آرشیو چهارشنبه ۱۹ دی ۱۳۹۷، شماره ۴۵۱۸
تاریخ و اقتصاد
۳۰

گاهشمار

ضرب دریک، سکه هخامنشی

بنا به نوشته برخی مورخان داریوش بزرگ دستور ضرب سکه دریک را اواسط نخستین ماه زمستان سال 504 پیش از میلاد صادر کرد. این سکه ها به سرعت در تمام سرزمین پهناور ایران یعنی از مصر تا هندوستان به کار رفت و دشواری هایی که میان قوم ها و ایالت های گوناگون ایران در امر دادوستد وجود داشت، برطرف شد.

سکه دریک زرین تنها به فرمان شخص پادشاه ضرب می شد اما سکه های سیمین چنین وضعی نداشت. داریوش اجازه داده بود، تا ساتراپ(ایالت) های او سکه های سیمین مورد نیاز را در ضرابخانه های واقع درقلمرو فرمانروایی خود ضرب کنند. سکه های دریک در کلیه کشورهای مجاور به ویژه یونان بسیار رواج داشت، به گونه ای که بانکداران بیگانه با رغبت بسیار پول هخامنشی را می پذیرفتند و قسمت مهمی از دادوستدهای بانکی خود را با آن انجام می دادند.سکه های زر را دریک (داریک) و سکه های نقره را سیگلوی می گفتند. وزن دریک 42/ 8 گرم و و وزن سیگلوی 75/ 10 گرم بود. عیار سکه های دریک بسیار بالا بود و با آزمایش روی نمونه های به دست آمده معلوم شده است که فلزش تنها 3 درصد آلیاژ داشته است. این خلوص بالا باعث رواج این سکه شد و همواره سکه های طلای هخامنشی سخت معتبر بودند.

در اواخر دوران هخامنشی دو دریکی هم ضرب شد. کیفیت سکه های زر در تمام دوران هخامنشی ثابت ماند. دریک ها و سیگلوی ها دارای نقش «کماندار پارسی» بودند. این نقش در طول دو قرن سلطنت هخامنشیان تغییر کرد. از آنجا که سکه های هخامنشی تاریخ ضرب ندارند از روی قراین دیگر نقش های مربوط به دوران هر پادشاه را تعیین کرده اند. سکه های هخامنشی جز موارد استثنایی تنها در یکسو دارای نقش هستند و پشت آنها معمولا فرورفتگی مربع شکل و ناهمواری های نامنظمی دیده می شود. اینها اثر قسمت برجسته سندانی است که هنگام چکش زدن بر سکه گذاشته می شد و بر سکه های دریک داریوش سوم، تصویر کماندار، مانند کمانداران پیش از او نیزه به دست ندارد، بلکه به جای نیزه دشنه به دست گرفته است.

بالچ، اقتصاددان صلح طلب

امیلی گرین بالچ، اقتصاددان و جامعه شناس مدافع صلح جهان نهم ژانویه 1961 در 94 سالگی در کمبریج چشم برجهان فرو بست.

او در سال 1914 همزمان با آغاز جنگ جهانی اول، یک جنبش صلح را سازماندهی کرد و به عنوان رهبر انجمن بین المللی زنان برای صلح و آزادی (WILPF) نقشی بسزا در فراگیری مفهوم مصالحه و انسان دوستی داشت. او فعالیت های صلح طلبانه خود را در قالب نشر مقاله و کتاب ادامه دادوسرانجام برنده جایزه صلح نوبل در سال 1944 شد.