|  درخواست عضويت  |  رمز خود را فراموش کرده ايد؟  |  ورود اعضا [Sign in]
جستجوي پيشرفته مطالب   |  
 جستجو:  
روزنامه دنياي اقتصاد96/11/10: آفتاب پرست هاي چشم آبي
magiran.com  > روزنامه دنياي اقتصاد >  فهرست مطالب شماره
مشخصات نشريه
آخرين شماره
آرشيو شماره هاي گذشته
جستجوي مطالب
سايت اختصاصي
تماس با نشريه
شماره جديد اين نشريه
شماره 4662
سه شنبه 1 مرداد 1398


 راهنمای موضوعی نشريات
اين نشريه در گروه(های) زير قرار گرفته است:

?????


 
MGID3360
magiran.com > روزنامه دنياي اقتصاد > شماره 4255 10/11/96 > صفحه 4 (دنيا) > متن
 
 


نگاه ديگران 
آفتاب پرست هاي چشم آبي
بخش نوزدهم

نويسنده: گابريلا لازاريديس، جيووانا كامپاني، آني بنونيست و ديگران
مترجم: محمدحسين باقي

در دوم اوت ۱۹۸۰ تنش در ايستگاه قطار بولونا [Bologna] به دليل انفجار بمب که ۸۵ کشته بر جا گذاشت، به اوج خود رسيد. مسووليت اين اقدام تروريستي به شبه نظاميان نوفاشيست يعني اعضاي «هسته انقلابي مسلح» نسبت داده شد که يک سازمان شبه نظامي نوفاشيست ايتاليايي بود که از ۱۹۷۷ تا ۱۹۸۱ فعاليت داشت.
    به دنبال متلاشي کردن بزرگ ترين سازمان هاي نوفاشيستي فراپارلماني از سوي پليس، دوره اي از تبعيد يا کم شدن فعاليت بسياري از شبه نظاميان آغاز شد. در سال ۱۹۹۱ هم حزب کمونيست ايتاليا نام و استراتژي خود را تغيير داد. همان سال، يک حزب جديد به نام «لگا نورد» از نو خلق شد و سياست هاي هويتي را وارد مباحث سياسي ايتاليا کرد و سرزمين «پادانيا» را براي يک شمال ايتالياي خودمختار پيشنهاد داد. اين حزب تا جايي پيش رفت که حتي پرچم و سرود ملي پيشنهاد کرد.
    «جيانفرانکو فيني»، دبير حزب MSI، از شبه نظاميان اين گروه خواست تا ليبرال دموکراسي را به طور کامل بپذيرند، از پروژه قديمي وفادار ماندن به ميراث فاشيستي خودداري کنند و به راست دموکراتيک در اروپاي مدرن تبديل شوند. شرايط جديد موافق پايان دادن به حاشيه نشيني سياسي MSI بود. دموکرات مسيحي ها و سوسياليست ها زير فشار فساد در سال هاي ۱۹۹۳ و ۱۹۹۴ فروپاشيدند. يک حزب جديد «برند»وار به نام «فورزا ايتاليا» («نيرويي براي ايتاليا» يا (Forza Italia (Force for Italy) سر بر آورد و رهبر جديدش «سيلويو برلوسکوني» [سياستمدار و سرمايه دار ايتاليايي و دومين نخست وزير ايتاليا به جهت طول مدت نخست وزيري است. وي سه دوره نخست وزير بوده است: از ۱۹۹۵-۱۹۹۴؛ از ۲۰۰۶-۲۰۰۱ و از ۲۰۱۱-۲۰۰۸. وي رئيس حزب «به پيش ايتاليا» است. نشريه فوربس در سال ۲۰۱۷ او را با سرمايه ۷ ميليارد دلاري، پنجمين ثروتمند ايتاليا معرفي کرد. او يکي از جنجالي ترين نخست وزيران ايتاليا و حتي جهان است که نه تنها به خاطر ثروت گسترده اش (وي مالک سابق باشگاه ميلان و مالک امپراتوري بزرگ رسانه اي در ايتالياست) بلکه به خاطر ولنگاري هاي جنسي، انتشار تصاوير خصوصي از او و ويلاهايش، رفتارهاي عجيب و غريب که به درجاتي بدتر از دوتالد ترامپ بود، شهره صفحه سياست جهان بود. برلوسکوني در ۲۵۰۰ جلسه دادگاه حاضر شده که بالغ بر ۳۰۰ ميليون دلار هزينه اين پرونده ها و حضورش در دادگاه کرده است] آماده مي شد تا به MSI (يا همان «جنبش سوسيال ايتاليا») به عنوان شريکي سياسي به منظور کسب اکثريت کافي انتخاباتي مشروعيت بخشد. تحول MSI به يک حزب محافظه کار دموکرات اروپايي - به نام «ائتلاف ملي» [Alleanza Nazionale]- در اتحاد با حزب آشکارا ليبرال برلوسکوني، نتوانست از سوي بسياري از فعالان MSI مانند «پينو روتي» [ Pino Rauti] که جيانفرانکو فيني را خائن قلمداد مي کردند مورد پذيرش قرار گيرد. اين ائتلاف با گسست از آنها حزب «فياما تريکولور» يا «شعله هاي سه رنگ» را پديد آوردند. پينو روتي درحالي که مغرورانه از ميراث فاشيستي دفاع مي کرد اما «شعله هاي سه رنگ» را در فضاي مردمي و اجتماعي قدرتمند قرار داد و از طبقات متوسط به پايين و کارگر در برابر جهاني شدن و نوليبراليسم حمايت مي کرد. گزينه فاشيسم اجتماعي پاسخي بود به درخواست هاي راي دهندگان MSI عمدتا از طبقات متوسط به پايين و کارگر.
    «فياما تريکولور» به سرعت انحصار نمايندگي نوفاشيست ها را از دست داد. در سال ۱۹۹۷، «روبرتو فيوره» [Roberto Fiore]، عضو سابق «هسته انقلابي مسلح» (NAR) که پس از قتل عام بولونا براي احتراز از زندان به لندن فرار کرده بود به ايتاليا بازگشت و همراه با «ماسيمو مورسللو» [Massimo Morsello]، فعال سابق «آوانگارد ملي» حزب «فورزا نووا» را تاسيس کردند. هدف اين حزب جديد رقابت با «فياما تريکولور» براي کسب هژموني در ميان راست افراطي بود. رقابت تا حد زيادي براي انتخابات نبود (نوفاشيسم افراطي کمتر از ۳ درصد آرا را در سطح ملي به دست آورد) بلکه براي کنشگري مستقيمي (سازمان دادن به اعتراضات خياباني، تظاهرات و راهپيمايي ها و کمپين هاي سياسي) بود که ادامه دهنده جنبش هاي نوفاشيستي در دهه ۷۰ بود. فيوره براي بسط پايگاه حزب- به کارگيري تاکتيک هايي که در بريتانيا آموخته بود- استراتژي به خدمت گرفتن نيرو از ميان باشگاه هاي راديکال فوتبالي [soccer clubs] را به کار گرفته و توسعه داد. «فورزا نووا» به سرعت بر باشگاه هاي دست راستي مانند «لاتزيو» [Lazio FC] و باشگاه هاي سنتي دست چپي مانند «آ.ث. روم» [Roma AC] اشراف يافت. امروز «فورزا نووا» بيشتر هواداران باشگاهي اين تيم ها را در کنترل دارد. رهبرش- که به نسل کهن تعلق دارد- به شکل موفقيت آميزي با ايجاد ارتباطات خاص با جنبش هاي سر تراشيده [skinhead movement: جنبشي انگليسي که با لباس هاي زمخت، سر تراشيده و پوتين هاي بزرگ مشخص مي شدند. در بسياري از کشورها چنين جنبش هايي را ملي گرايان دست راستي افراطي يا نوفاشيست هايي تلقي مي کردند که رويکرد ضديهودي و ديدگاه هاي نژادپرستانه داشتند] که اساسا نماينده سبکي از موسيقي و فرهنگ شهري طبقه کارگر بودند و هيچ ربطي به فاشيسم نداشتند جوانان را جذب کرد. به شهادت معدود مطالعاتي که در مورد اين موضوع انجام گرفته، سال هاي ۱۹۸۲- ۱۹۸۳ مشخص کننده انفجار «Oi» ايتالايي بود، يک زيرشاخه از موسيقي پانک که نماياننده سرتراشيده هاي آنارشيست يا غيرسياسي بود. درحالي که در بيشتر شهرها- مانند بولونا، ژنوآ و پيزا- جنبش سرتراشيده ها همراستا با مفروضات اصلي «Oi» در ميلان و منطقه ونتو [Veneto] بود اما از طريق کنشگري شبه نظاميان «جنبش سياسي غرب» [Western Political Movement] به انحصار در آمد؛ جنبشي که در سال ۱۹۸۴ از سوي «موريزيو بوکاچي» [Maurizio Boccacci] در تلاش براي بازسازي نوفاشيسم پس از انحلال بزرگ ترين سازمان هاي فراپارلماني به دنبال قتل عام بولونا تاسيس شد.
    ادغام سرتراشيده ها در نوفاشيسم در سال هاي ميان ۱۹۸۵ و ۱۹۹۰ مستحکم شد يعني در دوره اي که فوتبال به يکي از علائق اصلي آنها تبديل شد و به باشگاه هواداراني پيوستند که از سوي «فورزا نووا» کنترل مي شد؛ باشگاه هايي که به دنبال «رام کردن» آنها بودند درحالي که اقدام راديکال (و خشن) خود را در مواقع خاص بروز مي دادند. روابط با هواداران باشگاه ها و سرتراشيده ها (که همزمان در فاصله اي مشخص حفظ مي شود تا در موقع مقتضي به کار گرفته شود) فاش کننده «معامله دوجانبه» فورزا نووا است –حزب سياسي «محترم» و جنبش خشن «انقلابي»- و ادامه دهنده سنت نوفاشيستي در ايتالياست.
    نگاه ديگران: آفتاب پرست هاي چشم آبي / بخش نوزدهم
    


 روزنامه دنياي اقتصاد، شماره 4255 به تاريخ 10/11/96، صفحه 4 (دنيا)

لينک کوتاه به اين مطلب:   
 


    دفعات مطالعه اين مطلب: 11 بار



آثار ديگري از "گابريلا لازاريديس، جيووانا كامپاني، آني بنونيست و ديگران"

  آفتاب پرست هاي چشم آبي / بخش پاياني
گابريلا لازاريديس، جيووانا كامپاني، آني بنونيست و ديگران، دنياي اقتصاد 12/4/97
مشاهده متن    
  آفتاب پرست هاي چشم آبي / بخش صد و بيست و هفتم
گابريلا لازاريديس، جيووانا كامپاني، آني بنونيست و ديگران، دنياي اقتصاد 11/4/97
مشاهده متن    
  آفتاب پرست هاي چشم آبي / بخش صد و بيست و ششم
گابريلا لازاريديس، جيووانا كامپاني، آني بنونيست و ديگران، دنياي اقتصاد 10/4/97
مشاهده متن    
  آفتاب پرست هاي چشم آبي / بخش صد و بيست و پنجم
گابريلا لازاريديس، جيووانا كامپاني، آني بنونيست و ديگران، دنياي اقتصاد 9/4/97
مشاهده متن    
  آفتاب پرست هاي چشم آبي / بخش صد و بيست و چهارم
گابريلا لازاريديس، جيووانا كامپاني، آني بنونيست و ديگران، دنياي اقتصاد 7/4/97
مشاهده متن    
بيشتر ...

 

 
 
چاپ مطلب
ارسال مطلب به دوستان

معرفی سايت به ديگران
گزارش اشکال در اطلاعات
اشتراک نشريات ديگر



 

اعتماد
ايران
جام جم
دنياي اقتصاد
رسالت
شرق
كيهان
 پيشخوان
ماهنامه صنعت نوين مرغداري
متن مطالب شماره 12، فروردين و ارديبهشت 1398را در magiran بخوانيد.

 

 

سايت را به دوستان خود معرفی کنيد    
 1397-1380 کليه حقوق متعلق به سايت بانک اطلاعات نشريات کشور است.
اطلاعات مندرج در اين پايگاه فقط جهت مطالعه کاربران با رعايت شرايط اعلام شده است.  کپی برداري و بازنشر اطلاعات به هر روش و با هر هدفی ممنوع و پيگيرد قانوني دارد.
 

پشتيبانی سايت magiran.com (در ساعات اداری): 77512642  021
تهران، صندوق پستی 111-15655
فقط در مورد خدمات سايت با ما تماس بگيريد. در مورد محتوای اخبار و مطالب منتشر شده در مجلات و روزنامه ها اطلاعی نداريم!
 


توجه:
magiran.com پايگاهی مرجع است که با هدف اطلاع رسانی و دسترسی به همه مجلات کشور توسط بخش خصوصی و به صورت مستقل اداره می شود. همکاری نشريات عضو تنها مشارکت در تکميل و توسعه سايت است و مسئوليت چگونگی ارايه خدمات سايت بر عهده ايشان نمی باشد.



تمامي خدمات پایگاه magiran.com ، حسب مورد داراي مجوزهاي لازم از مراجع مربوطه مي‌باشند و فعاليت‌هاي اين سايت تابع قوانين و مقررات جمهوري اسلامي ايران است