|  درخواست عضويت  |  رمز خود را فراموش کرده ايد؟  |  ورود اعضا [Sign in]
جستجوي پيشرفته مطالب   |  
 جستجو:  
روزنامه اعتماد97/4/21: سياره ديگر
magiran.com  > روزنامه اعتماد >  فهرست مطالب شماره
مشخصات نشريه
آخرين شماره
آرشيو شماره هاي گذشته
جستجوي مطالب
سايت اختصاصي
تماس با نشريه
شماره جديد اين نشريه
شماره 4137
چهارشنبه بيست و هفتم تير ماه 1397



خدمات سايت




 
MGID3291
magiran.com > روزنامه اعتماد > شماره 4132 21/4/97 > صفحه 6 (روايت شهرزاد) > متن
 
      


تجربه نو 
سياره ديگر


نويسنده: اسماعيل زرعي


    
    اسماعيل زرعي متولد١٣٣٣ كرمانشاه است. او سال هاست در زمينه سرايش شعر و نوشتن داستان فعاليت دارد. زرعي كه تاكنون موفق به دريافت چند جايزه ادبي مانند «جايزه صادق هدايت، فانوس، جايزه ادبي كرمانشاه و... » شده است، چندين كتاب در پرونده كاري اش دارد كه از اين ميان مي توان به«سفر در غبار، روياي برزخي، افسانه هاي عاميانه، سرزمين قصه ها، كمي از كابوس هاي من، راز معبد آفتاب، نوشته هايي كه هرگز خوانده نشد، شوهر ايراني خانم ليزا، داستان هايي كه نمي خواهند بروند، پيامك هاي تاريك و...» اشاره كرد. براي آشنايي بيشتر با فضاي ذهني اين نويسنده، داستاني منتشرنشده از او را با هم مي خوانيم.
    
    فقط نقطه اي نوراني : مثل آسماني سياه كه تنها يك ستاره داشته باشد و ستاره ، مكرر چشمك بزند: حالا برمي گردم... حالا برمي گردم!...
    من مي گفتم؟... اگر مي گفتم ، پس چرا صدايم را نمي شنيد؟ مكرر مي پرسيد: كجا؟... كجا؟... كجا ميروي؟...
    صدايش بلند نبود: پيدا هم نبود. نه كه در تاريكي بماند : من نمي ديدمش. من نمي دانستم جا مي ماند يا نه : نه او و نه... نه كي؟!!... حتا نمي دانستم كجا ايستاده اند. مگر ايستاده بودند؟... يا چه مي كنند : چه مي خواهند. فقط حس ِ حضورشان بود شايد كه كم و كمتر مي شد. آن هم : مثل صدايش كه مي پرسيد: كجا؟... كجا؟...
    هرقدر كه بيشتر دقيق مي شدم به سوسوي نوراني: هرچه دور و دورتر مي رفتم ، هنوز بود: حتا بي آن كه شنيده شود و من انگار مي گفتم: برمي گردم... برمي گردم!
    بي آن كه بپرسم: كي؟... كي برمي گردم؟...
    يا: كجا مي روم؟...
    باور نداشتم : نه صداي مهتاب را ، نه جواب خودم را : نه پرسشي كه بيان نشد: بيان نمي شد: و نه اينكه ميروم توي آن... آن چه؟... تاريكي؟!. نه ، تاريك نبود. نور بود، شايد نور. شايد بُرده مي شدم. كشيده مي شدم : بي آن كه سمت ها را بدانم ، يا بشناسم ... واقعا نمي دانستم؟... واقعا نمي شناختم؟...
    مردي انگار مي رفت سفر. گوشي اش را جا گذاشته بود: حافظه اش را هم. بيرون ، توي تاريكي ِ رونده ، هشداري مي آمد، كشيده مي شد به شيشه هاي سمت ِ او : مثل دستي كه از پنجره اول ، شيشه ها را يكايك لمس كند، به او كه برسد، ضربه بزند با سر انگشت : بگذردو در آخر گم شود در سياهي. ضربه ها اصرار مي كردند نرود : تهديد مي كردند: دق مي كند. مي ميرد ها! ديوانه مي شود. كارش مي كشد تيمارستان ها!...
    اما مرد حواسش نبود. فقط به برقي كه جهيده بود فكر مي كرد، كه برايش تازگي داشت ، جذابيت : به اندازه اي كه آني رهايش نمي كرد: كه لحظه اي از خيالش خارج نمي شد: باعث مي شد دست اندازها را حس نكند: حتا گرما يا سرماي هوا را. فقط بپرسد. هرچه مي بيند بپرسد. بغل دستي اش جواني بود در آستانه ميانسالي : كمي بلند : كمي ژنده پوش ، معتاد انگار. همراه اش بود يا راهنمايش ؟ نمي دانست. چندبار توضيح داد. ردِ نگاه اش را مي گرفت : به چپ و راست سر برمي گرداند. اجسام ِ واهي را ديده نديده جواب مي دادو خيلي زود كلافه شد: چته رفيق؟ چي مي خواي؟... دنبال ِ كي مي گردي؟ اعه!...
    جواب ها دلخواهش نبود: هيچ كدام. به خصوص پچ پچه حسادت را كه مي شنيد لابلاي شان ، رنگ ِ كدورت را كه مي ديد فاصله مي انداخت بين شان. پس سعي كرد ديگر نپرسد. سعي كرد به نور فكر كند و مقصد، كه انتهايش پيدا نبود. رخوت ِ خواب توي چشم هايش و روي ذهن اش سنگيني مي كرد كه پياده شد. جلوي گورستاني كه قبرهايش ديده نمي شد: فقط تنهايي بود: و سكوتي مُرده : نه خوفناك : وهم آلود: سرگردان كننده : سرگرداني بين احساس و اراده. طوري كه نمي دانست برود داخل يا نه : بماند يا نه : يا چقدر بماند؟...
    زمان ، ماري سياه بود بي اعتنا به من ، روي زمين مي خزيد و پيش مي رفت. سينه ام از آه پُر شد. شب ِ گورستان غريب آشنا بود، گنگ و عميق. بوي جدايي و وصل مي داد. طعم ِ غم و خاك. ناگهان همهمه شد. عده اي روستايي گويا ، از پشت سرم آمدند و گذشتند. معطل نكردم : با نور ماشين هاي شان شروع كردم دويدن. نمي دانستم به سمت غسالخانه مي روند يا رو به قبرها. مرتب جا مي ماندم. مسافتي در تاريكي ، تا نور بعدي كه سريع مي آمد از پشت سرم . همراهش مي دويدم. مي زد جلو و مي رفت. دوباره تنها مي شدم : از دويدن مي ماندم. آرام تر قدم برمي داشتم: از كنار ِ سگ هايي كه روي دُم شان نشسته بودند: در بياباني كه به رنگ ِ دوده بود: نه آشكارا كه: طرحي از جثه شان ، اين جا و آن جا : با فاصله هايي دور و نزديك از هم . به نورها نگاه مي كردند: آماده دويدن : آماده عوعو كردن. با زباني كه گوشه دهان شان آويزان بود. برق ِ ماشين ها روي چشم هاي شان خاموش و روشن مي شد. هرقدر احتياط كردم : هرچه سعي كردم از جلوي شان رد نشوم ، نتيجه نداشت. نگاه ِ يكي شان برگشت سمت ِ من. نور ي غريب در چشم هايش سوسو مي زد. سرخي پوست بود كه پيدا و پنهان مي شد. يكهو غافلگير شدم. ايستادم : به فاصله سه چهار متر ي اش. چشم دوختيم به هم. برق ِ نگاهش مرا به خود مي كشيد. نه كه بترسم : يا پا پس بكشم. توان برگشتن نداشتم. آماده شدم براي تكه تكه شدن...
    گفت: ابوسعيد ابي الخير سفارش كرده هميشه بايد پشت ِ سر ِ قائد قدم برداريم!
    سعي مي كرد طوري قدم بردارد كه هم پشت ِ سرم باشد و هم هرازگاه تن مان ساييده شود به هم. از شيب ِ تندِ تپه بالا مي رفتيم . بي اعتنا به آفتاب ِ نوازشگر ِ صبحگاهي : و عطري كه از لاشه سبزه هاي له شده زير پاي مان بر مي خاست. كندكند پيش مي رفتيم. دست گرفته بود به بازويم . گاهي به آسمان ِ بهاري نگاه مي كرديم كه آبي ِ آبي بود: زلال ، پاك : با لكه ابر ي كه گوشه اي كز كرده بود: و گاه به تك و توك انسان هايي خوشبخت كه مي آمدند و مي رفتند. و مكرر مي مانديم تا با نفس هايي عميق هم عطر گل ها را به شامه بكشيم و هم خوشبختي مان را در چشم هاي يكديگر بريزيم : و بگوييم ، به پچ پچه ، با صدايي بلند ، با ايما و اشاره : به هر شكل.
    به اوج كه رسيديم ، خنكاي نسيم كمك مي كرد التهابم را بپوشانم. روي نيمكت نشستيم. ادامه داديم. لذت ِ گفت وگو كه به نهايت رسيد ، وقتي از اسارت و عشق و زنجير مطمئن شد، چشم هايش برق زد. قهقهه زد.
    چشم برنمي داشتم از او. لب هايم مكرر مي جنيد. خيال مي كردم خواب مي بينم. اين همه زيبايي حتا در خيال نمي گنجيد. متوجه نشدم لكه ابر كي رنگ عوض كرد: كي تن گسترد و آمد روي سرمان رسيد؟ برقي كوركننده چشم هايم را زد. اولين قطره روي گونه ام چكيد. احساس ِ درماندگي كردم ، هرچند هنوز اميدوار بودم. زل زدم به رنگ ِ خاكستري هال و ناخواسته بوي كافور را به شامه كشيدم .
    پچ پچه سكوت كه به درازا كشيد بلند شد رفت. برگشتن اش طول كشيد. بي طاقت شدم. سر كشيدم. توي اتاق ، دمر روي فرش خوابيده بود. چشم هاي خواب آلودش مرا ديد يا نه؟ ندانستم. دوباره سر روي آرنج هايش گذاشت. خيال كردم خودش نيست. بيشتر خم شدم و سعي كردم آن سمت ِ اتاق را هم ببينم. ديدم. معلوم نبود خواب است يا زير چشمي مرا مي پايد. كينه و نفرت را حتا از زير پلك هاي به ظاهر بسته اش مي شد ديد. خودم را عقب كشيدم و آهسته صدايش كردم.
    جواب نداد. هوا ، دم كرده بود و رو به تاريكي مي رفت. به قلبم فشار آمد. آماده شدم بروم بيرون. در حياط را كه باز كردم خندان داخل شد. لباسي شيك. قد كشيده بود، بلند شده بود، يك متر بالاي من : طوري كه جا خوردم : شك كردم . بي اراده از ذهنم گذشت: اين همه اختلاف!... نكند قاطي كرده ام؟!...
    بي اعتنا به غلغله ذهنم غريدم: بيرون چكار مي كردي؟
    شاد و شنگول بود. انگار صدايم را نمي شنيد. نهيب زدم: بيا تو!
    بي خود داد زده بودم ، داخل بود. امر كردم: برو موهايت را كوتاه كن!
    نه ناراحت شد و نه راضي. خونسرد. لحظه اي از جلوي چشمم دور شد. رفتيم زير زمين. وسايل را توي پيچه اي زير سقف جاسازي كرده بود. گفتم: حالا ديگر آزادي بروي . برو به هر جهنم دره كه مي خواهي!
    دوباره توي حال بوديم كه نگاه اش را به اطراف چرخاند. پرسيد: با اين مال و ثروت چه كنم؟
    نگفت مال و ثروتم : چون مي دانست در جمع آوري اش دخيل نبوده است.
    گفت: با اين مال و ثروت چه كنم؟ اين همه مال ، اين همه سال!...
    اشاره به سال هاي طولاني اي مي كرد كه گويا با هم زندگي كرده بوديم. «اين همه سال» ترديدي شد و در كاسه سرم چرخيد. سعي كردم سال هاي مشترك مان را بشمارم: يك. دو. سه... سه؟...
    رفتار و لحن ِ خونسردش اجازه تمركز نداد. برق نگاه اش هم آتشم مي زد. خصوصا حالا كه همه حرف ها و حركاتش نشان از جسارت و در عين حال پنهانكاري داشت. پرسيدم: سفر به سوي سياره ديگر؟
    _: سياره ديگر؟
    متوجه منظورم نشده بود. مي دانستم هر حرفي را چند بار بايد بگويم تا برايش جا بيفتد.
    طول كشيد تا برق ِ فهميدن در چشم هايش بدرخشد. به جاي جواب سر برگرداند و به بيرون زل زد. لباسش را از چوب رختي گرفتم دادم دستش. روسري را هم كه به طرفش دراز كردم ، رعد، مهيب تر تركيد. نوري كور كننده چشم هايم را زد. پلك كه باز كردم سيل راه افتاده بود. رودي گل آلود هرچه سر ِ راهش بود، همه را آورده بود دور ِ من مي چرخاند: طوري كه نه راه ِ پس داشتم ، نه پيش. هرجا را نگاه مي كردم پسمانده هايي بود مشمئز كننده كه شادمانه غوطه مي زدند : پايين و بالا مي رفتند : مي چرخيدند. انگار با حركات شان دستم مي انداختند: ريشخندم مي كردند. لرز در تنم دويد: نه از سرما ، كه برايم مهم نبود : از خشم : از تيرگي و از دخمه اي كه در آن تنها مانده بودم.
    روبه رو ، از پشت ِ هاشور ِ باران فقط چراغ ِ طبقه دوم ديده مي شد كه روشن بود. نيازي نبود نزديك بروم و سعي كنم داخل را ببينم. قهقهه هاي وقيحانه : شوخي هاي ركيك ، لودگي و ريشخندها همه به هم آميخته بود.
    _: سر ِ خودشان نيستند مگر؟
    بي واهمه از غرق شدن زدم به رود. آب تا روي نافم مي رسيد. زير ِ پنجره ايستادم و گوش دادم. سعي كردم صداها را تشخيص بدهم : صورت ها را مجسم كنم. صورت و صدا را تطبيق بدهم شايد دچار خطاي باصره شده باشم : شايد اشتباه مي كنم : عوضي مي شنوم. شايد فقط لكه اي سياه بوده است: سياهي موهوم ِ جا خوش كرده بين لودگي ها. شك و ترديد به جانم افتاد. داد زدم: هاااااااي!
    شُرشُر ِ باران پرده اي شد جلوي دهانم. نگاهي به اطراف انداختم. ظرف ِ بزرگ زباله پُر و بوي گندش كوچه را انباشته بود. هيچ رهگذري ديده نمي شد. مسافتي دورتر ، ماشيني به سرعت از خيابان رد شد و چتري از آب به دو طرف پاشيد. قهقهه زنانه اي باعث شد سر بلند كنم و دوباره به پنجره زل بزنم. نمي توانستم تشخيص بدهم صداي زن بلند بود يا كوتاه. ناچار داد زدم: آهاااي ، من اين جا هستم. اين پايين.
    لحظه اي سكوت شد: انگار چشم ها به هم گره خورده باشند: انگار لب ها به دندان گزيده شده باشند و تن ها جمع شده باشند شوخ مندانه در خود. يكباره قهقهه هاي مستانه سينه شب را دريد و بلافاصله صدايي دسته جمعي انگار آواز بخوانند: خواب ديدي ، خير باشه. خواب ديدي ، خير باشه...
    _: خواب ديدم خير باشه؟ يعني چه؟... مگر آن همه راه را نيامده ام؟ مگر آن همه گشت و گذار نكرده ام؟ تپه ، پس تپه چه ؟... آن هم خواب بود؟... رويا؟...
    به دنبال ِ آهي كه از سينه ام بيرون آمد فصل ها مثل كاغذ پاره هايي شدند كه رويش نوشته باشند: تابستان ، پاييز ، زمستان. آمدند از جلوي چشمم رد شدند: دور شدند: رفتند جايي پنهان از ديدِ من. بعد بوي سوختگي به مشام رسيد. دوباره از نو: بهار ، تابستان ، پاييز ، زمستان...
    كسي پرسيد: مهتاب را...
    نه صداي زن بود و نه صداي مرد. صاحب ِ صدا ديده نمي شد. پرسيدم: مهتاب؟
    _: زنت : زنت!
    گيجي ام را كه ديد، با تاكيد بيشتري پرسيد: خانمت را مي گم!
    : زنم؟!... خانمم؟!!!
    قبل از اينكه پرسش و پرسش كش بيايد ، سومين دور به زمستان كه رسيد، از چرخش ماند. بوي شديد سوختگي باعث شد به خودم بيايم. هنوز شب بود: نه مثل قبل. آتش ، گله گله آسمان را سرخ مي كرد. باد هوهو كنان لابلاي سياهي ها مي چرخيد. صداي خش خش مي آمد، صداي كشيده شدن ، شكستن و افتادن هايي از راه ِ دور. شعله ها مكرر كم و زياد مي شد.
    گله اي سگ آمده بودند از سر و كول ِ هم بالا مي رفتند، عوعو مي كردند، به هم مي پريدند: مي غريدند. هياهو راه انداخته بودند. سگ ِ ماده گرم ِ آنها بود: بين شان مي پلكيد: با نيم نگاه هايي به من. چشم هاي انساني اش حالتي آشنا داشت .
    سرخي آتش و شدت ِ سوختگي نگرانم كرد: بي قرار شدم. بايد عجله مي كردم : بايد راه مي افتادم . بي آن كه بدانم به كدام سمت : دنبال ِ چه؟ دنبال ِ كي؟... سگ زوزه كشيد. زوزه ا ي وسوسه گر ، دعوت گرانه. همراه او همهمه نرها اوج گرفت.
    به خشك شويي رسيدم. هنوز نگران بودم. شلوار و پيراهنم را از روي طناب برداشتم : خيس بودند: با لكه هاي درشت ِ گِل و زباله. صاحب مغازه غر زد: اينجور كه نمي شه ببريش. بذار خشك شه!
    خواستم بپرسم: اين طرز شستن است؟ اينطور لباس مي شويند؟
    ولي فقط جواب دادم: عجله دارم. بايد زود برگردم!...
    : كجا؟ كجا با اين عجله؟
    انگار به مسخره مي پرسيد. ماندم بگويم كجا؟ پيش ِ كي؟
    كارگر ِ پيري كه پشت ِ ميزي بزرگ انبوه ِ لباس ها را زير و بالا مي كرد، بي آن كه دست از كار بكشد، نگاهم كرد و پوزخند زد. بايد پول مي دادم. اجرت ِ كاري كه نشده بود. هرچه داشتم ريختم توي دست مغازه دار. دست ِ مغازه دار همچنان دراز بود كه رفتم بيرون. بي اراده سمتي را در پيش گرفتم. نمي دانستم كجا مي روم. همه جا غريب بود. سرگردان به در و ديوارها نگاه مي كردم ، به مغازه هاي بسته ، به كوچه هاي تاريك ، به خانه هاي خاموش. هيچ ردِ آشنايي ديده نمي شد. توي كاسه سرم خنده هاي وقيحانه تكرار مي شد و طنين مي انداخت. خيال مي كردم رشته اي سياه مرا با خودش كشانده بود: آورده بود جايي ناآشنا رها كرده و خودش غيب اش زده بود.
    راه ، تمامي نداشت. كم كم زانوهايم را كرخت كرد: قدم هايم را سست و لرزان. نزديك بود از پا بيفتم كه شبح تپه جلويم قد كشيد. ناگهان غم و حسرت به جانم نشست. ايستادم تماشا : و مرور خاطره اي كه نمي دانستم واقعي بود يا خيال : گلزار بود يا سراب. ماندم بايد بروم بالا يا نه. آژير ِ آمبولانسي آمد و سريع رفت در سياهي گم شد. ناچار قدم برداشتم، در حالي كه گيج بودم و گنگ. شيب ، تند بود و پر از سايه هاي تصاوير. تصاويري كه باعث مي شد هراز چند قدم بمانم ، بو بكشم ، دقيق شوم ، شك بكنم و در نهايت درمانده شانه بالا بيندازم و ادامه بدهم.
    بالاي تپه كه رسيدم، سمت ِ چپ سينه ام تير مي كشيد. چهارگوشه شهر زير پايم بود. ايستادم و به خانه هاي خفته زل زدم ، به جاده هاي خواب آلودِ دوردست ، به ماشين هايي اخم كرده ، قهر كرده. نمي دانستم رو به كدام سمت بايستم : چشم به كجا بدوزم. يك مرتبه جرقه اي در ذهنم دويد. دقيق گوش دادم شايد بشنوم: كجا؟... كجا؟... كجا ميروي؟...
    آماده شدم جواب بدهم: هيچ جا. هيچ جا. من كه جايي نميروم!
    يا: دارم برمي گردم. دارم برمي گردم!...
    موريانه هاي پرسش به مغزم يورش آوردند: واقعا پرسيده بود؟... واقعا جواب داده بودم؟...
    دقيق تر گوش دادم. فقط هوهوي باد بود و لابلايش هرازگاه هلهله زنجير. پشت ِ هر صدا ، همهمه ديوانگان اوج مي گرفت و زود خاموش مي شد.
     دلتنگي همه تاروپودم را پُر كرد. بغض راه ِ گلويم را گرفت. ماندم به كي پناه ببرم : به كجا؟... در ِ خانه كي را بكوبم؟
    تجربه نو: سياره ديگر
    


 روزنامه اعتماد، شماره 4132 به تاريخ 21/4/97، صفحه 6 (روايت شهرزاد)

لينک کوتاه به اين مطلب:   
 


    دفعات مطالعه اين مطلب: 7 بار
    



آثار ديگري از "اسماعيل زرعي"

  دست هاي خالي انتظار
اسماعيل زرعي، اعتماد 20/2/97
مشاهده متن    
بيشتر ...

 

 
 
چاپ مطلب
ارسال مطلب به دوستان

معرفی سايت به ديگران
گزارش اشکال در اطلاعات
اشتراک نشريات ديگر
 جستجوی مطالب
کلمه مورد نظر خود را وارد کنيد

جستجو در:
همه مجلات عضو
مجلات علمی مصوب
آرشيو اين روزنامه
متن روزنامه های عضو
    
جستجوی پيشرفته



 

اعتماد
ايران
جام جم
دنياي اقتصاد
رسالت
شرق
كيهان
 پيشخوان
فصلنامه دانش حسابداري و حسابرسي مديريت
متن مطالب شماره 26، تابستان 1397را در magiran بخوانيد.

 

 

سايت را به دوستان خود معرفی کنيد    
 1397-1380 کليه حقوق متعلق به سايت بانک اطلاعات نشريات کشور است.
اطلاعات مندرج در اين پايگاه فقط جهت مطالعه کاربران با رعايت شرايط اعلام شده است.  کپی برداري و بازنشر اطلاعات به هر روش و با هر هدفی ممنوع و پيگيرد قانوني دارد.
 

پشتيبانی سايت magiran.com (در ساعات اداری): 77512642  021
تهران، صندوق پستی 111-15655
فقط در مورد خدمات سايت با ما تماس بگيريد. در مورد محتوای اخبار و مطالب منتشر شده در مجلات و روزنامه ها اطلاعی نداريم!
 


توجه:
magiran.com پايگاهی مرجع است که با هدف اطلاع رسانی و دسترسی به همه مجلات کشور توسط بخش خصوصی و به صورت مستقل اداره می شود. همکاری نشريات عضو تنها مشارکت در تکميل و توسعه سايت است و مسئوليت چگونگی ارايه خدمات سايت بر عهده ايشان نمی باشد.



تمامي خدمات پایگاه magiran.com ، حسب مورد داراي مجوزهاي لازم از مراجع مربوطه مي‌باشند و فعاليت‌هاي اين سايت تابع قوانين و مقررات جمهوري اسلامي ايران است