آرشیو سه‌شنبه ۲۲ مرداد ۱۳۹۸، شماره ۴۴۳۸
سیاست
۱۲
تاریخچه ترورهای موساد : برخیز و اول بکش (254)

فصل بیست و پنجم: «سر آیش را برای ما بیاورید»

رونن برگمن مترجم: منصور بیطرف

این پایان آن راهی نبود که اسحاق رابین در دومین دوره از نخست وزیری خود در اسراییل تصور ش را داشت.

او با وعده امنیت - او را یک رهبر قوی نظامی می دانستند که در جنگ با ترور مصالحه نمی کند- و ابتکار دیپلماتیک که اسراییل را از انزوا خارج کند و رونق اقتصادی بیاورد و به انتفاضه پایان دهد، انتخاب شده بود.

رابین واقعا به این جمع بندی رسیده بود که اشغال زمین های فلسطینی را باید پایان داد. او با فرآیند صلح اسلو که توسط شیمون پرز و همکارانش شروع شده بود موافق بود اما با تردیدهای زیاد و بدبینی به نیات فلسطینی ها، هرچند که در این مسیر شور و شوق زیادی هم از خود نشان نمی داد. تمام اینها را می توان در چهره و زبان بدن او در 13 سپتامبر سال 1993 که کلینتون در چمنزارهای کاخ سفید دست هایش را در دستان یاسر عرفات گذاشت، دید.

رابین معتقد بود که فرآیند صلح اسلو را باید به تدریج اجرا کرد. به جای امضای فوری یک توافقنامه جامع باید در وهله اول با بیرون کشیدن اسراییل از غزه و ریحا شروع کرد. این امر به اسراییل امکان آن را می دهد تا بخش هایی از قلمروهای اشغالی را به تشکیلات خودگردان فلسطین بدهد و در همین حال تعهد عرفات به اجرای تمام توافقنامه را دایما مورد ارزیابی قرار دهد. این اعتقاد همچنین معنای آن راداشت که هنوز مفاد اصلی مورد مجادله است یعنی اینکه تصمیم حق بازگشت برای پناهجویان فلسطینی، موقعیت بیت المقدس، آینده شهرک نشین ها در کرانه باختری و نوار غزه و اینکه چگونه تشکیلات خودگردان فلسطین می خواهد یک دولت حاکم بشود را باید به قرارهای بعدی موکول کرد. رابین امیدوار بود که این امر به او اجازه آن را می دهد تا جلوی جنجال های قطعی در اسراییل را که به یقین در زمان اعلام این موارد رخ خواهد داد، بگیرد.

اما به هر حال جنجال ها در تعقیب رابین بودند. بخش اعظمی از مردم اسراییل معتقد بودند که توافق اسلو، احتمال حملات تروریستی را افزایش خواهد داد و اینکه به خاطر فرآیند صلح و انتقال حاکمیت قلمرو به کنترل عرفات، تروریسم رو به افزایش خواهد بود. تمام جناح راست اسراییل هرآنچه را که یاسین گفته بود، کلمه به کلمه، نقل می کردند، اینکه هیچ مصالحه ای هرگز رخ نخواهد داد، اینکه او (یاسین) هرگز موجودیت دولت اسراییل را قبول نخواهد کرد. آن تظاهرات حداقلی که توسط گروه های کوچکی از افراطیون شهرک نشین شروع شده بود به اردوکشی مخالفان در طول و عرض اسراییل تبدیل می شد که بعد از هر حمله تروریستی قدرت بیشتری می گرفت و بیشتر و بیشتر روی انگیزه های واهی علیه خود رابین متمرکز می شد. آتش این مخالفت ها را رهبران حزب لیکود، آریل شارون و بنیامین نتانیاهو، شعله ورتر می کردند.

پایان فصل بیست و چهارم

توضیح: استفاده از واژه تروریست های فلسطینی برای حفظ امانت در ترجمه است نه اعتقاد مترجم و روزنامه