|  درخواست عضويت  |  رمز خود را فراموش کرده ايد؟  |  ورود اعضا [Sign in]
جستجوي پيشرفته مطالب   |  
 جستجو:  
روزنامه دنياي اقتصاد97/10/27: محرمانه هاي كره شمالي
magiran.com  > روزنامه دنياي اقتصاد >  فهرست مطالب شماره
مشخصات نشريه
آخرين شماره
آرشيو شماره هاي گذشته
جستجوي مطالب
سايت اختصاصي
تماس با نشريه
شماره جديد اين نشريه
شماره 4656
سه شنبه 25 تير 1398


 راهنمای موضوعی نشريات
اين نشريه در گروه(های) زير قرار گرفته است:

?????


 
MGID3360
magiran.com > روزنامه دنياي اقتصاد > شماره 4525 27/10/97 > صفحه 4 (دنيا) > متن
 
 


نگاه ديگران 
محرمانه هاي كره شمالي
(بخش شصت و سوم)

نويسنده: دانيل تودور، جيمز پي ير سون
مترجم: محمدحسين باقي

 سونگبون به عنوان نيرويي ضدشايسته سالاري عمل مي كند و سود و زيان هايي غيرضروري به مردم بر مبناي تولد اختصاص مي دهد. خوشبختانه، نفوذ سونگبون يك جورهايي در دوران پساقحطي دچار فرسايش شده است. اگر كسي در كسب وكار موفق باشد، نمي تواند خودش سونگبون بهتري خريداري كند. با اين حال، مي توان تاثيرات بهتر سونگبون را خريداري كرد مانند اماكن دانشگاهي، مشاغلي كه آرزوي آن را داريد، آپارتمان هاي با كيفيت بالا، مراقبت هاي پزشكي، آزادي بيشتر تحرك و جابه جايي و در بيشتر موارد مصونيت از تعقيب يا مجازات شديد. ارتقاي دولتي با سونگبون ضعيف غيرممكن است. ارتقا فقط با رشوه دادن به مقام هاي بالادستي ميسر است. سونگبون يك امتياز غول آسا است.

آريستوكراسي حاكم يانگبان [yangban] بخشي از قدرت خود را از دست داد و اجازه داد كه يك طبقه جديد درحال ظهور از بازرگانان به درجه اي از ثروت و منزلت دست يابند، درست مانند امروز كه چنين امري درحال رخ دادن در كره شمالي است. آنهايي كه در طبقه تاجر بودند از وضعيت تغيير يافته براي پيوند با خانواده هاي درون و بيرون از يانگبان بهره بردند يا رشوه مي دادند تا نامشان در «كتاب سوابق خانوادگي يانگبان» گنجانده شود تا به اين طريق جايگاه خود را تحكيم بخشند. اين تحولات به معناي پايان سلسله چوسان يا يانگبان نبود. نتيجه نهايي همانا دميدن ايده هاي جديد و خون جديد در كالبد نخبگان كره اي بود. مقام ها و محققان آن زمان به آهستگي شر زير نفوذ «سيلهاك» (آموزش عملي) [silhak (practical learning)] قرار گرفتند كه بر بهبود اوضاع از طريق علم و تكنولوژي و اصلاحات ارضي- در ميان ديگر ابداعات- تاكيد مي كرد. در چنين محيطي، «پادشاه يه اونجو» [King Yeongjo] (حكومت از 1724-1776) هدايت كره به سوي دوره جديدي از روشنگري و كاميابي را بر عهده گرفت.

قحطي نيمه دهه 90 به منزله علت فلاكت انساني و سامان يابي اجتماعي دوباره [social re-ordering] مي تواند با غوغاي اواخر قرن 16 و اوايل قرن 17 مقايسه شود. يانگبان امروز كره شمالي - مقام بالاي دولتي سونگبون [يعني مقام دولتي داراي منزلت اجتماعي بالا]- درحال تطبيق با واقعيت جديدي است كه در آن ارزشمندترين مقام آني است كه مي آموزد چگونه كارهاي سودآور انجام دهد. با اين وجود، يكي از مطلوب ترين ازدواج ها براي پسر چنين مقامي، دختري از يك خانواده موفق تجارت پيشه است. يك طبقه جايگزين طبقه ديگر نمي شود؛ بسيار شبيه به اواسط تا اواخر عصر چوسان، آنها در حال تركيب و ادغام به عنوان بخشي از نظم اجتماعي موجود هستند. افزون بر اين، مقام دولتي جوان تر و امروزين كره شمالي يك عملگراست كه - در قياس با همقطاران كهنسال ترش- در برابر ايده هاي جديد رويكرد بازي دارد.

اين براي آينده چه معنايي دارد؟ البته، وضعيت ها و شرايط خارجي متفاوت است و تغيير اجتماعي با آهنگ سريع تر و غيرقابل مقايسه تري نسبت به 400-300 سال پيش درحال حركت است. هيچ كس انتظار ندارد كه كره شمالي 6 قرن دوام بياورد، مانند سلسله چوسان. با اين حال، مقايسه با كره دوران چوسان دست كم به اين معناست كه ما بايد اندكي نسبت به ادعاهايي كه مي گويند تغيير اجتماعي در كره شمالي به ناگزير موجب سقوط رژيم در كوتاه يا ميان مدت مي شود بدبين باشيم. فروپاشي يكي از چندين احتمال است؛ آنچه محتمل تر به نظر مي رسد بازگشايي تدريجي و اصلاح از درون است. در زمينه به حداقل رساندن آلام انساني، اين حتي ممكن است مطلوب ترين پيامد باشد.

پيونگ يانگ در برابر بقيه

تركيب اجتماعي پيونگ يانگ اشتياق دولت به پر كردن پايتخت با وفاداران خود را نشان مي دهد. طي سال ها، افراد با سونگبون پايين [مردمي كه داراي منزلت و جايگاه اجتماعي پايين هستند] به مناطق دورافتاده تبعيد مي شدند و باعث شدند پيونگ يانگ به پاتوق طبقات بالا تبديل شود. براي مثال، در سال 1973، پس از اينكه كيم جونگ ايل مدير OGD شد، دستور تحقيقاتي «سونگبون محور» را از تمام اعضاي حزب كارگران كره صادر كرد. نتيجه نهايي پس از سه سال تحقيق و تلاش، تبعيد 500 هزار نفر بود. كيم جونگ ايل 600 هزار عضو جديد و جوان را كه در دهه 20 و 30 عمرشان بودند جايگزين آن 500 هزار نفر كرد تا نسل جديدي از نخبگان وفادار به خود را به وجود آورد. اين پروژه اي ملي و سراسري بود اما پيونگ يانگ اثرات آن را بي پروايانه احساس كرد. با اين حال، اين اغراق آميز است ادعا كنيم كه پيونگ يانگ فاقد ساكناني با پيشينه و منزلت اجتماعي پايين است - در مجموع، فقر فراوان و حتي سوءتغذيه در پيونگ يانگ عيان است و اين روزها رشوه راه حل خوبي براي گريز از فلاكت ها هم هست؛ با رشوه مي توانيد به خيلي از خواسته هاي خود برسيد- اما بي ترديد امتياز بالاي زندگي در پايتخت نصيب طبقات بالا و وفاداران به رهبر اين كشور مي شود. كره شمالي داراي شكاف مركز- پيرامون است كه فراتر از مساله سونگبون مي رود.

توجه دولت و هزينه هاي دولتي- از جمله پروژه هايي كه هدفشان معطوف به جلب توجه ديگران است- مانند پارك موزه ها به شيوه ناعادلانه و بي تناسبي در پايتخت متمركز شده اند. با اين وجود، در چشم مردم كره شمالي، پيونگ يانگ «خاص» است: كودكانش از اينكه به سفرهاي مدرسه اي بروند هيجان زده اند و رشوه اي كه براي ورود به پيونگ يانگ داده مي شود بسيار گران تر از رشوه اي است كه براي رفتن به جاي ديگر داده مي شود. تفاوت هاي فرهنگي مهمي هم وجود دارد كه ارتباط چنداني با سياست ندارند. ساكنان سئول [Seoulites] گاهي روستاييان كره جنوبي را «چون نوم» [chon-nom] مي نامند (چيزي مانند «روستايي نادان» يا «دهاتي هالو») و به اين ترتيب، يك پيونگ يانگي كه از حومه شهر يا روستاها بازديد مي كند احتمالا با ديده تحقير به بومي ها مي نگرد.

اين حومه نشينان يا روستاييان هم به شما خواهند گفت كه پيونگ يانگي ها آدم هاي سردي هستند و تنها با كساني طرح رفاقت مي ريزند كه نفعي برايشان داشته باشند؛ يعني آن فرد براي آنها مفيد باشد. دقيقا همين توصيف را روستاييان كره جنوبي از مردم سئول بر زبان مي آورند. «دهاتي ترين» و روستايي ترين جا احتمالا استان «كانگ وون» [Kangwon] است كه به دو منطقه غيرنظامي [DMZ] تقسيم مي شود. مردم كانگ وون به طور كلي هم از تغييرات مهم اجتماعي كه در شهرهاي شمال شرقي مانند چونگجين انجام مي گيرد و هم از سرمايه داري خصوصي- دولتي و مصرف آشكار پيونگ يانگ دور هستند و گويي مطرودترين و دورافتاده ترين مردمان هستند. آنها فاقد اطلاعات [نويسندگان از آن با عنوان «زيان اطلاعاتي» يا informational disadvantage ياد مي كنند] هستند و در نتيجه احساسات ناب تري از وفاداري به نظام دارند تا شهروندان اين دو شهر مذكور.

محرمانه هاي كره شمالي


 روزنامه دنياي اقتصاد، شماره 4525 به تاريخ 27/10/97، صفحه 4 (دنيا)

لينک کوتاه به اين مطلب:   
 


    دفعات مطالعه اين مطلب: 14 بار

 

 
 
چاپ مطلب
ارسال مطلب به دوستان

معرفی سايت به ديگران
گزارش اشکال در اطلاعات
اشتراک نشريات ديگر



 

اعتماد
ايران
جام جم
دنياي اقتصاد
رسالت
شرق
كيهان
 پيشخوان
فصلنامه نگرش هاي نو در جغرافياي انساني
متن مطالب شماره 3 (پياپي 1103)، تابستان 1398را در magiran بخوانيد.

 

 

سايت را به دوستان خود معرفی کنيد    
 1397-1380 کليه حقوق متعلق به سايت بانک اطلاعات نشريات کشور است.
اطلاعات مندرج در اين پايگاه فقط جهت مطالعه کاربران با رعايت شرايط اعلام شده است.  کپی برداري و بازنشر اطلاعات به هر روش و با هر هدفی ممنوع و پيگيرد قانوني دارد.
 

پشتيبانی سايت magiran.com (در ساعات اداری): 77512642  021
تهران، صندوق پستی 111-15655
فقط در مورد خدمات سايت با ما تماس بگيريد. در مورد محتوای اخبار و مطالب منتشر شده در مجلات و روزنامه ها اطلاعی نداريم!
 


توجه:
magiran.com پايگاهی مرجع است که با هدف اطلاع رسانی و دسترسی به همه مجلات کشور توسط بخش خصوصی و به صورت مستقل اداره می شود. همکاری نشريات عضو تنها مشارکت در تکميل و توسعه سايت است و مسئوليت چگونگی ارايه خدمات سايت بر عهده ايشان نمی باشد.



تمامي خدمات پایگاه magiran.com ، حسب مورد داراي مجوزهاي لازم از مراجع مربوطه مي‌باشند و فعاليت‌هاي اين سايت تابع قوانين و مقررات جمهوري اسلامي ايران است