آرشیو چهار‌شنبه ۲۳ مرداد ۱۳۹۸، شماره ۴۴۳۹
صفحه آخر
۱۶
پرسه زن

علیه بی توجهی

آزاده بهشتی

ماشین از پشت اداره برق که داخل خیابان 17 شهریور پیچید صدای تق تق چرخ هایش با سنگفرش خیابان بلند نشد. سرم را از گوشی موبایل بیرون کشیدم و از پنجره تاکسی، نگاهی به بیرون انداختم. سراسر سنگفرش خیابان با آسفالت پوشانده شده بود.

17 شهریور از آن خیابان های قدیمی است که اتفاق های زیادی را به خود دیده است. دو میدان اصلی شهدا و امام حسین (ع) از طریق این خیابان به هم وصل می شوند و از نظر موقعیت مکانی شاهراه اصلی به حساب می آید که علاوه بر عبور و مرور مدام پیاده و سوار از آن، محل تلاقی با چند خیابان اصلی است. در دو طرف این خیابان کسب وکارهای مهمی برپاست که یکی از اصلی ترین و چشمگیرترین آنها خرید و فروش خودرو است. زمانی که در سال 95 این خیابان بعد از صرف هزینه ای بالغ بر 400 میلیارد تومان که با احتساب قیمت روز آن نزدیک به 1000 میلیاردتومان می شود، با وجود نارضایتی کسبه و اهالی بسته و به پیاده راه تبدیل شد کمتر کسی فکر می کرد ظرف دوسال بخشی از خیابان به روی تردد خودروها باز شود و در نهایت مدیران شهری طرح بازگشایی مجدد کل خیابان از میدان امام حسین(ع) تا میدان شهدا را در دستور کار خود قراردهند. به تازگی گزارشی از ارزیابی کیفیت زندگی در کلانشهر تهران توسط معاونت اجتماعی و فرهنگی شهرداری تهران منتشر شده است که یکی از بررسی های صورت گرفته در این نظرسنجی به موضوع پیاده رو ها اختصاص دارد. رضایت از کیفیت پیاده روها در محلات یکی دیگر از موضوعاتی است که در این پیمایش به آن پرداخته شده است و نشان می دهد رضایت کلی شهروندان تهرانی در این بخش کمتر از متوسط است. ساکنان مناطق 16، 22 و 20 بالاترین میزان رضایت را داشته و ساکنان منطقه های 10، 3 و یک کمترین رضایت را ابراز کرده اند.

در میان محله های شهر تهران، دانشگاه شریف، ارم، دریا، علی آباد جنوبی و بعثت بیشترین نمره را از جهت رضایت شهروندان از کیفیت پیاده رو به دست آورده اند و کمترین میزان رضایت نیز در محله های سلیمانی-تیموری، امامزاده قاسم، داوودیه، ولی آباد و زعفرانیه گزارش شده است. این نظرسنجی نشان می دهد پیاده رو و پیاده روی موضوع قابل توجهی برای شهروندان است، اما سوال اینجاست که این اتفاق به چه صورت باید برای شهر روی دهد؟ با طرح مساله شهرهای زیست پذیر، انسان محور، بسیاری از کشورها به سمت تفکر پیاده راه سازی و پیاده محوری حرکت کردند و توانستند گام های خوبی در این زمینه بردارند؛ تلاشی که از آن زمان آغاز و هنوز هم در جریان های شهرسازی دنیا اصل اساسی و مهم به حساب می آید. دلیل این اهمیت در این نکته نهفته است که حرکت پیاده، ضروری ترین، طبیعی ترین و قدیمی ترین شکل جابه جایی انسان محسوب می شود که هنوز هم بهترین روش برای دستیابی به ارزش ها و جاذبه های نهفته در محیط است. در تعریف پیاده راه می توان گفت که پیاده رو ها، معابری هستند که بالاترین نقش اجتماعی را دارند و تسلط و غلبه حرکت در آنها با عابران پیاده است. در تعریف دیگری آمده است پیاده رو ها، خیابان های محصوری هستند که ترافیک سواره، یا به طور کامل، یا در بخشی از آن حذف می شود و تردد خودروها تنها در زمان های خاصی از شبانه روز و به صورت کنترل شده در آن جریان دارد. اما در همه این تعاریف آنچه به عنوان خط قرمز مطرح شده، این است که آن خیابان نباید شریان اصلی تردد خودروها باشد.

در این میان تهران با توجه به تلاش هایی نظیر پیاده راه صف، سی تیر و بازار، با اجرای پروژه 17 شهریور یک نمونه ناموفق پیاده رو سازی را در کارنامه خود ثبت کرده است که نمی توان آن را نادیده گرفت؛ نمونه ای که ثابت کرد در انتخاب یک خیابان و تبدیل آن به پیاده رو باید مراقب باشیم که شریان اصلی شهر را کور نکنیم.