|  درخواست عضويت  |  رمز خود را فراموش کرده ايد؟  |  ورود اعضا [Sign in]
جستجوي پيشرفته مطالب   |  
 جستجو:  
روزنامه دنياي اقتصاد97/5/28: سكوهاي خشم، در جست وجوي قرباني
magiran.com  > روزنامه دنياي اقتصاد >  فهرست مطالب شماره
مشخصات نشريه
آخرين شماره
آرشيو شماره هاي گذشته
جستجوي مطالب
سايت اختصاصي
تماس با نشريه
شماره جديد اين نشريه
شماره 4656
سه شنبه 25 تير 1398


 راهنمای موضوعی نشريات
اين نشريه در گروه(های) زير قرار گرفته است:

?????


 
MGID3360
magiran.com > روزنامه دنياي اقتصاد > شماره 4404 28/5/97 > صفحه 24 (ورزش) > متن
 
 


سكوهاي خشم، در جست وجوي قرباني
اولين اعلام حضور «چاقو» در ورزشگاه هاي ليگ برتر



    دنياي اقتصاد : بعد از اتفاقات هفته سوم ليگ برتر مخصوصا در تهران و اهواز، برخي رسانه ها در فضاي مجازي کمپين «نه به خشونت» راه اندازي کردند و تعداد زيادي از ستاره هاي مشهور فوتبال ايران را هم به مشارکت طلبيدند.
    در اين مدت خيلي ها مثل جلال حسيني و مهدي رحمتي -کاپيتان هاي پرسپوليس و استقلال- به اين کمپين پيوستند و به دنبال فرهنگ سازي براي آرام کردن فضاي ورزشگاه ها رفتند، اما حوادث هفته چهارم حداقل در تهران نشان مي دهد اين قبيل شور و شعارها به جايي نمي رسد و بنا نيست به همين راحتي شاهد جمع شدن بساط خشونت و لمپنيزم در استاديوم ها باشيم. بعد از مسابقه پرسپوليس و نفت مسجدسليمان که در ورزشگاه آزادي به تساوي بدون گل انجاميد، تصاويري از جايگاه هواداران تيم ميهمان منتشر شد که نشان مي داد حداقل يکي از تماشاگران خاطي درحال استفاده از «سلاح سرد» است. پيش از اين گاهي در فضاي تمرينات تيم هاي بزرگ، شاهد به کار رفتن چاقو حداقل براي تهديد و ارعاب بوديم، اما راهيابي اين وسيله به ورزشگاه در جريان مسابقات رسمي اتفاقي کاملا جديد و ديده نشده است.
    کسي نمي داند با وجود تعبيه شدن گيت هاي متعدد بازرسي بدني در ورزشگاه آزادي، چطور اين فرد توانسته با خودش چاقو روي سکو بياورد، اما بدون شک اين بدعتي خطرناک در فوتبال ايران محسوب مي شود. تجربه نشان مي دهد برخي از اتفاقات بدي که در فوتبال ما رخ مي دهد، تبديل به رويه مي شود و جنبه ماندگار پيدا مي کند؛ طوري که به سختي مي توان انتظار حذفش را داشت. اينجا سنگ آمد و ماند، ترقه آمد و ماند، فحش رکيک آمد و ماند، ليزر آمد و ماند و حالا بيم آن مي رود که چاقو هم بيايد و براي دوره طولاني باقي بماند. اين مدت خيلي از منتقدان هشدار داده اند که فوتبال ايران بوي «خون» مي دهد و شايد براي تلنگر به مسوولان، حتما لازم است روي سکوها کشته بدهيم، اما انگار هنوز کسي اين موضوع را جدي نگرفته است.
    
    تاريخچه چاقو و غفلت تاريخي
    نکته اينجاست که وقتي برخي بوقچي ها و تماشاگران خاطي در تمرينات تيم هاي پرهوادار از سلاح سرد استفاده کردند، شاهد هيچ نوع برخوردي از سوي باشگاه ها و فدراسيون فوتبال با اين موضوع نبوديم. همين هفته گذشته در جريان مناقشه برخي بازيکنان پرسپوليس با بوقچي ها که به تشنج و دودستگي روي سکوها منجر شد، در دست برخي تماشاگران چاقو ديده شد و رسانه ها هم خبرش را کار کردند. دو، سه سال پيش هم در تمرينات استقلال دقيقا همين اتفاق رخ داد و تصاوير بوقچي چاقو به دست بازتاب وسيعي يافت. حتي از شهرستان ها هم به دفعات چنين خبري مخابره شده است. در مورد يک تيم محبوب و ريشه دار که مدام بين ليگ برتر و دسته اول در آمد و شد است، روايت هاي زيادي وجود دارد مبني بر اينکه اگر بوقچي هاي اين تيم از بازيکني خوش شان نيايد يا صلاح ندانند او در تيم شان باشد(!) با سلاح سرد اقدام به تهديد طرف مي کنند؛ طوري که خودش بگذارد و برود. خب سوال اينجا است که با اين مصاديق چه برخوردي صورت گرفته که حالا انتظار داشته باشيم با ناهنجاري مشابه روي سکوها مقابله شود؟
    
    بفرماييد؛ اين هم شناسايي
    وقتي در مورد ريشه هاي بزهکاري در فوتبال ايران حرف مي زنيم، يکي از فصول مشترک همه ديدگاه ها اين است که چون در ايران صندلي ها شماره دار نيست و شناسايي تماشاگران متخلف به سختي صورت مي گيرد، نمي توان با آنها برخورد کرد. حتي همين ديروز مشاور فرهنگي فدراسيون فوتبال از ملزم شدن باشگاه ها به فروش بليت الکترونيکي و تعيين دقيق شماره صندلي هر هوادار خبر داده. قطعا اين اتفاقات بايد رخ بدهد، هرچند مثلا معلوم نيست چرا در سال هاي گذشته که يک پيمانکار حداقل در ورزشگاه آزادي اين کار را انجام داد، دوستان پروژه را دنبال نکردند و با کندن کل تجهيزات مربوط به بليت فروشي الکترونيک، ناگهان به رويه بيست سال پيش برگشتند؟ با اين همه، اين بحث يک بخش مهم تر ديگر هم دارد؛ اينکه بعد از شناسايي قرار است با متخلفان چه کنيم؟ اصلا به همين تصوير پخش شده از بازي روز جمعه توجه کنيد؛ آيا جز اين است که چهره فرد استفاده کننده از چاقو به وضوح مشخص است؟
    آيا غير از اين است که در تصاوير منتشر شده از اهواز و تهران در هفته هاي گذشته به راحتي مي شد هويت برخي از هواداران خاطي را تشخيص داد؟ خب پس چرا هيچ برخوردي با اينها نمي شود؟ بسياري از هواداران ياغي ورزشگاه هاي مهم کشور حتي براي عوام هم شناخته شده هستند، اما جولان آنها در اين محيط کماکان ادامه دارد. جالب است که حتي قانون مجازات عمومي هم در مورد استفاده از سلاح سرد سکوت نکرده و صراحتا در اين مورد مي گويد: «هرکس به وسيله چاقو يا هر نوع اسلحه ديگر تظاهر يا قدرت نمايي کند، يا آن را وسيله مزاحمت اشخاص يا اخاذي يا تهديد قرار دهد يا با کسي گلاويز شود در صورتي که از مصاديق محارب نباشد به حبس از شش ماه تا ۲ سال و تا ۷۴ ضربه شلاق محکوم خواهد شد و چنانچه محارب شناخته شود محکوم به حد خواهد شد.» حالا بايد ديد مجموعه مديريتي فوتبال ايران در قبال جرمي که فقط مجازات عمومي اش بين شش ماه تا دو سال حبس است، چه تصميمي اتخاذ خواهد کرد؟
    
    راهکارهاي فانتزي
    با کمال احترام به مجموعه فرهنگي فدراسيون فوتبال، آنچه اين روزها تحت عنوان راهکار براي مقابله با بدرفتاري هاي روي سکو ارائه مي شود، بيشتر مشتمل بر تعدادي راه حل فانتزي، غيرقابل اجرا و کم فايده است. مثلا اخيرا غلامحسين زمان آبادي، مشاور فرهنگي فدراسيون فوتبال از طرح احتمالي جديد پيرامون در نظر گرفتن سه جايگاه براي حضور پدران و فرزندان شان در ورزشگاه ها خبر داد؛ اما آيا اجراي اين طرح، معنايي غير از يک گام عقب نشيني و افزودن تفکيک سني به تبعيض جنسيتي دارد؟ در حال حاضر با توجه به اينکه کودکان خردسال بسيار زيادي به ورزشگاه آورده مي شوند، متاسفانه اين مساله مانع از بدرفتاري و ناهنجاري هاي موجود نشده؛ به طوري که هم مصرف مواد مخدر در تيراژ وسيع ادامه دارد و هم استفاده از الفاظ رکيک رايج است. شايد الان دوستان به اين نتيجه رسيده باشند که با جدا کردن بچه ها و پدران شان، آنها را از اين معضلات در امان نگه دارند، اما سوال اين است که با چنين فضايي، ما چطور مي خواهيم بانوان را به ورزشگاه برگردانيم؟ وقتي به اين نتيجه رسيده ايم که حتي بچه ها هم در امان نيستند، زنان چه کمکي به تعديل خشونت هاي کلامي و رفتاري تماشاگران خواهند کرد؟ طرح ديگر همين دوستان برپايي تورهاي يک روزه تماشاي فوتبال براي خانواده ها در پارک ها و بوستان ها است؛ ايده اي که اگر اجرا شود خيلي هم خوب است، اما آيا کسي مي داند سودش براي بهبود شرايط سکوها در استاديوم ها چيست؟
    
    سکوهاي خشم، در جست وجوي قرباني / اولين اعلام حضور «چاقو» در ورزشگاه هاي ليگ برتر
    


 روزنامه دنياي اقتصاد، شماره 4404 به تاريخ 28/5/97، صفحه 24 (ورزش)

لينک کوتاه به اين مطلب:   
 


    دفعات مطالعه اين مطلب: 20 بار

 

 
 
چاپ مطلب
ارسال مطلب به دوستان

معرفی سايت به ديگران
گزارش اشکال در اطلاعات
اشتراک نشريات ديگر



 

اعتماد
ايران
جام جم
دنياي اقتصاد
رسالت
شرق
كيهان
 پيشخوان
Journal of Language and Translation
شماره 1 (پياپي 901)
 

 

سايت را به دوستان خود معرفی کنيد    
 1397-1380 کليه حقوق متعلق به سايت بانک اطلاعات نشريات کشور است.
اطلاعات مندرج در اين پايگاه فقط جهت مطالعه کاربران با رعايت شرايط اعلام شده است.  کپی برداري و بازنشر اطلاعات به هر روش و با هر هدفی ممنوع و پيگيرد قانوني دارد.
 

پشتيبانی سايت magiran.com (در ساعات اداری): 77512642  021
تهران، صندوق پستی 111-15655
فقط در مورد خدمات سايت با ما تماس بگيريد. در مورد محتوای اخبار و مطالب منتشر شده در مجلات و روزنامه ها اطلاعی نداريم!
 


توجه:
magiran.com پايگاهی مرجع است که با هدف اطلاع رسانی و دسترسی به همه مجلات کشور توسط بخش خصوصی و به صورت مستقل اداره می شود. همکاری نشريات عضو تنها مشارکت در تکميل و توسعه سايت است و مسئوليت چگونگی ارايه خدمات سايت بر عهده ايشان نمی باشد.



تمامي خدمات پایگاه magiran.com ، حسب مورد داراي مجوزهاي لازم از مراجع مربوطه مي‌باشند و فعاليت‌هاي اين سايت تابع قوانين و مقررات جمهوري اسلامي ايران است