آرشیو سه‌شنبه ۲۲ مرداد ۱۳۹۸، شماره ۹۵۶۵
اجتماعی
۱۰
دیدگاه

عدالت آموزشی در حاشیه

عبدالجلیل کریم پور

میزان قبولی های امسال کنکور در مدارس خاص و غیر دولتی نسبت به مدارس عادی دولتی بالا بوده و این هشداری جدی است که سیستم آموزشی ما را دچار چالش کرده، چالشی که می تواند زمینه ساز نوعی تفاوت در امر آموزش باشد. 

توجه به خصوصی سازی آموزشی در مقابل آموزش رایگانی که نص صحیح قانون است، مجموعه دانش آموزان متوسط  و فقیری را از صحنه بیرون می کند که به سیستم دولتی اعتماد کرده و دل بسته اند... 

جمعیت بالای کلاس های درسی ما در مدارس عادی نیز می تواند یک آموزش صحیح و منطقی را دچار اختلال کند. این ها مولفه هایی هستند که در دولت های مختلف به آن ها توجهی جدی نشده و نگاه به آموزش و پرورش سالهاست که بی رونق شده است و در این وضعیت، باید شاهد چنین روندی باشیم. همه دانش آموزان نمی توانند به مدارس نمونه، سمپاد و غیر انتفاعی راه یابند. این روش قبولی ، انگیزه  دانش آموز مدارس عادی را به شدت تضعیف می کند و او را دچار نوعی سرگردانی می نماید. این عدم توجه ، می تواند مدارس عادی را از اعتبار بیندازد. حال با این وضعیت، باید فرصت ارتقاء را برای همه با آموزشی منطقی فراهم کنیم . دوباره دانش آموزان را در یک نقطه خاص با عوامل آموزشی خوب متمرکز نماییم و از امکانات خوب بهره مندش کنیم.

اگر چه مسئولین همچنان، شعار عدالت آموزشی سر می دهند، اما بی برنامگی در این سیستم که هر سال از سال پیش هم بیشتر است و آموزشگاه های مختلف پولی و کنکوری که از کنترل خارج شده اند، همچنان ترکتازی می کنند و پراهمیت جلوه دادن مدارس غیر دولتی با جمعیت های کم دانش آموزی و برنامه های متعددی که کمتر در کلاس های دولتی مشاهده می شود از عواملی است که این اتفاق (قبولی خیلی پایین در مدارس عادی دولتی) را به وجود آورده و دانش آموز را دچار استرس نامیمون کرده است. 

دفاع از مدارس غیر دولتی، سبب ساز این واقعیت گشته که آموزش در محیط دولتی دچار چالشی عمیق شود. بی تردید باید بررسی شود که این مدارس در اختیار چه کسانی و چگونه قرار گرفته است؟ آیا کسانی که تمایل به افزایش مدارس غیر دولتی دارند، از حضور چنین مدارسی سود مادی می برند؟ نباید این باور در افراد به وجود آید که پرداخت پول سبب ساز آموزش بهتر می گردد و در یک کلام استعداد برای ورود به مدارس خاص (سمپاد و نمونه) و پول برای ورود به مدارس غیر انتفاعی تنها راه موفقیت است، امری که رایگان بودن و عدالت آموزشی را به شدت دچار خدشه می کند و بی شک همه این ها یک برنامه ریزی جدی و عادلانه می خواهد.