|  درخواست عضويت  |  رمز خود را فراموش کرده ايد؟  |  ورود اعضا [Sign in]
جستجوي پيشرفته مطالب   |  
 جستجو:  
روزنامه ايران96/10/23: صداي مردم را چطور مي شنويد؟
magiran.com  > روزنامه ايران >  فهرست مطالب شماره
مشخصات نشريه
آخرين شماره
آرشيو شماره هاي گذشته
جستجوي مطالب
سايت اختصاصي
تماس با نشريه
شماره جديد اين نشريه
شماره 6759
پنجشنبه سي ام فروردين ماه 1397



خدمات سايت




 
MGID2825
magiran.com > روزنامه ايران > شماره 6691 23/10/96 > صفحه 9 (گزارش) > متن
 
      


صداي مردم را چطور مي شنويد؟
وقتي رسانه هاي داخلي با هزار و يك مشكل دست و پنجه نرم مي كنند

نويسنده: محمد معصوميان


    
    
    «بايد صداي مردم را شنيد» شايد اين تنها جمله مشترک همه مسئولين بعد از ناآرامي هاي اخير در ايران بود. بايد صداي مردم را شنيد؛ مردمي که به قول حسن روحاني تنها دغدغه اقتصادي نداشتند. اما چطور بايد اين صدا شنيده شود؟
     يعقوب موسوي جامعه شناس احزاب، اصناف، اتحاديه ها، نهادهاي مردمي و رسانه ها را کانالي براي شنيده شدن اين صدا مي داند. او در گفت وگو با «ايران» مي گويد: «رسانه ها مسئوليت سنگيني بر دوش دارند. چون هم نبايد در دام تندروي بيفتند و هم اينکه بايد بازتاب دهنده حرف مردم باشند.» آيا رسانه ها توانسته اند اين مسئوليت را بدرستي انجام دهند؟ چه شد که در اتفاقات اخير، کانال هاي غيرحرفه اي يا حرفه اي خارج از کشور به مرجع خبررساني تبديل شد؟
    روزنامه ها در ايران روي هم کمتر از يک ميليون تيراژ دارند و نيمي از آن هم برگشت مي خورد. اين شايد بهترين نشان براي سنجش ميزان ضريب نفوذ روزنامه ها در اقشار مختلف مردم باشد. روزنامه هايي که هر روز با مشکلاتي مثل بالا رفتن قيمت کاغذ روبه رو مي شوند و با گردش سريع اخباري که در شبکه هاي اجتماعي اتفاق مي افتد، دائم از قافله عقب مي مانند. دست به عصايي و احتياط هم مزيد بر علت.
    در کوران ناآرامي ها و اخباري که در شبکه هاي اجتماعي مي پيچيد، خبر آمد که روزنامه جديدالتاسيسي به خاطر مسائل مالي بسته شد. بسياري در شبکه هاي مجازي اين اتفاق را تمثيلي از وضعيت اسفبار روزنامه نگاري در ايران دانستند اما در بين رسانه هاي داخلي، صدا و سيما داستاني متفاوت دارد؛ رسانه اي بزرگ با قدرت نفوذي بالا که هر روز با تمام قوا اعتماد مردم را به خود ويران مي کند. در اين آشفته بازار رسانه هاي ايراني، شايد استقبال گسترده از کانال ها و شبکه هاي خارجي آنقدرها هم عجيب نباشد.
    عبدالله گيويان، استاد ارتباطات چند عامل اصلي را باعث از بين رفتن اعتماد مردم به رسانه هاي داخلي مي داند. او به «ايران» مي گويد: «جذاب نبودن برنامه ها، يکسويه بودن مطالب و تامين نشدن اعتماد مردم يکي از مهم ترين دلايل بي اثر شدن رسانه هاي داخلي است و در اين شرايط هر رسانه خارجي براحتي مي تواند نگاه مردم را به خودش معطوف کند.»
    گيويان اين دلايل را دقيق تر تشريح مي کند: «يکي ديگر از مشکلات رسانه هاي ما، نسپردن کار به دست اهل آن است. متاسفانه بسياري از مديران رسانه اي ما غير حرفه اي هستند و از جنس رسانه و مطبوعات نيستند. اين به رسانه هاي ما لطمه بزرگي زده است و آنها را حتي دچار چالش هاي مالي کرده و اين ناتواني در تامين اقتصادي و مديريت هزينه، باعث شده خيلي از نيروهايي که مي توانستند آينده روزنامه نگاري را تغيير دهند از اين رشته رويگردان شوند.
    دليل ديگر ناکامي، اصرار بر خصلت هاي ايدئولوژيک است. در واقع بيشتر از آنکه روي تواناي هاي يک روزنامه نگار متمرکز شود، به اينکه آن فرد از لحاظ جناحي به مديريت نزديک است يا نه نگاه مي کنند و اين در تمام رسانه ها اتفاق مي افتد. مساله ديگر هم محدوديت هاي بيروني رسانه هاست که تدريجاً آنها را خنثي و محافظه کار مي کند و توان توليد انديشه را در حد زيادي کاهش مي دهد. البته خود ما هم نسبت به توليدات فرهنگي بي تفاوتيم که جاي خود دارد.»
    عبدالله گيويان در حرف هايش به محدوديت هاي بيروني اشاره مي کند که باعث خنثي شدن روزنامه ها و رسانه ها مي شود. محدوديت هايي که در تمام اين سال ها نسبت به رسانه وجود داشته و دارد. آنقدر که دروني شده و اگر محدوديتي هم اعمال نشود، خود رسانه آن را به رسميت مي شناسد.
    براي درک بهتر ميزان تاثير مديران رسانه اي که نمي توانند مجموعه خود را از لحاظ مالي و فکري ساپورت کنند با حسين انصاري، کارشناس رسانه حرف مي زنم. از او مي پرسم يک مدير رسانه چقدر در رويگرداني مردم از رسانه تاثير دارد؟ انصاري مي گويد: «ما در ايران دو نوع روزنامه داريم خصوصي و دولتي. اما واقعيت اين است که هيچ روزنامه اي در ايران خصوصي نيست چون همان روزنامه هاي به اصطلاح خصوصي هم بايد يارانه کاغذشان را از دولت بگيرند، مجوزها را دولت مي دهد و درنهايت هم مي بايست در چارچوب هاي تثبيت شده حرکت کند. مديران اين رسانه ها هم اندکي از هم متفاوتند؛ شکل اول مديران رسانه هاي دولتي يا حاکميتي هستند که از طرف يک ارگان و نهاد بالادستي سر کار مي آيند و اغلب نه کارشناس و کار بلد بلکه فردي معتمد براي مراقبت از رسانه هستند. مديران رسانه هاي خصوصي هم درنهايت به رانت و جايگاه و پرستيژ دولتي نياز دارند و اساساً روزنامه را به همين دليل منتشر کرده اند.»
    شايد خودتان بتوانيد حدس بزنيد در اين وضعيتي که انصاري توضيح مي دهد چه اتفاقي مي افتد. او مي گويد: «اولين آسيب اين گونه مديران تهي کردن مجموعه از خلاقيت است. آنها اغلب خلاقيت را در فرم و شکل و شمايل روزنامه مي بينند و به قول مرحوم قندي اگر سطل رنگ را بپاشيد وسط صفحه، ذوق مي کنند. آسيب ديگر هم اين است که آنها دوست دارند سليقه همه را شبيه خودشان کنند يا آنهايي را که هم سليقه مي بينند بالا بکشند. اغلب برداشت رسانه اي اين مديران معطوف به تجربه هاي پراکنده و جلسات متعدد با مديران ديگر است که بسيار آسيب زاست.»
    يعقوب موسوي جامعه شناس، شنيدن صداي مردم را «ماموريت رسانه ها» مي داند. ماموريتي سخت و ظريف در دوراني که انحصار اخبار به پايان رسيده. موسوي اين ماموريت سخت را اين طور تعريف مي کند: «روزنامه ها بايد بازتاب دهنده حرف مردم باشند و اين کار را با ظرافت انجام دهند. چون از طرفي نبايد به دام تندروي و احساسات بيفتند و از طرفي بايد صداي مردم باشند تا از اين طريق مردم از دام رسانه هاي کور و مروج خشونت دور بمانند و کمترين تاثير را از اين رسانه ها بپذيرند.» البته او از نقش نهادهاي مدني، احزاب، صنف ها و اتحاديه ها هم مي گويد و معتقد است در همه جاي دنيا همه نهادها دست به دست هم مي دهند و خود را در مقابل اين اعتراض ها مسئول مي دانند و بخش عمده اي از ديالوگ با حاکميت را برعهده مي گيرند.
    موسوي مي گويد: «رسانه هاي داخلي در مقابل انواع رسانه هاي الکترونيک در دنيا عقب افتاده اند و کمي سرخورده شده اند. بعد از اتفاقات اخير به نظر رسانه هاي داخلي بايد به فکر بازسازي خود باشند؛ هم در توليد، هم در ارائه. آنها بايد با ديپلماسي رسانه اي آخرين دستاوردها و روش ها را ياد بگيرند و استفاده کنند.» او استفاده از چهره هاي جذاب و نظرات جديد و ويژه نامه هاي خبري در کنار نقد و تحليل را از ديگر روش هاي جذاب کردن رسانه ها براي عموم مردم مي داند.
    با درک همه اين پيچيدگي ها و محدوديت ها و بدگماني ها به رسانه هاي داخلي، آيا هنوز هم مي شود به رقابت با رسانه هاي مجهول يا رسانه هاي حرفه اي و قدرتمند خارجي ادامه داد؟ شايد پاسخ اين پرسش را خواننده ها و موزيسين ها بهتر بدانند؛ اگر دو دهه پيش که درهاي موسيقي پاپ به روي خوانندگان داخلي بسته بود، راجع به رقابت با خوانندگان لس آنجلسي حرفي مي زديد، خيلي ها مي خنديدند و اين کار را شدني نمي دانستند؛ کمپاني هاي بزرگ و رنگ و جذابيت... اما حالا کافي است سري به کنسرت ها بزنيد يا سراغي از ميزان فروش موسيقي پاپ داخلي بگيريد و ببينيد چطور مردم به موسيقي داخلي توجه نشان مي دهند. اصلاً از خودتان نمي پرسيد چرا ديگر توي ماشين همه شهروندان کاستي از يک خواننده ترکيه اي نيست؟ شايد براي عوض کردن حال بد مطبوعات و رسانه هاي نحيف داخلي هم بايد کمي به توانايي آنها اعتماد کنيم و دست و پايشان را باز بگذاريم. آيا چنين اتفاقي شدني است؟
    
    نيم نگاه
    
    روزنامه ها در ايران روي هم کمتر از يک ميليون تيراژ دارند و نيمي از آن هم برگشت مي خورد. اين شايد بهترين نشان براي سنجش ميزان ضريب نفوذ روزنامه ها در اقشار مختلف مردم باشد. روزنامه هايي که هر روز با مشکلاتي مثل بالا رفتن قيمت کاغذ رو به رو مي شوند و با گردش سريع اخباري که در شبکه هاي اجتماعي اتفاق مي افتد دائم از قافله عقب مي مانند. دست به عصايي و احتياط هم مزيد بر علت.
    عبدالله گيويان استاد ارتباطات: يکي ديگر از مشکلات رسانه هاي ما نسپردن کار به دست اهل آن است. متاسفانه بسياري از مديران رسانه اي ما غير حرفه اي هستند و از جنس رسانه و مطبوعات نيستند. اين به رسانه هاي ما لطمه بزرگي زده است و آنها را حتي دچار چالش هاي مالي کرده و اين ناتواني در تامين اقتصادي و مديريت هزينه، باعث شده خيلي از نيروهايي که مي توانستند آينده روزنامه نگاري را تغيير دهند از اين رشته رويگردان شوند.

    
    
    صداي مردم را چطور مي شنويد؟ / وقتي رسانه هاي داخلي با هزار و يك مشكل دست و پنجه نرم مي كنند
    


 روزنامه ايران، شماره 6691 به تاريخ 23/10/96، صفحه 9 (گزارش)

لينک کوتاه به اين مطلب:   
 


    دفعات مطالعه اين مطلب: 10 بار
    



آثار ديگري از "محمد معصوميان"
بيشتر ...

 

 
 
چاپ مطلب
ارسال مطلب به دوستان

معرفی سايت به ديگران
گزارش اشکال در اطلاعات
اشتراک نشريات ديگر
 جستجوی مطالب
کلمه مورد نظر خود را وارد کنيد

جستجو در:
همه مجلات عضو
مجلات علمی مصوب
آرشيو اين روزنامه
متن روزنامه های عضو
    
جستجوی پيشرفته



 

اعتماد
ايران
جام جم
دنياي اقتصاد
رسالت
شرق
كيهان
 پيشخوان
فصلنامه سفينه تبريز
متن مطالب شماره 2، 1396را در magiran بخوانيد.

 

 

سايت را به دوستان خود معرفی کنيد    
 1396-1380 کليه حقوق متعلق به سايت بانک اطلاعات نشريات کشور است.
اطلاعات مندرج در اين پايگاه فقط جهت مطالعه کاربران با رعايت شرايط اعلام شده است.  کپی برداري و بازنشر اطلاعات به هر روش و با هر هدفی ممنوع و پيگيرد قانوني دارد.
 

پشتيبانی سايت magiran.com (در ساعات اداری): 77512642  021
تهران، صندوق پستی 111-15655
فقط در مورد خدمات سايت با ما تماس بگيريد. در مورد محتوای اخبار و مطالب منتشر شده در مجلات و روزنامه ها اطلاعی نداريم!
 


توجه:
magiran.com پايگاهی مرجع است که با هدف اطلاع رسانی و دسترسی به همه مجلات کشور توسط بخش خصوصی و به صورت مستقل اداره می شود. همکاری نشريات عضو تنها مشارکت در تکميل و توسعه سايت است و مسئوليت چگونگی ارايه خدمات سايت بر عهده ايشان نمی باشد.



تمامي خدمات پایگاه magiran.com ، حسب مورد داراي مجوزهاي لازم از مراجع مربوطه مي‌باشند و فعاليت‌هاي اين سايت تابع قوانين و مقررات جمهوري اسلامي ايران است