آرشیو چهار‌شنبه ۲۳ مرداد ۱۳۹۸، شماره ۴۴۳۹
ورزش
۱۴
گزارش

ذوب آهن هم از لیگ قهرمانان آسیا کنار رفت

چه راحت بی نماینده شدیم

علی ولی اللهی

امیدواری برای صعود نماینده ایران به دور یک چهارم لیگ قهرمانان آسیا در همان 20 دقیقه اول بازی تبدیل به آرزو شد. الاتحاد به شکل وحشتناکی حمله می کرد و تنها دلیلی که می شد برای صفر - صفر ماندن بازی پیدا کرد، شانس ذوبی ها بود. تیم عربستانی با استفاده از حرکات ترکیبی و سرعت انتقال توپ بالا بارها و بارها دروازه تیم ذوب آهن را با خطر جدی مواجه کرد اما نتوانست گل بزند. دو بار تیرک دروازه، چند عکس العمل از صادقی، گلر ذوب آهن و بی دقتی مهاجمان الاتحاد باعث شد بازی تا دقیقه 46 بدون گل باقی بماند. در دقیقه اول وقت های اضافه نیمه اول بالاخره دروازه نماینده کشورمان فرو ریخت. نکته قابل توجه در نیمه اول این بود که ما انتظار داشتیم ذوب آهن حمله کند و الاتحاد دفاع. تیم عربستانی بازی رفت را با نتیجه دو بر یک برده بود و طبیعتا باید از اندوخته اش دفاع می کرد یا دست کم محتاطانه وارد زمین می شد. اما چیزی که در عمل دیدیم، این بود که تیم منصوریان با وجود نیاز به گلزنی نه تنها حمله نمی کرد بلکه مدام زیر آماج حملات حریف قرار داشت.

با آغاز نیمه دوم اوضاع متفاوت شد. ذوب آهن دیگر هیچ چیز برای از دست دادن نداشت و دلش می خواست حمله کند، اما نمی توانست. تنها حربه سبزپوشان برای رسیدن به دروازه حریف ضربات شروع مجدد بود. همان حربه ای که در بازی رفت هم ذوب آهن را به تک گل شان رسانده بود. در دقیقه 50 بالاخره روی یکی از ارسال های ذوبی ها دروازه الاتحاد با گل به خودی باز شد و بازی به تساوی رسید. فرصتی بسیار عالی برای ذوب آهن به وجود آمد تا با زدن یک گل دیگر نتیجه کلی بازی را به تساوی بکشاند. اما اشتباه وحشتناک صادقی همه چیز را تمام کرد. وقتی گلر ذوب آهن روی توپی که به سمت دروازه اش در حرکت بود و به راحتی می توانست آن را با دست بگیرد، تصمیم گرفت با پا آن را دور کند ولی ضربه اش سایه توپ را هدف گرفت. تعبیر منصوریان از این اشتباه و باز شدن دروازه تیمش تنها دو دقیقه بعد از گلزنی که گفت: «گل دوم شلیک به قلب ما بود» دقیقا توصیف اتفاقی است که در بازی رخ داد؛ چرا که وقتی زمان سنج بازی به دقیقه 70 رسید اسکوربرد ورزشگاه نتیجه 4 بر 1 را نشان می داد. در دقایق 64 و 70 دو بار دیگر دروازه سبزپوشان باز شده بود. ذوب آهن در عرض کمتر از 20 دقیقه از تیمی که می توانست همه چیز را عوض کند، تبدیل شد به تیم تحقیر شده زمین. از دقیقه 70 به بعد هر تلاشی که شاگردان منصوریان از خودشان نشان دادند صرفا در جهت اعاده حیثیت بود. تلاشی که به موفقیت هم منجر شد. ذوب آهن در دقایق 72 و 83 دو بار دروازه حریف را باز کرد تا صرفا کسی نتواند فردای بازی تیتر بزند الاتحاد ذوب آهن را درهم کوبید. اما واقعیت این است که منصوریان و تیمش یک بار دیگر در آسیا 6 تایی شدند. این نتیجه نهایی تنها نماینده باقیمانده فوتبال ایران در آسیاست.

پرسپولیس و استقلال در دور گروهی و حالا هم ذوب آهن با خوردن 6 گل در دو بازی مرحله یک هشتم از جام کنار رفتند. حالا می توان نشست و دلایل ناکامی مطلق نمایندگان ایران در فوتبال آسیا را شمرد و به اشتباه دروازه بان ذوب آهن و اشتباه داوری و زمین کج و ابر و باد و سایر عناصر طبیعی اشاره کرد. می توان به نایب قهرمانی پرسپولیس در فصل قبل اشاره کرد و آن را موفقیت به حساب آورد. ولی آنچه تغییر نمی کند روند کاملا مشخص و قابل پیگیری فوتبال ایران در آسیاست. چه در عرصه باشگاهی و چه در عرصه ملی آنچه در این سال ها نصیب ما شده ناکامی بوده است. باید یادمان باشد که استثنا تبدیل به قاعده نمی شود. قاعده نیز فقط با تغییر رویکرد و برنامه عوض می شود. لیگی که هنوز شروع نشده، حق پخشی که هیچ وقت پرداخت نمی شود، زیرساختی که نمی خواهد فراهم شود و چندین و چند مورد دیگر که بارها در همین صفحات به آنها اشاره شده، باید تغییر کنند تا تیم های ایرانی چه ملی و چه باشگاهی بتوانند حداقل در آسیا حرفی برای گفتن داشته باشند و هدف شان فقط اعاده حیثیت نباشد. وگرنه روال شش تایی شدن و حذف های زودهنگام کماکان پابرجا خواهد بود. علی منصور و گلر ذوب آهن و باقی هم فقط وسیله پیش رفتن این روال هستند.