امروزه بسیاری از دانشمندان علوم اجتماعی معتقد نیستند که دموکراسی بهتر از اپیستوکراسی (حکومت نخبگان و متخصصان) است. برعکس در سال های اخیر فلاسفه و تئوری های سیاسی بی شماری مدعی شده اند که متخصصان و افراد اهل فن باید در راس امور باشند و انتخاب های ناموجه (ناشی از نادانی توده ها) را دست کاری کرده یا محدود کنند. این عقیده ریشه در کتاب «جمهوریت» افلاطون دارد؛ جایی که فلاسفه به عنوان خورشید حقیقت باید بر توده مردم حکمرانی می کردند؛ توده هایی که ساکن غار نادانی هستند. والتر لیپمن، روزنامه نگار آمریکایی، نیز در سال 1922 گفته بود که امروزه دانشمندان علوم اجتماعی حاکمان پس پرده ای هستند که با پروپاگاندا