.
    ثابت كار: من اسم فيلم را دوست داشتم و از همان اول هم اين نام را انتخاب كرده بودم و با احسان رسول اف هم به نتيجه نهايي براي نام «كايه دو فيلم» رسيده بوديم. اميدوارم فيلم در يك اكران مناسب به خوبي ديده شود و بتواند به درستي با مخاطبان ارتباط برقرار كند.
    گفت‌و گو: گفت و گو با عباس ياري و ميلاد ثابت كار درباره مستند «كايه دو فيلم»: طلبكار سينما نبوده ايم / حكايت ماندگاري «فيلم» در يك مستند روايت شد
    


 روزنامه اعتماد، شماره 3901 به تاريخ 19/6/96، صفحه 9 (هنر و ادبيات)

لينک کوتاه به اين مطلب:   
 


    دفعات مطالعه اين مطلب: 43 بار
    



آثار ديگري از "پريسا ساساني"

  از دوران طلايي تا روزمرّگي / بررسي جايگاه نقد در سينماي ايران
پريسا ساساني، اعتماد 27/3/97
مشاهده متن    
  «زماني ديگر» را بايد امروز ديد / در گفت و گوي «ايران» با ناهيد حسن زاده مطرح شد
پريسا ساساني، ايران 7/3/97
مشاهده متن    
  اكران نامناسب ، قلب سيمرغ را شكست / روايت الهام پاوه نژاد از همكاري اش در قاب سينما با وحيد نصيريان
پريسا ساساني، ايران 20/1/97
مشاهده متن    
  قرار نبود قهرمان پروري كنيم / گفت و گو با مهناز افضلي و شيرين برق نورد، دو كارگردان مجموعه «كارستان»
پريسا ساساني، اعتماد 29/5/96
مشاهده متن    
  عكس ويترين فيلم هاي سينمايي است / تبليغات از طريق عكس فيلم ها در گفت وگو با مريم تختكشيان
پريسا ساساني، اعتماد 21/3/96
مشاهده متن    
بيشتر ...

 

 
 
چاپ مطلب
ارسال مطلب به دوستان

معرفی سايت به ديگران
گزارش اشکال در اطلاعات
اشتراک نشريات ديگر



 

اعتماد
ايران
دنياي اقتصاد
رسالت
شرق
كيهان
 پيشخوان
ماهنامه كشاورزي و غذا
متن مطالب شماره 190، دي 1397را در magiran بخوانيد.

 

 

سايت را به دوستان خود معرفی کنيد    
 1397-1380 کليه حقوق متعلق به سايت بانک اطلاعات نشريات کشور است.
اطلاعات مندرج در اين پايگاه فقط جهت مطالعه کاربران با رعايت شرايط اعلام شده است.  کپی برداري و بازنشر اطلاعات به هر روش و با هر هدفی ممنوع و پيگيرد قانوني دارد.
 

پشتيبانی سايت magiran.com (در ساعات اداری): 77512642  021
تهران، صندوق پستی 111-15655
فقط در مورد خدمات سايت با ما تماس بگيريد. در مورد محتوای اخبار و مطالب منتشر شده در مجلات و روزنامه ها اطلاعی نداريم!
 


توجه:
magiran.com پايگاهی مرجع است که با هدف اطلاع رسانی و دسترسی به همه مجلات کشور توسط بخش خصوصی و به صورت مستقل اداره می شود. همکاری نشريات عضو تنها مشارکت در تکميل و توسعه سايت است و مسئوليت چگونگی ارايه خدمات سايت بر عهده ايشان نمی باشد.



تمامي خدمات پایگاه magiran.com ، حسب مورد داراي مجوزهاي لازم از مراجع مربوطه مي‌باشند و فعاليت‌هاي اين سايت تابع قوانين و مقررات جمهوري اسلامي ايران است