|  درخواست عضويت  |  رمز خود را فراموش کرده ايد؟  |  ورود اعضا [Sign in]
جستجوي پيشرفته مطالب   |  
 جستجو:  
روزنامه اعتماد96/6/22: علوي تبار: تضعيف اصلاحات مقدمه راديكاليسم افراطي است
magiran.com  > روزنامه اعتماد >  فهرست مطالب شماره
مشخصات نشريه
آخرين شماره
آرشيو شماره هاي گذشته
جستجوي مطالب
سايت اختصاصي
تماس با نشريه
شماره جديد اين نشريه
شماره 3915
سه شنبه چهارم مهر ماه 1396



خدمات سايت




 
MGID3291
magiran.com > روزنامه اعتماد > شماره 3904 22/6/96 > صفحه 6 (احزاب) > متن
 
      


باشگاه اصلاحات 
علوي تبار: تضعيف اصلاحات مقدمه راديكاليسم افراطي است



گروه احزاب - اصلاح طلبان در شرايط آرماني و ايده آل خود سياست ورزي نمي كنند. آنها در دوره اي از تاريخ ايران قرار دارند كه پس از يك مناقشه پرهزينه بر سر نتايج انتخابات رياست جمهوري سال ٨٨ دوباره به عرصه عمومي بازگشته اند و توانسته اند در ائتلاف با نيروهايي كه نام خود را اعتدالگرا گذاشته اند برش هاي قابل توجهي از كيك قدرت را در اختيار گيرند. اما آنچه اين روزها آنها را زير ضرب نقد برده عدم توازن ميان مطالبات بخشي از بدنه اجتماعي شان و واقعيت هاي زمين سياست است. عليرضا علوي تبار، تئوريسين اصلاح طلب معتقد است قبل از هر نقدي به جريان اصلاحات بايد موقعيت اين جريان را با توجه به حوادث سال ٨٨ درك كرد: ببينيد هر نوع داوري در مورد رفتار اصلاح طلبان در سال هاي پس از ٨٨ بايد قبل از هر چيز با درك موقعيت آنها همراه باشد. براي درك اين موقعيت توجه به چند نكته ضروري است. براي اينكه بخواهيم به صورت يك «سياست ورز» و نه يك روشنفكر يا يك آموزشگر (آكادميسين) بر سياست تاثير بگذاريم بايد توجه داشته باشيم كه «سياست ورزي» هنر انتخاب از ميان گزينه هاي موجود است.
     او سپس به مساله چگونگي حضور افرادي با برند اصلاح طلبي در ساختار تقنيني و اجرايي مي پردازد: با توجه به اينكه در ايران نظارت استصوابي توسط نهادي كه اكثريت اعضاي آن ديدگاه و گرايش مشخصي دارند كه در نقطه مقابل اصلاح طلبان قرار دارد، اعمال مي شود: دايره انتخاب اصلاح طلبان در سال هاي اخير به شدت محدود شده است. يا بايد از ميان همين گزينه هاي موجود، كه يك مرحله گزينش شده اند، انتخاب كرد يا در انتخابات شركت نكرد.
     علوي تبار همچنين به نكته اي اشاره مي كند كه در اين سال ها محل بحث و چالش اصلاح طلبان بوده است: اغلب چهره هاي تاثيرگذار اصلاح طلب به اين نتيجه رسيده اند كه رابطه اصلاح طلبان با ساختار قدرت بايد بازسازي شود. اصلاح طلبان منكر اختلافات و تفاوت ها نيستند و قصد فريب كسي را هم ندارند. اما باور دارند كه تفاوت ها به خوبي مديريت و بيان نشده اند و روابط به جاي واقعيت، بيشتر بر اساس سوءتفاهم شكل گرفته است. به علاوه آنها (اصلاح طلبان) مي گويند كه گروهي كه تامين منافع خود را دنبال مي كرده اند تمامي تلاش خود را براي تخريب روابط و جايگزين كردن خشم و انتقام به جاي گفت وگوي انتقادي به كار برده اند و به دليل سوءاستفاده از امكانات نهادي و عمومي اي كه در اختيار داشته اند در اين زمينه موفق هم بوده اند. از اين رو خط مشي غالب اصلاح طلبان پيش از سال ٩٢ همراهي توام با سكوت بوده است.
     آنچه در سال ٩٢ و به تبع آن سال ٩٦ اصلاح طلبان را در حمايت از حسن روحاني ترغيب كرد توجه آنها به بحران هاي ملي فارغ از دسته بندي هاي جناحي بود. اين نگراني از بحران هاي سخت ملي در بيان علوي تبار نيز ديده مي شود: اصلاح طلبان به اين تحليل رسيده اند كه برخي بحران ها فراتر از جناح بندي ها كل موجوديت كشور را به خطر انداخته است. البته اصلاح طلبان براي خروج از بحران ها چارچوب و توان طرح پيشنهاد دارند اما مهم اقدام واقعي و عملي است. توازن نيروها به دليل نابرابري شديد در توزيع منابع (مادي، نهادي، رسانه اي و...) به گونه اي است كه اصلاح طلبان طرح هاي خروج از بحران را نمي توانند به تنهايي عملي كنند. از اين رو نيازمند آنند كه با قرباني كردن برخي از مواضع خاص خود براي خروج از بحران هاي اجتماعي گسترده تر اقدام كنند. خروج از بحران هاي كنوني تنها با فداكاري هر يك از جريان هاي سياسي ممكن است. كم و بيش گمان مي كنم مردم هوادار اصلاح طلبي و حتي اقشار جوان تر و پرشورتر اين واقعيت ها را دريافته اند و به همين دليل هم همراهي و همدلي كرده و در صحنه حاضر مي شوند. مهم ترين فايده اين فداكاري براي اجماع ملي، كاهش تنش هاي داخلي و امكان توجه به حل بحران ها و دفع خطراتي است كه مي تواند براي كشور بسيار مخرب باشد.
    
     روي ديگر سكه فداكاري
     در عين حال اين فداكاري از نگاه علوي تبار سكه اي است كه روي ديگري هم دارد: اگر تلاش اصلاح طلبان براي بازسازي رابطه با ساختار قدرت از طرف آنها دفع شود و بحران ها و ابرچالش هاي ملي نيز به سوي حل شدن سوق داده نشوند، اصلاح طلبان با بحران خط مشي مواجه خواهند شد. آنگاه اگر فشارهايي كه براي حفظ هويت به اين جريان وارد مي شود با پاسخ مناسب از سوي آنها روبه رو نشود به نااميدي، چندپارگي و كاهش اعتبار اصلاح طلبي منجر خواهد شد. البته تضعيف اصلاح طلبان به معناي تقويت اصولگرايان نيست بلكه نوعي راديكاليسم و فراتر رفتن از اصلاح طلبي تقويت مي شود.
     از ديگر چالش هاي اصلاح طلبان تنظيم روابط آنها با دولت است. از يك سو اصلاح طلبان تمام قد پشت حسن روحاني ايستادند و از سوي ديگر بايد به اين سوال پاسخ دهند كه تا كجا مسووليت اقدامات و تصميمات دولت را به عهده خواهند گرفت؟
     علوي تبار معتقد است قبل از هر چيز بايستي در برخورد با دولت فعلي ميان «اصول راهنماي خط مشي گذاري دولت» و «تركيب عمومي» آن با خط مشي هاي خاص در زمينه هاي خاص و رفتارهاي فردي و ويژگي هاي برخي از عناصر تشكيل دهنده دولت تمايز قايل شد.
    
     نقد دولت و مسووليت پذيري
     او مي گويد: اصلاح طلبان بايد تا زماني كه قواعد راهنماي خط مشي گذاري و تركيب كلي دولت مورد قبول شان است، از دولت حمايت كنند. اگر اينچنين باشد، نقد اصلاح طلبان متوجه خط مشي هاي خاص و غيرقابل پذيرش و تصميم ها و رفتارهاي ناموجه اعضاي دولت مي شود. به ويژه اصلاح طلبان بايد به شدت نسبت به اين نكته حساس باشند كه دولت نبايد قواعد بازي را آنگونه كه جريان هاي مخالف مردم سالاري ديكته مي كنند، بپذيرد. براي روشن تر شدن مطلب مثالي مي زنم. جريان هاي مخالف با مردم سالاري در نظام تصميم گيري مي كوشند تا مديران كشور از ميان عده اي محدود انتخاب شوند و تنها گاه به جابه جا كردن آنها از يك وزارتخانه به وزارتخانه اي ديگر رضايت مي دهند. متاسفانه دولت اين قاعده را در تركيب هيات وزيران معرفي شده به مجلس رعايت كرده بود. همه معرفي شدگان نزديك به ٣٠ سال است كه در مسووليت هاي مختلف آن هم بدون رعايت تخصص حضور دارند. نيروهاي جوان تر نيز دوره كارآموزي خود را در نهادهاي خاص طي كرده اند. گويي تنها به نيروهاي يك يا چند نهاد مي توان به عنوان نيروي جوان اعتماد كرد. جالب است كه همين تركيب در نهادهاي انتصابي رعايت شده است. گويي نظام سياسي ايران در توليد نيروي تازه و پرورش آنها ناتوان بوده است. هر كجا دولت قواعد بازي را كه به بازتوليد «اندك سالاري» در نظام تصميم گيري عمومي كشور منجر شود بپذيرد، بايد مورد انتقاد شديد اصلاح طلبان قرار گيرد. البته اصلاح طلبان بايد توقع خود را با توجه به اينكه رييس جمهور محترم هيچ گاه خود را اصلاح طلب به معناي متعارف آن ندانسته است و تركيب ائتلافي دولت او تنظيم كنند.
     اين تئوريسين اصلاح طلب در ادامه مي گويد: ما تنها زماني مي توانيم خود را از مسووليت در برابر اقدامات دولت مبرا بدانيم كه به روشني و صراحت نقد خود را از آنچه قبول نداريم، اعلام كنيم. آنچه اصلاح طلبان در برخورد با دولت بايد برايش طراحي و برنامه ريزي كنند، بردن سطح انتقادها از انتقاد به «افراد و مسوولان» به سوي انتقاد از «خط مشي ها» است. براي هر وزارتخانه اي اصلاح طلبان بايد خطوط كلي و راهنماي خط مشي هاي پيشنهادي خود را تدوين كنند و به طور مداوم تصميم گيري هاي هر وزارتخانه را با اين خطوط كلي مقايسه و احيانا نقد كنند. بايد سطح رقابت ها و نقدها در كشور را ارتقا داد. بايد بحث را متوجه «راهبردها و خط مشي ها» كرد و از بحث مسوولان و مديران فراتر رفت.
    
     آينده جريان هاي سياسي
     اين روزنامه نگار اصلاح طلب در بخش پاياني گفت وگويش با «ايرنا» به پيش بيني آينده جريانات سياسي ايران مي پردازد: پيش بيني آينده البته دشوار است. اما اگر اتفاق عجيب و غريبي كه همه معادلات را عوض نكند رخ ندهد، آرايش نيروها در آينده به اين شكل قابل پيش بيني است. يك جريان «راست ميانه رو» كه كم و بيش در عرصه جامعه محافظه كار است اما لوازم مردم سالاري را مي پذيرد از تركيب بخشي از اصولگرايان محافظه كار و اعتدال گرايان پديد مي آيد كه محور اصلي فعاليت هايش تامين ثبات و عادي سازي جريان امور در كشور خواهد بود. بخشي از اصولگرايان محافظه كار به اصولگرايان تندرو مي پيوندند و جريان «راست تندرو» به صورت يك اقليت فعال در كشور باقي خواهد ماند. اگر اين جريان ترغيب به تصرف قدرت از طريق قهرآميز نشود مي توان تا افقي طولاني آن را به صورت يك اقليت فعال در كشور ديد. از ميان جريان اصلاح طلب نيز دو جريان اصلي «راست مدرن» و «چپ مدرن» بيشتر نمايان شده و گفت وگو و رقابت و در مواردي همكاري خواهند داشت. راست مدرن بيش از پيش به ايده هاي ليبرال در عرصه سياست و اقتصاد ميل خواهد كرد و چپ مدرن به سوي نوعي از مردمسالاري اجتماعي خواهد رفت.
    باشگاه اصلاحات: علوي تبار: تضعيف اصلاحات مقدمه راديكاليسم افراطي است
    


 روزنامه اعتماد، شماره 3904 به تاريخ 22/6/96، صفحه 6 (احزاب)

لينک کوتاه به اين مطلب:   
 


    دفعات مطالعه اين مطلب: 13 بار
    

 

 
 
چاپ مطلب
ارسال مطلب به دوستان

معرفی سايت به ديگران
گزارش اشکال در اطلاعات
اشتراک نشريات ديگر
 جستجوی مطالب
کلمه مورد نظر خود را وارد کنيد

جستجو در:
همه مجلات عضو
مجلات علمی مصوب
آرشيو اين روزنامه
متن روزنامه های عضو
    
جستجوی پيشرفته



 

اعتماد
ايران
جام جم
دنياي اقتصاد
رسالت
شرق
كيهان
 پيشخوان
Archives of Neuroscience
متن مطالب شماره 3 (پياپي 403)، 2017را در magiran بخوانيد.

 

 

سايت را به دوستان خود معرفی کنيد    
 1396-1380 کليه حقوق متعلق به سايت بانک اطلاعات نشريات کشور است.
اطلاعات مندرج در اين پايگاه فقط جهت مطالعه کاربران با رعايت شرايط اعلام شده است.  کپی برداري و بازنشر اطلاعات به هر روش و با هر هدفی ممنوع و پيگيرد قانوني دارد.
 

پشتيبانی سايت magiran.com (در ساعات اداری): 77512642  021
تهران، صندوق پستی 111-15655
فقط در مورد خدمات سايت با ما تماس بگيريد. در مورد محتوای اخبار و مطالب منتشر شده در مجلات و روزنامه ها اطلاعی نداريم!
 


توجه:
magiran.com پايگاهی مرجع است که با هدف اطلاع رسانی و دسترسی به همه مجلات کشور توسط بخش خصوصی و به صورت مستقل اداره می شود. همکاری نشريات عضو تنها مشارکت در تکميل و توسعه سايت است و مسئوليت چگونگی ارايه خدمات سايت بر عهده ايشان نمی باشد.



تمامي خدمات پایگاه magiran.com ، حسب مورد داراي مجوزهاي لازم از مراجع مربوطه مي‌باشند و فعاليت‌هاي اين سايت تابع قوانين و مقررات جمهوري اسلامي ايران است