|  درخواست عضويت  |  رمز خود را فراموش کرده ايد؟  |  ورود اعضا [Sign in]
جستجوي پيشرفته مطالب   |  
 جستجو:  
روزنامه ايران97/3/2: گريه درمي آورند و قهرمان مي سازند
magiran.com  > روزنامه ايران >  فهرست مطالب شماره
مشخصات نشريه
آخرين شماره
آرشيو شماره هاي گذشته
جستجوي مطالب
سايت اختصاصي
تماس با نشريه
شماره جديد اين نشريه
شماره 6882
دوشنبه دوم مهر ماه 1397



خدمات سايت




 
MGID2825
magiran.com > روزنامه ايران > شماره 6787 2/3/97 > صفحه 14 (توانش) > متن
 
      


گريه درمي آورند و قهرمان مي سازند
نگاهي به استفاده برنامه سازان از معلولان در برنامه هاي ماه رمضان سيما

نويسنده: مجيد سرايي


    
    حدود 12-13 سال است که تلويزيون در ايام ماه رمضان، بهترين ساعت از آنتن پر مخاطب ترين شبکه خود را به برنامه اي گفت و گو محور اختصاص مي دهد؛ برنامه اي که در طول اين سال ها با نقد هاي تند و ملايمي مواجه بوده؛ از شيوه اجراي مجري گرفته تا محتواي برنامه.از جمله اقشاري که نوک پيکان انتقادشان را به سمت اين برنامه نشانه رفته اند،معلولان هستند که گاه به صورت فردي و گاه در قالب گروهي، نقد هايشان را به اين برنامه وارد کرده اند. اخيراً هم جمعي از معلولان نامه اي خطاب به تهيه کننده و مجري اين برنامه نوشته و مواردي را که آنها بايد در برخورد با ميهمان معلول رعايت کنند گوشزد کرده اند. در بخشي از اين نامه به استفاده ابزاري از معلوليت براي تهييج احساسات بيننده و نمايش تصويري همراه با اندوه و سوگواري، ترحم، ضعف يا معصوميت و بي گناهي از افراد داراي معلوليت و يا پيوند دادن معلوليت با معنويت، يا نگاه ترحم آميز و خيّر مآبانه به فرد داراي معلوليت اشاره شده است. انتشار اين نامه از سوي معلولان، بهانه اي شد تا به ارزيابي بحث معلوليت در اين برنامه بپردازيم و نظرات چند نفر از افراد داراي معلوليت فعال در عرصه هاي فرهنگي-اجتماعي درباره عملکرد اين برنامه در حوزه معلوليت را جويا شويم.
    
    معلوليت ضعف نيست
    احمدرضا عامريان، معلول ويلچري گرگاني به عنوان منتقد اين قبيل برنامه ها مي گويد رويکرد اين برنامه تاکيد بر معلوليت به عنوان يک ضعف است: «يکي از نقدهاي وارده بر اين برنامه ها، تاکيد بر نفس معلوليت است؛ وقتي ميهمان معلولي به برنامه تلويزيوني دعوت مي شود، با اين رويکرد مواجه است که: شما معلولي. حال آنکه ما طي سال هاي اخير تلاش مي کنيم جامعه را آگاه سازيم که معلولان انسان هاي توانمندي هستند. اينکه ميهمان معلولي را دعوت کنند که با يک فرد غير معلول ازدواج کرده و دائماً بر اين تاکيد کنند که: ببين اين آدم که با تو ازدواج کرده، چه عمل نيکي انجام داده، اصلاً نگاه صحيحي نيست.»
    احمدرضا 11 سال داشت که بر اثر واژگوني يک درِ بزرگ در کنار خيابان، نزديک مغازه دايي اش معلول شد، اما به قول خودش فقط دو سال دردِ معلوليت را تحمل کرد و بعد از آن، روي ويلچر به جنگ با سختي هاي زندگي رفت. وقتي از سوابق فعاليت هايش به عنوان فعال فرهنگي-اجتماعي مي گويد، انگار کارنامه کاري 30 ساله يک سازمان را ارائه مي دهد. با همان لهجه صميمي گرگاني مي گويد که نشان دادن معلوليت افراد براي جريحه دار کردن احساسات جامعه، اصلاً کار پسنديده اي نيست. من به عنوان يک معلول به هيچ وجه اين نگرش را دوست ندارم.»
    وي که اين روزها مدير موسسه اي است که در زمينه حمايت از افراد داراي معلوليت کار مي کند، مي گويد: اين برنامه دو وجهي عمل مي کند: «پخش اين برنامه طي 12- 13 سال، نگرش مردم نسبت به معلولان را در يک دوراهي قرار داده؛ از يک سو جامعه را نسبت به معلولان دغدغه مند کرده، اما از طرف ديگر حس ترحم نسبت به آنها را هم بالا برده است.»
    او حتي نحوه مطرح کردن اين دغدغه ها را هم صحيح نمي داند: «حتي دغدغه اي هم که ايجاد مي شود، به شيوه صحيحي نيست؛ مثلاً مسير دغدغه ها را به محيط خانه محدود مي کنند، اما به اين نمي پردازند که اين شهروند معلول چه مشکلاتي در جامعه دارد؛ اگر ازدواج کرده، چه معضلاتي در مسير زندگي متاهلي اش نسبت به ديگر شهروندان دارد.»
    احمدرضا کمي تند مي رود و اظهار مي کند که عوامل توليد اين برنامه ها به منظور پز دادن به سراغ معلولان مي روند و رفتار دو وجهي از خود نشان مي دهند: «متاسفانه نگرش سازندگان دو وجه مثبت و منفي دارد. وجه مثبتش، بيرون آوردن فلان معلول از انزواست، اما وجه منفي همين نگرش، نوعي پز دادن است که: اي جامعه! بدانيد و آگاه باشيد که اين شهروند معلول که ميهمان ما بود، سال ها منزوي بود و اين ماييم که او را از کنج انزوا بيرون آورديم و از دغدغه هايش گفتيم.»
    جالب آنکه احمدرضا با تمامي انتقادهايش، اصرار دارد حتماً در يکي از اين برنامه ها شرکت کند: «مي خواهم مقابل دوربين و روي آنتن خطاب به جامعه بگويم: معلوليت چيزي نيست که اينها نشان مي دهند، معلوليت فعاليت هاي اجتماعي ماست، در حالي که هيچ وقت از معضلات نمي گويند عدم مناسب سازي معابر شهري، آسانسور ها، خودرو ها براي معلولان، اشتغال، مسکن معلولان و... مواردي است که هيچ وقت درباره آنها صحبت نمي کنند.»
    
     نمي شود کل ماهيت را زير سوال برد
    در مقابل انتقادات تند عامريان، ترانه ميلادي، ديگر معلول ويلچري که يکي از فعالان اجتماعي است، با نگاهي معتدل اين برنامه ها را مي بيند: «من رويکرد اين برنامه ها را به عنوان يک برنامه فرهنگي- اجتماعي که در ايام ماه رمضان و قبل از افطار پخش مي شود مثبت ارزيابي مي کنم. شايد گله مندي خيلي از دوستان معلول به ساختار و شکل اجراي برنامه برگردد؛ البته آن هم نه تمام بخش ها يا کارنامه کلي اين برنامه؛ اپيزودهاي خاص يا ميهمانان خاص شايد اين نقدها را به دنبال داشته که نتوانسته حق مطلب را ادا کند و احترام ميهمان را با اجراي مجري برنامه چنانکه مطابق انتظار مخاطب است، نگه دارد. اين موضوع باعث نمي شود ما کل اين برنامه ها و ماهيت شان را نقد کرده و زير سوال ببريم.»
    نکته اي که احمدرضا هم بر آن تاکيد مي کند، شيوه اجراي مجريان اين برنامه ها است که تاثير منفي در جامعه نسبت به معلولان مي گذارد: «ما در استان گلستان و دوستان مان در ساير استان ها از طريق تشکل هاي مختلفي که داريم، تلاش مي کنيم به هر شکل که شده شهروند معلول را از چارچوب ديوار هاي خانه به سطح جامعه بکشيم، اما متاسفانه مجري سعي مي کند حس ترحم را بر انگيزد. دائماً از ميهمان معلول درباره چگونگي معلوليتش مي پرسد تا مخاطب تحت تاثير قرار بگيرد. اگر من معلول شدم، معتقدم که دو پا داشتم و راه مي رفتم، حالا روي صندلي چرخدار نشسته ام و رفت و آمد مي کنم. حالا چرا بايد اين موضوع دستاويزي براي برانگيختن احساس جامعه قرار بگيرد. خيلي از همنوعان من اعتقادي شبيه به من دارند. اساساً يادآوري اين موضوع و تاکيد بر دوراني که آن معلول سلامت جسمي داشت و مقايسه آن دوران با روز هاي معلوليت او اصلاً خوش جلوه نيست.»
    اما ترانه در ادامه توضيحاتش درباره اجراي مجريان نقد احمدرضا و حتي نقد معلولاني که در نامه اي انتقاد خود را نسبت به اجراي يکي از مجريان اعلام کرده اند را چندان وارد نمي داند: «خيلي از نقدها پيرامون نحوه اجراي مجريان آن است که به نظر من اين نقد چندان وارد نيست؛ چون مجريان برنامه ها هم از دل همين جامعه برآمده و ميزان اطلاعاتي که درباره معلولان دارند، به اندازه اطلاعات کل جامعه است. اگر مجري اشتباهي در اجرا دارد، اين اشتباه را ما به او ياد داده ايم، جامعه ياد داده، همکاران قبليش آموخته و در نهايت، صدا و سيما اين مسير غلط را به او داده است. البته روند اجراي اين برنامه ها نسبت به سال هاي قبل خيلي تغيير کرده؛ براي اينکه تعاملات اين افراد با جامعه معلولان، تشکل هاي آنها، دغدغه هايشان و مشکلات و معضلاتي که دارند آشنا شده اند و کم کم سعي مي کنند اين اطلاعات را در اجرا هايشان پياده کنند.»
    اين معلول گرافيست که از کودکي معلول شده و روي ويلچر در عرصه هاي فرهنگي و اجتماعي فعاليت مي کند، معتقد است که نقد اصلي را بايد به مديران ارشد صدا و سيما وارد کرد: «من معتقدم انتقاد در سطح کلان، بايد به مديران ارشد سازمان صدا و سيما وارد شود که متاسفانه نه در مورد معلولان، بلکه تمام اقشار جامعه حد اقل ها را در نظر مي گيرند. وقتي چنين نگاهي هست، چه انتظاري مي توان از مجري يک برنامه ميهمان محور داشت تا بار فروپاشي يک ساختار فرهنگي غلط که سال ها در ذهن جامعه است را بر دوش بکشد. اين نه در توان سازنده و مجري است و نه در توان دريافتي لايه هاي جامعه. اين اتفاق بايد آرام آرام و با يک برنامه ريزي صحيح صورت بگيرد که متاسفانه مديران سازمان صدا و سيما به اين موضوع اهميت نمي دهند؛ نه آنها، بلکه مسئولان فرهنگي و آموزشي کشور هم از اين موضوع غافلند.»
    وحيد رجبلو، معلول ويلچرنشين که مدير يک استارتاپ خدمات رسان براي افراد داراي معلوليت است اما از ترانه معتدل تر به موضوع مي نگرد و اظهار مي کند که اين شيوه اجرا مختص معلولان نيست: «برخي مجريان تنها با معلولان با لحني زننده صحبت نمي کنند. بلکه اين شيوه اجرا با تمام ميهمانان همين طوري است.»
    او با ادبيات ديگري صحبت هاي ترانه را تاييد مي کند و اين ايجاد حس ترحم را مختص اين برنامه هاي ماه رمضان نمي داند: «ايجاد حس ترحم اساساً در اغلب برنامه هاي صدا و سيما، مخصوصاً زماني که ميهمان معلولي دعوت مي شود، کاملاً مشهود است؛ يعني مختص برنامه خاصي نيست. با اين حال من معتقدم بايد حضور معلولان در برنامه هاي سيما، در طول سال اتفاق بيفتد و محدود به فلان برنامه هاي مناسبتي نباشد.»
    
     مخاطب است که تصميم مي گيرد
    در مقابل اين نقدهاي تند و ملايم، اشکان آذر ماسوله، برنامه ساز نابيناي راديو با نگاهي کاملاً مثبت برنامه هاي مناسبتي را ارزيابي مي کند. او که به همراه چند دوست نابيناي خود برنامه راديويي «شش نقطه» را براي راديو تهران توليد مي کند، اين برنامه ها را برنامه اي راوي محور مي داند: «دو نکته مثبت در اين برنامه ها وجود دارد؛ نخست اينکه برنامه ها ديده مي شود و چون ديده مي شود، مخاطب دارد و طبيعي است برنامه اي که مخاطب دارد، با نقدهاي مختلفي مواجه مي شود. دوم، راوي بودن اين برنامه است. در اين برنامه ها قصه زندگي آدم ها روايت مي شود. اگر اين مشخصه را نقد کنيم، بايد منکر وجود اين قصه ها در زندگي آدم ها شويم و بگوييم در اين برنامه ها روايتي تخيلي انجام مي شود.» به نظر او، برنامه رسالت راوي بودنش را انجام مي دهد: «اين برنامه ها فقط روايت مي کنند، به کسي خط مشي نمي دهند و نمي گويند چنين کن و چنان کن. اين مخاطب است که کدام زاويه از روايت برنامه را دريافت کند و از آن تاثير بگيرد.»
    
    فرصتي خوب براي معرفي معلولان
    ترانه که خود از معلولاني است که چند سال پيش در اين برنامه ها حضور پيدا کرده بوده گرچه به قول خودش اين حضور براي او چندان رضايتبخش نبود، اما معتقد است که حضور او پيامدهاي مثبتي داشته: «خود من جزو اولين ميهمانان معلولي بودم که در يکي از اين برنامه ها شرکت کردم و همين حضور، بازخوردهاي زيادي از سوي دوستان را در پي داشت؛ البته خودم هم کاملاً از اين حضور احساس خوبي نداشتم، اما همين اتفاق پيامدهاي خوبي نسبت به جامعه معلولان در پي داشت؛ چون من خيلي از مشکلات معلولان را در آن برنامه مطرح کردم.»
    او در تصديق راوي بودن مجريان و حقيقت قصه هايي که نقل مي شود، به قصه زندگيش که در برنامه مطرح کرد، اشاره مي کند: «من حتي صادقانه بخشي از قصه زندگيم را هم در آن برنامه نقل کردم که فقط دوستان نزديکم از آن خبر داشتند؛ البته با اين هدف که جرقه اي در ذهن کساني که زندگي مشابه من داشتند، ايجاد شود؛ چون به عنوان يک فعال اجتماعي، رسالت خودم مي دانستم که از اين فرصت براي بيان پاره اي حقايق استفاده کنم. علاوه بر آن موارد و حقايق، انجمني که با دوستان تشکيل داده بوديم را معرفي کردم که باعث شد عده زيادي با انجمن تماس بگيرند و از فعاليت معلولان مطلع شوند.»
    وحيد هم به شکل ديگري حضور در برنامه هايي اين چنين را ديده شدن مي داند و اين ديده شدن را چندان هم بد نمي داند: «به نظر من ديده شدن خيلي هم بد نيست. چه اشکال دارد مردم با انواع معلوليت ها آشنا شوند؛ خيلي ها اسم معلول جسمي-حرکتي را مي شنوند، اما هيچ اطلاعي از انواع معلوليت هاي جسمي-حرکتي ندارند.»
    اشکان نيز حضور معلولان را در برنامه هاي مناسبتي حق معلولان مي داند: «اين حق همه اقشار جامعه است که از ظرفيت هاي رسانه بهره مند شوند؛ اگر ما خواستار اين ظرفيت ها در رسانه ملي هستيم، از حق مان دفاع مي کنيم. حالا ماه رمضان اين فرصت را به عده اي از کساني که حضور در رسانه را حق خود مي دانند، مي دهد.»
    
     ايجاد فضاي حزن سياست مديران صدا و سيماست
    از مواردي که در اين گپ صميمي مطرح شد و باز در نامه معلولان هم به آن اشاره شده، موضوع ايجاد فضاي حزن آلود در برنامه هاست. ترانه ريشه اين فضا را به تفکر مديران سيما مرتبط مي داند: «خب اين فقط درباره معلولان اتفاق نمي افتد؛ خيلي وقت ها ميهمانان غير معلول در اين برنامه، حين نقل قصه زندگي شان منقلب مي شوند. به نظر من اين رويکرد مديران ارشد صدا و سيماست که فضاي چنين برنامه هايي را به سمت ايجاد انقلاب روحي پيش مي برند.»
    وحيد هم ضمن نقد اين شيوه عملکرد تلويزيون و برنامه هاي سيما، معتقد است که بايد از معلولان براي بيان موفقيت هايشان دعوت شود: «نبايد رويکرد برنامه سازان سيما بر محور ايجاد روحيه حزن آلود متمرکز شود. از ما دعوت مي کنند و مي خواهند از دردها، غم ها و مشکلات مان بگوييم. خيلي کم پيش مي آيد برنامه اي دعوت کند و از حرفه ما بپرسد؛ مثلاً يک بار يکي از برنامه هاي شبکه 2 از من به عنوان کارآفرين دعوت کرد، نه معلول داراي مشکلات فراوان، اما اين اتفاق ندرتاً مي افتد. من حاضر نيستم اگر روزي به برنامه اي دعوت شوم، از غصه ها و دردهايم بگويم؛ دوست دارم از موفقيت هايم حرف بزنم.»
    
    معلوليت ربطي به نزديکي به خدا ندارد
    ايجاد پيوند ميان فرد معلول با معنويت و نزديکي به خدا هم از موارد نقد معلولان به برنامه هاي مناسبتي بود. وحيد در اين باره مي گويد که هر انسان اعم از معلول و غيرمعلول داراي اشتباه و خطا هاي زيادي است و معلوليت کسي باعث نمي شود که او به خدا نزديک تر باشد: «بار ها ديده ام برخي اصرار مي کنند که چون ميهمان شان معلول است، به خدا نزديک تر است. خب اين درست نيست و اين فرهنگ را تقويت مي کند که هر کس ما را در سطح شهر ببيند، التماس دعا بکند. همه ما به اندازه خودمان در طول زندگي اشتباه و خطا کرده ايم و معلوليت هيچ ارتباطي به نزديکي با خدا ندارد.»
    
     تشکل هاي معلولان بايد تفکر هم افزايي داشته باشند
    عدم شناخت عوامل برنامه ها از معلول و معلوليت، نکته اي بود که تقريباً دوستان بر آن اتفاق نظر داشتند، اما صحبت هاي ترانه و اشکان جالب توجه است. ترانه اين عدم شناخت را برآمده از عدم همکاري هاي تشکل هاي معلولان با صدا و سيما مي داند: «متاسفانه تشکل هاي معلولان همکاري و هم افزايي لازم براي فرهنگ سازي را ندارند. شما کي ديده ايد تشکل هاي معلولان حرف هايشان را يک کاسه کرده و با مديران ارشد صدا و سيما جلسه بگذارند و موارد لازم درباره برخورد رسانه با معلولان را به آنها آموزش دهند؟»
    اشکان هم با تمام دفاعي که از عملکرد صدا و سيما دارد، بر اين تاکيد مي کند که اين برنامه ها اشتباهات شان را به مرور کم کرده و به سمت تکامل پيش مي روند: «منظورم اين نيست که عوامل توليد در طول اين سال ها اشتباه نداشتند. اتفاقاً در طول اين سال ها، چند اشتباه داشته اند اما طبيعي است به مرور اين اشتباهات را برطرف مي کنند، البته اين اشتباهات برآمده از جامعه است و از عدم شناخت جامعه نسبت به معلولان نشات مي گيرد.»
    
    بايد استانداردهاي لازم را به برنامه سازان نشان داد
    در نهايت، ترانه به عنوان راهکار براي پرهيز از رفتار هاي ناپسند برنامه سازان صدا و سيما، معتقد است بايد فرصت هاي لازم به معلولان از سوي مديران سيما داده شود تا استانداردهاي لازمِ ساخت و توليد برنامه ويژه معلولان را به برنامه سازان نشان دهند: «بايد اين امکان براي ما معلولان فراهم شود تا يک برنامه تلويزيوني درباره جامعه هدف را با رعايت استانداردهاي چنين برنامه هايي از صفر تا صد توليد کنيم و اين برنامه استاندارد را نشان دهيم و بگوييم، بر اين اساس مي توان در برنامه هاي مختلف سيما، از معلولان سخن گفت.» به هر روي برنامه هاي مناسبتي همچنان مهم ترين برنامه هاي سيما در ايام ماه صيام هستند، حالا صرفنظر از همه انتقادات تند و ملايم نسبت به اجرا و توليد اين برنامه ها ، بايد ببينيم عوامل اين برنامه ها امسال تا چه ميزان به آنچه معلولان انتظار دارند، نزديک شده اند؟ هر چند در پايان ماه رمضان امسال مشخص مي شود آيا اين برنامه ها توانسته اند نظر اکثريت جامعه معلولان را تامين کنند يا نه؟
    
    نامه وارده
    
    نامه معلولان به يکي از تهيه کنندگان برنامه هاي مناسبتي
    برنامه «ماه عسل» به عنوان يکي از پربيننده ترين برنامه هاي گفت وگومحور سيما شناخته مي شود. محبوبيت و تاثيرگذاري اين برنامه بار مسئوليت اجتماعي آن را براي ارائه فرهنگ صحيح به جامعه سنگين تر مي کند. از آنجايي که نمايش داستان هاي مربوط به معلوليت همواره بخش قابل توجهي از اين برنامه را تشکيل داده است، لزوم استفاده از رويکردي منطبق با شان انساني در نمايش معلوليت مهم و ضروري است. با بازبيني تعدادي از قسمت هاي پخش شده اين برنامه در سال هاي گذشته، بر آن شديم چند مورد از ديدگاه ها و باورهاي کليشه اي نادرست و قيم مآبانه در مواجهه با معلوليت را متذکر شويم:
     - نمايش چهره اي قهرمان يا شگفت انگيز از فرد داراي معلوليت يا وابستگانش به صرف وجود معلوليت و نه به دليل بهره مندي از استعداد يا توانمندي هاي خاص
     - بزرگ نمايي تاثير معلوليت در زندگي فرد داراي معلوليت يا وابستگانش
    - پيوند دادن معلوليت با معنويت، يا نگاه ترحم آميز و خيّرمآبانه به فرد داراي معلوليت
    - زير پا گذاشتن شان انساني و فرديت مستقل افراد داراي معلوليت و ناديده گرفتن قابليت اين افراد در مسئوليت پذيري فردي و اجتماعي
    - استفاده از ادبيات زننده و آزار دهنده نسبت به افراد داراي معلوليت و بخصوص معلوليت ذهني توسط مجري و ميهمانان برنامه
    - استفاده ابزاري از معلوليت براي تهييج احساسات بيننده و نمايش تصويري همراه با اندوه و سوگواري، ترحم، معصوميت و بي گناهي از افراد داراي معلوليت
    ما جمعي از افراد داراي معلوليت و فاقد معلوليت- حاميان حقوق افراد داراي معلوليت- اين رويکرد را منحصر به برنامه ماه عسل يا صدا و سيما ندانسته و آن را برخاسته از فرهنگ عمومي جامعه و نبود ديدگاه حقوق بشري و صحيح نسبت به افراد داراي معلوليت مي دانيم. اميد داريم با توجه به پيشنهادات ذيل تغييراتي در رويکرد اجراي زنده ماه عسل ايجاد شده و اين برنامه الگويي براي ساير برنامه ها و رسانه ها شود:
    - به جاي قهرمان سازي از افراد داراي معلوليت، دعوت از ميهماناني که داستان زندگي شان مبارزه با باورهاي غلط در حوزه معلوليت است و همچنين نمايش تبعيض ها و سختي هايي که به اين افراد تحميل مي شود
    - مشاوره با کارشناسان آگاه و آشنا به حوزه معلوليت در جهت انتخاب رويکردها يا ادبيات مطابق با شان انساني در برنامه هاي مرتبط
    - توجه به نقش موثر مجري در هدايت گفت وگو در جهت استفاده از ادبيات مناسب و منطبق با شان انساني
    - احترام به استقلال فرد داراي معلوليت براي تصميم گيري در مورد حضور در برنامه و مشارکت آزاد در گفت وگو فارغ از نوع معلوليت جسمي يا ذهني آن فرد
    - عادي سازي پديده معلوليت با توجه به اين حقيقت که معلوليت مي تواند از طريق بيماري، سانحه، جنگ، کهولت سن يا دلايل غيرقابل پيش بيني ديگر براي همه افراد جامعه روي دهد. همچنين مطالعه «کنوانسيون بين المللي حقوق افراد داراي معلوليت» مصوب مهرماه ۱۳۸۷ شمسي در مجلس شوراي اسلامي، توسط مجري و عوامل اين برنامه مي تواند قدمي مثبت در جهت يافتن رويکردهاي صحيح باشد.
    
    جمعي از حاميان حقوق افراد داراي معلوليتگريه درمي آورند و قهرمان مي سازند / نگاهي به استفاده برنامه سازان از معلولان در برنامه هاي ماه رمضان سيما
    


 روزنامه ايران، شماره 6787 به تاريخ 2/3/97، صفحه 14 (توانش)

لينک کوتاه به اين مطلب:   
 


    دفعات مطالعه اين مطلب: 44 بار
    



آثار ديگري از "مجيد سرايي"

  سرويس مدارس براي دانش آموزان استثنايي رايگان است
مجيد سرايي، ايران 25/6/97
مشاهده متن    
  «نقش» را در هيچ نقشي قضاوت نمي كنم / گفت و گوي «ايران» با مهدي سلطاني به بهانه بازي اش در مجموعه تلويزيوني «پدر»
مجيد سرايي، ايران 15/6/97
مشاهده متن    
  سرو هاي «پريشان» و «زريوار» همچنان ايستاده اند / گزارش «ايران» از نشست تشكل هاي دختران معلول كرد در قروه
مجيد سرايي، ايران 20/5/97
مشاهده متن    
  پا به سن كه مي گذاريم كنارمان مي گذارند / گفت و گو با امين تارخ بازيگر نقش حاج رسول در سريال «رهايم نكن»
مجيد سرايي، ايران 9/4/97
مشاهده متن    
  سرنوشت نوسازي ناوگان حمل و نقل شهري معلولان
مجيد سرايي، ايران 24/3/97
مشاهده متن    
بيشتر ...

 

 
 
چاپ مطلب
ارسال مطلب به دوستان

معرفی سايت به ديگران
گزارش اشکال در اطلاعات
اشتراک نشريات ديگر
 جستجوی مطالب
کلمه مورد نظر خود را وارد کنيد

جستجو در:
همه مجلات عضو
مجلات علمی مصوب
آرشيو اين روزنامه
متن روزنامه های عضو
    
جستجوی پيشرفته



 

اعتماد
ايران
جام جم
دنياي اقتصاد
رسالت
شرق
كيهان
 پيشخوان
مجله طب گياهي ابوعلي سينا
متن مطالب شماره 5 (پياپي 805)، Sep 2018را در magiran بخوانيد.

 

 

سايت را به دوستان خود معرفی کنيد    
 1397-1380 کليه حقوق متعلق به سايت بانک اطلاعات نشريات کشور است.
اطلاعات مندرج در اين پايگاه فقط جهت مطالعه کاربران با رعايت شرايط اعلام شده است.  کپی برداري و بازنشر اطلاعات به هر روش و با هر هدفی ممنوع و پيگيرد قانوني دارد.
 

پشتيبانی سايت magiran.com (در ساعات اداری): 77512642  021
تهران، صندوق پستی 111-15655
فقط در مورد خدمات سايت با ما تماس بگيريد. در مورد محتوای اخبار و مطالب منتشر شده در مجلات و روزنامه ها اطلاعی نداريم!
 


توجه:
magiran.com پايگاهی مرجع است که با هدف اطلاع رسانی و دسترسی به همه مجلات کشور توسط بخش خصوصی و به صورت مستقل اداره می شود. همکاری نشريات عضو تنها مشارکت در تکميل و توسعه سايت است و مسئوليت چگونگی ارايه خدمات سايت بر عهده ايشان نمی باشد.



تمامي خدمات پایگاه magiran.com ، حسب مورد داراي مجوزهاي لازم از مراجع مربوطه مي‌باشند و فعاليت‌هاي اين سايت تابع قوانين و مقررات جمهوري اسلامي ايران است