|  درخواست عضويت  |  رمز خود را فراموش کرده ايد؟  |  ورود اعضا [Sign in]
جستجوي پيشرفته مطالب   |  
 جستجو:  
روزنامه اعتماد96/9/27: صابر گل عنبري، كارشناس ارشد مسائل خاورميانه در گفت و گو با «اعتماد»: قدس يك واحد جغرافيايي يكپارچه است
magiran.com  > روزنامه اعتماد >  فهرست مطالب شماره
مشخصات نشريه
آخرين شماره
آرشيو شماره هاي گذشته
جستجوي مطالب
سايت اختصاصي
تماس با نشريه
شماره جديد اين نشريه
شماره 4303
پنج شنبه 18 بهمن 1397


 راهنمای موضوعی نشريات
اين نشريه در گروه(های) زير قرار گرفته است:

?????


 
MGID3291
magiran.com > روزنامه اعتماد > شماره 3978 27/9/96 > صفحه 6 (جهان) > متن
 
      


گفت و گوي روز 
صابر گل عنبري، كارشناس ارشد مسائل خاورميانه در گفت و گو با «اعتماد»: قدس يك واحد جغرافيايي يكپارچه است


نويسنده: ميثم سليماني


    با اعلام دونالد ترامپ مبني بر به رسميت شناختن بيت المقدس به عنوان پايتخت رژيم صهيونيستي سوال هاي بسيار زيادي در ميان افكار عمومي به وجود آمد كه اين موضوع چه اهميتي مي تواند داشته باشد و اصلا طرح قدس شرقي و غربي چيست كه اين روزها تا اين اندازه به آن پرداخته مي شود و چه معنايي دارد. در اين روزها با مرور رسانه هاي اجتماعي به راحتي ديده مي شد كه درك درستي از شرايط جغرافياي سياسي منطقه وجود ندارد. از همين رو گفت وگويي داشتيم با صابر گل عنبري كارشناس ارشد مسائل خاورميانه تا در خصوص تاريخ و مرز بندي منطقه و همچنين طرح هايي كه براي حل بحران فلسطين تاكنون مطرح شده است را مورد بررسي قرار دهيم.
    
    بر اساس توافقنامه اي كه در سال ١٩٤٩ ميان اردن و رژيم صهيونيستي به امضا رسيد قدس چگونه به دو بخش شرقي و غربي تقسيم شد؟
    اين قضيه به سال ١٩٤٨ برمي گردد، درست چند ماه بعد از وقوع فاجعه نكبت يا همان اشغال فلسطين در ١٥ آوريل ١٩٤٨ توافق آتش بسي ميان اردن و رژيم صهيونيستي منعقد شد كه مرزهاي آتش بس ميان دو طرف را مشخص مي كرد، از جمله در قدس: بخش غربي شهر قدس در همين جنگ ١٩٤٨ تحت اشغال رژيم صهيونيستي درآمد. در توافقنامه آتش بس ميان اردن و اين رژيم پس از حدود هفت ماه جنگ، مرز آتش بس در قدس همان حد فاصل ميان دو بخش غربي و شرقي اين شهر تعيين شد. پس از ادامه جنگ حدود ٥ ماه بعد از آن توافقنامه، موافقت نامه هاي آتش بس به صورت جداگانه ميان رژيم صهيونيستي و كشورهاي مصر، لبنان، اردن و سوريه منعقد شد. مجددا در اين توافقنامه نيز همان خطوط آتش بس نوامبر ١٩٤٨ درباره قدس مورد تاكيد قرار گرفت. خوب اينجا بحث درباره خطوط آتش بس است نه تقسيم قدس. در همان توافق آتش بس سال ١٩٤٩ هم بر اين نكته تاكيد شده است كه خطوط آتش بس به هيچ وجه مرزهاي سياسي و اقليمي نيستند. آنچه كه در دو توافق ١٩٤٨ و ١٩٤٩ اتفاق افتاد، صرفا تحديد خطوطي براي توقف جنگ بود و اين هم موقتي بود و معاهده و توافق صلحي در كار نبود كه بر اساس آن قدس به دو بخش تقسيم شده باشد. همين خطوط آتش بس در سال ١٩٦٧ با اشغال بخش شرقي به وسيله رژيم صهيونيستي شكسته شد و خاتمه يافت.
    اصطلاح قدس شرقي يا قدس غربي اصولا درست نيست، چون انگار ما با دو شهر مواجهيم بلكه شرق قدس يا غرب قدس درست است، به اين علت كه قدس يك واحد جغرافيايي يكپارچه است.
    
    به نظر مي رسد رژيم صهيونيستي بيش از غرب بيت المقدس به دليل اماكن مقدس علاقه بيشتري به بخش شرقي داشته و در جنگ هاي شش روزه نيز اين منطقه را اشغال كرد، از نظر تاريخي شرق چه اهميتي براي اين رژيم دارد؟
    بله اين درست است، اما ابتدا اجازه بفرماييد عرض كنم كه در همان سال ١٩٤٨ نيز رژيم صهيونيستي مي توانست شرق بيت المقدس را اشغال كند، اما اين كار را نكرد. علت آن هم ترس از اين بود كه اين امر با توجه به قرار گرفتن مسجدالاقصي، قبله نخست مسلمانان در اين بخش شهر، مي تواند كشورهاي اسلامي را با كشورهاي عربي همراه كند و دامنه جنگ با چند كشور عربي به جنگ با كل جهان اسلام سرايت كند. به همين علت، به اشغال بخش غربي شهر اكتفا كرد، در حقيقت با اشغال اين بخش و نزديك شدن به محدوده بخش قديمي قدس يا همان شرق آن، مي خواست واكنش مسلمانان را بسنجد كه آيا مي تواند جلوتر رود يا به همين مقدار اكتفا كند. اما بعد از ١٩ سال از اين واقعه، وقتي متوجه عدم واكنش و حساسيت جدي از سوي كشورهاي اسلامي شد، در جنگ ژوئن ١٩٦٧ پروژه ناتمام اشغال كل قدس را تكميل كرد و ديديم كه اتفاق خاصي هم در كشورهاي اسلامي نيفتاد . اما راجع به علاقه مندي بيشتر به قدس شرقي عرض كنم كه اين علاقه مندي به دو دليل است، يكي سياسي و ديگر ديني و مذهبي. اساسا از لحاظ سياسي صهيونيسم پروژه و برنامه هاي خود را بدون شرق قدس ناتمام مي داند و معتقد است كه با وجود اماكن مقدس چه اسلامي و چه مسيحي و در راس آنها مسجدالاقصي، يهودي سازي قدس ناقص است. اما دليل دوم ديني و مذهبي است. يهوديان همواره به شرق قدس چشم داشتند. از لحاظ تاريخي هم مدعا اين است كه معبد يا هيكل سليمان در همان موقعيت مكاني مسجدالاقصي بوده است كه دو بار تخريب شده است.
    با وجود اينكه صهيونيسم ذاتا يك جنبش سكولار است و به ميراث توراتي به چشم فرهنگ، عرف و تاريخ مي انگارد، تا ميراثي ديني، اما در عملي ساختن پروژه خود به خوبي از مفاهيم توراتي با همان معاني ديني آنها بهره جست و با برجسته سازي اين انگاره ها و ابژه سازي از آنها، از جمله بازگشت به «سرزمين موعود» و غيره، يهوديان را از كشورهاي مختلف جهان براي مهاجرت به فلسطين از همان سال ١٨٩٧ كه نخستين كنفرانس خود را در شهر بال سوييس برگزار شد، ترغيب مي كرد. در طول اين ٧٠ سال پس از تشكيل رژيم صهيونيستي حفاري هاي گسترده اي در زير مسجدالاقصي صورت گرفته و تونل ها و دالان هاي زيادي زده شده است، تا اثري يهودي چه مربوط به معبد سليمان و چه مربوط به تاريخ حضور يهوديان در دوران حكمراني حضرات داود و سليمان عليهماالسلام و مملكت هاي يهودا و سامراء يافت شود، اما تاكنون هيچ اثري نه از معبد و نه اين ممالك يافته نشده است. صهيونيسم به نشانه اي ديني نياز دارد تا پيوند ميان مهاجران يهودي و سرزمين «موعود» را تعميق بخشد. به همين خاطر، يهوديان مذهبي با كمك صهيونيسم مسيحي از سال ها قبل نقشه معبد سليمان را تهيه و حتي ماكتش را هم ساخته اند و منتظر فرصت مناسب براي تخريب مسجدالاقصي و احداث اين معبد هستند.
    ديوار ندبه يا همان ديوار براق كه عده اي تصور مي كنند يك اثر يهودي است، در حقيقت بخشي از ديوار غربي مسجدالاقصي است و عبادت يهوديان در مقابل اين ديوار به اين علت است كه معتقد هستند نزديك ترين مكان به معبد سليمان است. به دنبال گسترش مهاجرت يهوديان به قدس در دوره قيمومت بريتانيا، اختلافات بر سر اين ديوار بالا گرفت و به انقلاب براق در ١٩٢٩ ميلادي منجر شد. در جريان اين حوادث جامعه ملل كميته اي براي بررسي ماوقع تشكيل داد و در نهايت جامعه ملل چنين نظر داد كه ديوار ندبه بخشي از مسجدالاقصي است و تعلقي به يهوديان ندارد، كما اينكه در قطعنامه سازمان يونسكو در ١٣ اكتبر ٢٠١٦ و قطعنامه بعدي آن در مي ٢٠١٧ درباره مسجدالاقصي بر ماهيت اسلامي اين ديوار و خود مسجد تاكيد شده است.
    در اينجا گريزي به شكل ارتباط تاريخي يهوديان با قدس مي زنم، پروفسور شلومو سند استاد تاريخ دانشگاه تل آويو كه خود از مهاجران يهودي و يك صهيونيست تمام عيار بوده است، تاليفات متعددي دارد از جمله «اختراع سرزمين» و «اختراع ملت يهود» كه در سال ٢٠٠٨ چاپ شد. چاپ كتاب «اختراع ملت يهود» در اسراييل در سال ٢٠٠٨ چنان جنجالي در محافل علمي و سياسي رژيم صهيونيستي ايجاد كرد كه هنوز هم ادامه دارد. آقاي شلومو سند در اين كتاب ها كلا شيرازه افكار و انديشه هاي صهيونيسم را به هم مي ريزد. جدا از اينكه وي معتقد است كه يهوديت، قوميت و نژاد نيست و دين است و يهوديان ملت نيستند كما اينكه مسلمانان و مسيحيان ملت نيستند و نمي توان گفت ملت مسلمانان يا ملت مسيحيان، بر اين باور است كه ارتباط يهوديان جهان در طول تاريخ با قدس يك ارتباط ديني معنوي بوده است نه سرزميني، مانند تعلق خاطر مسلمانان به مكه و مدينه و تعلق خاطر مسيحيان به كليساي المهد زادگاه حضرت مسيح (ع) در بيت لحم يا كليساي قيامت در قدس. وي تاكيد دارد همچنان كه مسيحيان يا مسلمانان جهان نمي توانند مدعي باشند كه به بهانه تعلق روحي و معنوي به اماكن مقدس خود در عربستان يا فلسطين ادعاي سرزميني داشته باشند، يهوديان نيز نمي توانند چنين ادعايي را داشته باشند.
    
    طبق قطعنامه ٤٧٨ شوراي امنيت سازمان ملل رژيم صهيونيستي بايد از منطقه شرقي عقب نشيني كند. چرا اين كار تاكنون صورت نگرفته است؟
    قطعنامه ٤٧٨ در سال ١٩٨٠ صادر شده، اما پيش تر از آن پس از جنگ شش روزه ١٩٦٧، شوراي امنيت سازمان ملل قطعنامه شماره ٢٤٢ را صادر كرد كه صراحتا از اسراييل مي خواهد به پشت مرزهاي اشغالي ١٩٦٧ بازگردد و از كليه مناطقي كه در اين جنگ (صحراي سينا، بلندي هاي جولان، نوار غزه، كرانه باختري و قدس شرقي) اشغال كرده است، عقب نشيني كند. اين قطعنامه ٢٤٢ بعدها مبناي كليه قطعنامه هاي صادره از اركان مختلف سازمان ملل پيرامون مساله فلسطين و قدس قرار گرفت و در همين قطعنامه ٤٧٨ هم كه اشاره فرموديد، مورد تاكيد قرار گرفته است.
    قطعنامه ٤٧٨ در واكنش به الحاق قدس به فلسطين اشغالي ١٩٤٨ و اعلام قدس «كامل و يكپارچه» (منظور دو بخش شرقي و غربي) به عنوان پايتخت رژيم صهيونيستي از سوي شوراي امنيت صادر شد. در اين قطعنامه اعلام پايتختي قدس نقض آشكار قوانين و حقوق بين الملل توصيف شده است.
    
    اما اينكه چرا رژيم صهيونيستي از اين منطقه عقب نشيني نمي كند، خب دلايل و عوامل فراواني دارد. عواملي داخلي و عواملي خارجي. درباره عوامل داخلي كه به بخشي از آنها در پاسخ به سوالات قبل اشاره شد، مي توان به اين موارد اشاره كرد:
    ١ اهميت سياسي و ديني شرق قدس در پروژه صهيونيسم و نزد يهوديان
    ٢ عقب نشيني از اين منطقه شكست سختي براي طرح «كشور يهودي» تلقي مي شود.
    ٣ مخالفت سرسختانه جريان هاي مذهبي يهودي
    
    اما درباره عوامل خارجي بايد عرض كنم كه چند عامل مهم وجود دارد:
    ١- ضعف كشورهاي عربي به ويژه كشورهاي پيراموني فلسطين و نبود يك نيروي عربي يا اسلامي كه رژيم صهيونيستي را مجبور به عقب نشيني كند
    ٢- قطعنامه هاي سازمان ملل عليه رژيم صهيونيستي هم به علت حق وتوي قدرت هاي حامي اين رژيم و حمايت هاي گسترده آنها از جمله ايالات متحده امريكا هيچ وقت تحت فصل هفتم نبوده است تا جنبه الزامي عملي پيدا و در حقيقت اسراييل را مجبور به عقب نشيني كند.
    
    طرح دو منطقه بيت المقدس شرقي و غربي از چه زماني مورد حمايت بين المللي قرار گرفت و مشكل اصلي در مذاكرات صلح بيشتر بر سر چه مناطقي بوده است؟
    قبل از پاسخ به اين سوال شما اجازه بفرماييد گريزي به قطعنامه تقسيم معروف به قطعنامه شماره ١٨١ بزنم كه در ٢٩ نوامبر ١٩٤٧ يعني حدود شش ماه قبل از اعلام موجوديت رژيم صهيونيستي در مجمع عمومي سازمان ملل صادر شد. اين قطعنامه مساحت ٢٧ هزار كيلومتر مربعي فلسطين را ميان يهوديان و فلسطينيان به نسبت ٥٤ درصد به ٤٤ درصد تقسيم كرد. ٢ درصد باقيمانده دو منطقه قدس و بيت الحم بودند كه بر اساس اين قطعنامه قرار شد به خاطر جايگاه ديني شان تحت نظارت بين المللي اداره شوند. هيچ شهري در جهان به اندازه قدس مورد اهتمام حقوق بين الملل قرار نگرفته است. قدس هميشه به عنوان يك واحد جغرافيايي يكپارچه مطرح بوده است. چه قبل از فاجعه اشغال ١٩٤٨ و چه بعد از آن تا در سال ١٩٦٧.
    تقريبا بعد از اشغال اين بخش، اصطلاح «قدس شرقي» به اسناد و قطعنامه هاي بين المللي راه يافت. تا اينكه تقريبا در دو دهه اخير بيشتر تمركز روي اشغالي بودن قدس شرقي بوده است. البته با اين وجود در هيچ قطعنامه يا سند بين المللي قدس غربي به عنوان يك منطقه اسراييلي به رسميت شناخته نشده است. بنابراين بر اساس حقوق بين الملل، در وضعيت قانوني قدس هيچ تغييري ايجاد نشده است. منتها اتفاقي كه افتاده است اين است كه جامعه جهاني سلطه رژيم صهيونيستي بر قدس غربي را به عنوان يك امر واقع پذيرفته است اما به رسميت نشناخته است. بارها وقتي قدس موضوع قطعنامه هاي سازمان ملل بعد از اشغال شرق قدس در ١٩٦٧ قرار گرفته، از جمله دو قطعنامه ٢٦٧ و ٢٧١ صادر در ژوئن و سپتامبر ١٩٦٩ يعني دو سال بعد از اشغال شرق بيت المقدس، بر عدم تغيير وضعيت آن و غيرقانوني بودن هرگونه اعمال تغييري تاكيد شده است، در اين قطعنامه ها تخصيص به قدس شرقي يا غربي هم نخورده است، بلكه اطلاق واژه قدس بدان معناست كه هر دو بخش مورد نظر است. عملا هم مخالفت سازمان ملل در قطعنامه ٤٧٨ بر اعلام پايتختي قدس از سوي رژيم صهيونيستي و غيرمشروع دانستن اين اقدام و هرگونه اعمال تغيير در وضعيت قدس بدون تخصيص آن به شرقي يا غربي خود بر جايگاه حقوقي ويژه اين شهر دلالت دارد. به اين علت هم هست كه كشورها از انتقال سفارتخانه هاي خود حتي به قدس غربي تا به امروز خودداري كرده اند. اما در كنار اين، در مذاكرات دوجانبه و چندجانبه ميان رژيم صهيونيستي و تشكيلات خودگردان در نزديك به سه دهه گذشته بحث هايي ميان اين طرف ها شده است كه قدس شرقي به عنوان پايتخت كشور فلسطين در نظر گرفته شود. همين پايتختي قدس شرقي براي كشور فلسطين اكنون بخشي از ادبيات رسمي تشكيلات خودگردان و مطالبات آن در مذاكرات است و در طرح صلح اتحاديه عرب در ٢٠٠٢ نيز ذكر شده است. همين بحث هاي صورت گرفته در مذاكرات صلح و تاكيدات طرف مذاكره كننده فلسطيني بر قدس شرقي به عنوان پايتخت كشور موعود فلسطيني موجب شكل گيري نگاهي در جامعه جهاني شده است كه به پايتختي قدس شرقي براي كشور فلسطين و قدس غربي براي رژيم صهيونيستي متمايل كرده است. اما همچنان كه عرض شد اين مساله جنبه حقوقي بين المللي پيدا نكرده است و كلا مساله قدس به توافقات فيمابين دو طرف فلسطيني و اسراييلي واگذار شده است. هنوز توافقي ميان دو طرف در اين خصوص و درباره رسيدن به صلح نهايي حاصل نشده است، تا به تاسيس حقوقي جديدي در اركان سازمان ملل درباره اين شهر منجر شود، از اين رو انتقال هرگونه سفارتي چه به غرب قدس چه شرق آن مخالف حقوق بين الملل و قوانين بين المللي است. در مورد شق دوم سوال هم عرض كنم كه مشكل اصلي طرف اسراييلي است كه قدس را كلا با دو بخش اش پايتخت ابدي و يكپارچه خود مي داند و حاضر نيست كه هيچ امتيازي به طرف فلسطيني در اين باره بدهد. در حقيقت به علت همين موضع سرسختانه رژيم صهيونيستي در مذاكرات صلح، پرونده قدس همواره باز مانده است و آنچه درباره آن در مذاكرات سازش مطرح شده است، صرفا ايده هايي بيش نبوده است كه مورد موافقت قرار نگرفته است.
    
    آخرين طرح عملياتي كه براي صلح مطرح شد طرح فرانسه بود، آيا به نظر شما با اعلام ترامپ در خصوص پايتختي بيت المقدس، تمام طرح هاي سازش و صلح به شكست انجاميده است و آيا اين طرح ها قابليت اجرايي شدن را داشتند؟
    طرح صلح فرانسه كه در ژانويه ٢٠١٧ در اجلاسي در پاريس با مشاركت ٧٠ كشور ارايه شد، طرحي شكست خورده بود. نخست يكي از دو طرف يعني رژيم صهيونيستي آن را تحريم كرد و نتانياهو شركت نكرده و به شدت به اجلاس حمله و را فريب و نيرنگ دانست. دوم اينكه بيانيه پاياني اجلاس چيز جديدي نداشت. اعلام ترامپ در خصوص پايتختي بيت المقدس براي رژيم صهيونيستي نه تنها اعلام مرگ راه حل دو كشور بلكه مي توان گفت كل طرح هاي سازش را به بن بست و شكست كشاند. در اين وضعيت بايد همه اين طرح ها را شكست خورده دانست مگر اينكه امريكا تصميم خود را پس بگيرد. البته در صورتي كه واقعا شاهد فشارهاي رسمي جديد از جانب كشورهاي عربي و اسلامي در كنار اين خيزش عمومي ملت هاي عربي و اسلامي باشيم، اين احتمال وجود دارد كه ترامپ به نحوي به تفسير اعلاميه خود تن دهد و اعلام كند كه منظورش غرب قدس بوده است، اين مساله تا حدود زيادي براي دولت هاي عربي و اسلامي به استثناي چند كشور از جمله ايران قابل قبول خواهد بود و با توجه به راه هاي گريزي هم كه در متن اعلاميه ترامپ وجود دارد، چنين مساله بعيد به نظر نمي رسد.
    
    بافت جمعيتي بيت المقدس چگونه است و چگونه تقسيم بندي صورت گرفته است و آيا اداره بيت المقدس در اختيار مسلمانان است و آيا بيشترين اختلافات در خصوص مسجدالاقصي است يا مسجد قبه الصخره؟
    از زماني كه موج مهاجرت يهوديان به فلسطين شروع شد چه در دوران صهيونيسم تبليغي چه در دوران صهيونيسم تشكيلاتي از سال ١٨٩٧ به بعد، بيت المقدس همواره كانون توجه انتقال يهوديان به آن بوده است. در سال ١٩٤٨ وقتي نكبت و قتل عام ها اتفاق افتاد، خيلي از فلسطينيان ساكن قدس بيشتر از بخش غربي آن و حتي عده اي هم از بخش شرقي آواره شدند. در اين سال تركيب جمعيتي شهر كاملا به هم خورد و از اين به بعد پس از انتقال هزاران يهودي از كشورهاي مختلف، يهوديان در قدس در اكثريت قرار گرفتند. در سال ١٩٦٧ هم كه بيت المقدس شرقي اشغال شد، باز موج كوچاندن فلسطينيان ساكن اين منطقه شروع شد تا جايي كه تنها هزاران نفر بر اثر تخريب كامل محله مغاربه (مراكشي ها) در مقابل ديوار براق (ندبه) آواره و كوچانده شدند. امروزه نيز جمعيت كل قدس با هر دو بخش آن حدود ٩٠٠ هزار نفر است كه بر اساس آمارهاي رسمي رژيم صهيونيستي ٦٣ درصد آنها يهودي و ٣٧ درصد بقيه عرب فلسطيني هستند، اما برخي نهادهاي فلسطيني اين نسبت را ٥٩ درصد به ٤١ درصد مي دانند. در همين شرق بيت المقدس بر اساس آخرين آمار، اگر اشتباه نكنم حدود ٣٨٠ هزار يهودي شهرك نشين زندگي مي كنند. كلا شهرك هاي يهودي نشين چه در قدس و چه در كرانه باختري پيوستگي جغرافيايي محلات و شهرهاي فلسطيني نشين را از بين برده است. حقيقتا وضع كل قدس بسيار بغرنج است، هر روز خانه هاي بيشتري از فلسطينيان به بهانه هاي مختلف مصادره مي شود، شناسنامه هاي عده اي ابطال مي شود، اجازه ساخت و ساز به فلسطينيان داده نمي شود، حجم يهودي سازي غيرقابل تصور شده و همه چيز را در بر گرفته است، از تغيير اسامي عربي خيابان ها و كوچه ها گرفته تا حتي اسامي درختان و...
    بر اساس قوانين اسراييلي، ساكنان قدس شهروند محسوب نمي شوند بلكه «مقيم» محسوب مي شوند، به همين خاطر امروز وضعيت ساكنان عرب قدس توصيف قانوني مشخصي ندارد. تابعيت اسراييل ندارند و شهروند آن محسوب نمي شوند. اسراييل اجازه هم نمي دهد از حق شهروندي فلسطيني كه تشكيلات خودگردان اعطا مي كند، برخوردار شوند. كما اينكه ديگر شهروند اردني هم نيستند حتي اگر تعدادي از آنها گذرنامه اردني داشته باشند. مسجدالاقصي در دوران عثماني همراه با ديگر اماكن مقدس فلسطين و اردن تحت يك اداره اوقاف اداره مي شدند، از سال ١٩٤٨ تاكنون تحت مديريت وزارت اوقاف اردن است. امروز اداره اوقاف قدس وابسته به همين وزارتخانه اردن است. كارمندان مسجدالاقصي حقوق بگير اردن هستند. اين وضعيت در معاهده صلح وادي عربه ميان اسراييل و كشور اردن به سال ١٩٩٤ نيز مورد تصريح و تاكيد قرار گرفته است.
    اما راجع به بخش آخر سوالي كه فرموديد، آيا بيشترين اختلافات در خصوص مسجدالاقصي است يا مسجد قبه الصخره؟ اجازه بفرماييد نكته مهم را تشريح كنم. خيلي ها در ايران هنوز تصور درستي از مسجدالاقصي ندارند. عده اي قبه الصخره را مسجدالاقصي مي دانند و عده اي هم مسجد با گنبدي صربي يا جامع القِبلي را مسجدالاقصي مي دانند. عرض كنم كه مسجدالاقصي هيچ كدام از اينها نيست، بلكه اينها يعني قبه الصخره يا جامع القِبلي بخشي از مسجدالاقصي يا حرم شريف هستند. كلا مسجدالاقصي ١٤٤ هزار متر مربع مساحت دارد كه داخل ديواري مستطيلي شكل قرار دارد و هم بناي مسقف دارد هم باز. در حقيقت مسجدالاقصي بر كل محوطه داخل اين ديوار اطلاق مي شود كه ١٥ دروازه دارد و اسراييل ٤ تاي آنها را از گذشته بسته است.
     جاي جاي اين مكان از اهميت و قداست برخوردار است و نمي توان نقطه اي را بر نقطه اي ديگر ترجيح داد.
    
گفت و گوي روز: صابر گل عنبري، كارشناس ارشد مسائل خاورميانه در گفت و گو با «اعتماد»: قدس يك واحد جغرافيايي يكپارچه است
    


 روزنامه اعتماد، شماره 3978 به تاريخ 27/9/96، صفحه 6 (جهان)

لينک کوتاه به اين مطلب:   
 


    دفعات مطالعه اين مطلب: 105 بار
    



آثار ديگري از "ميثم سليماني"

  وزن كشي سياسي / گمانه زني ها در خصوص نخست وزير آينده عراق جدي تر مي شود
ميثم سليماني، اعتماد 27/6/97
مشاهده متن    
  جايگاه متزلزل پرزيدنت / همكاري رييس سابق كمپين ترامپ با دادستان ويژه
ميثم سليماني، اعتماد 25/6/97
مشاهده متن    
  به دنبال راه حلي با كمترين خسارت انساني براي ادلب / مجتبي اماني، تحليلگر مسائل خاورميانه در گفت و گو با «اعتماد» مطرح كرد
ميثم سليماني، اعتماد 24/6/97
مشاهده متن    
  چالش هاي پيش روي ايران و روسيه در سوريه / آينده سوريه و سياست قدرت هاي منطقه اي در «ايراس» بررسي شد
ميثم سليماني، اعتماد 21/6/97
مشاهده متن    
  تشويق به مذاكره با تهديد / امريكا دفتر نمايندگي سازمان آزاديبخش فلسطين رادر واشنگتن تعطيل مي كند
ميثم سليماني، اعتماد 20/6/97
مشاهده متن    
بيشتر ...

 

 
 
چاپ مطلب
ارسال مطلب به دوستان

معرفی سايت به ديگران
گزارش اشکال در اطلاعات
اشتراک نشريات ديگر



 

اعتماد
ايران
دنياي اقتصاد
رسالت
شرق
كيهان
 پيشخوان
فصلنامه پدافند الكترونيكي و سايبري
متن مطالب شماره 3 (پياپي 23)، زمستان 1397را در magiran بخوانيد.

 

 

سايت را به دوستان خود معرفی کنيد    
 1397-1380 کليه حقوق متعلق به سايت بانک اطلاعات نشريات کشور است.
اطلاعات مندرج در اين پايگاه فقط جهت مطالعه کاربران با رعايت شرايط اعلام شده است.  کپی برداري و بازنشر اطلاعات به هر روش و با هر هدفی ممنوع و پيگيرد قانوني دارد.
 

پشتيبانی سايت magiran.com (در ساعات اداری): 77512642  021
تهران، صندوق پستی 111-15655
فقط در مورد خدمات سايت با ما تماس بگيريد. در مورد محتوای اخبار و مطالب منتشر شده در مجلات و روزنامه ها اطلاعی نداريم!
 


توجه:
magiran.com پايگاهی مرجع است که با هدف اطلاع رسانی و دسترسی به همه مجلات کشور توسط بخش خصوصی و به صورت مستقل اداره می شود. همکاری نشريات عضو تنها مشارکت در تکميل و توسعه سايت است و مسئوليت چگونگی ارايه خدمات سايت بر عهده ايشان نمی باشد.



تمامي خدمات پایگاه magiran.com ، حسب مورد داراي مجوزهاي لازم از مراجع مربوطه مي‌باشند و فعاليت‌هاي اين سايت تابع قوانين و مقررات جمهوري اسلامي ايران است