آرشیو چهار‌شنبه ۲۳ مرداد ۱۳۹۸، شماره ۴۴۳۹
ورزش
۱۴
راهبرد

مدافع تاریخ ساز آرژانتین در 62 سالگی درگذشت

خداحافظ خوزه لوئیس براون

پریا سپینود

 خبر درگذشت خوزه لوئیس براون برای کسانی که با مارادونا عاشق فوتبال شده اند، اهمیت دارد. کسانی که جام جهانی 1986 جایگاه ویژه ای در خاطرات فوتبالی شان دارد. خوزه لوئیس براون در جام 1986 مدافع میانی تیم ملی آرژانتین بود. اکثر ایرانی ها و احتمالا اکثر فوتبالدوستان دنیا، تا قبل از بازی فینال توجه چندانی به خوزه لوئیس براون نداشتند. درخشش مارادونا تا قبل از بازی فینال به حدی بود که سایر بازیکنان آرژانتین چندان به چشم نمی آمدند. دست کم از چشم فوتبالدوستان عادی پنهان می ماندند. در کنار مارادونا، تا قبل از بازی فینال، حداکثر خورخه والدانو و خورخه بوروچاگا در طول جام دیده شده بودند؛ چون که فوروارد بودند و به هر حال فوروارد بیش از مدافع دیده می شود. اما در بازی فینال جام 1986، همه فوتبالدوستان دنیا با فوتبالیست فرصت شناس و مقاومی به نام خوزه لوئیس براون آشنا شدند. در آن بازی فرانس بکن بائر، سرمربی آلمان، لوتار ماتیوس را مامور مهار مارادونا کرده بود. همین ماموریت باعث شد مارادونا در فینال در حد بازی های قبلی درخشان نباشد؛ ولی به هر حال مارادونا آن قدر زهردار بود که علاوه بر ماتیوس، هوش و حواس اکثر بازیکنان آلمان متوجه او بود. به ویژه بازیکنان دفاعی آلمان. در دقیقه 22 مسابقه، خطایی به سود آرژانتین در سمت چپ زمین آلمان رخ داد. بازیکنان آرژانتین وارد محوطه جریمه آلمان شدند. توپ ارسال شد و مدافعان آلمان چنان نگران گلزنی مارادونا بودند که به خوزه لوئیس براون پیش تاخته توجهی نکردند. عجیب اینکه هارولد تونی شوماخر، گلر خاص تیم ملی آلمان هم مرتکب اشتباه شد و به قصد مشت کردن توپ از روی سر مارادونا، از دروازه خارج شد؛ ولی توپ برای مارادونا سانتر نشده بود. توپ ارسالی از شوماخر و مدافعانی که نزدیک مارادونا ایستاده بودند گذشت و خوزه لوئیس براون با جاگیری هوشمندانه اش، موفق شد دروازه آلمان را باز کند. گلزنی دفاع میانی در فینال جام جهانی، امر نادری است که بیست سال بعد توسط ماتراتزی در فینال 2006 تکرار شد. گل براون اطمینان از قهرمانی را به تیم آرژانتین تزریق کرد و آنها بدون استرس به بازی ادامه دادند. اما این گل تاریخی، تمام هنرنمایی براون در فینال 86 نبود. خوزه لوئیس براون در آن بازی، مثل بکن بائر در دیدار تاریخی آلمان و ایتالیا در نیمه نهایی 1970، به سختی آسیب دید ولی با آسیب دیدگی تا آخر به بازی ادامه داد. براون بر اثر برخورد با یکی از بازیکنان آلمان از ناحیه شانه و کتف به شدت آسیب دید ولی وقتی که پزشک تیم آرژانتین در کنار زمین مشغول مداوای او بود، به پزشک تاکید کرد که به تعویض او حتی فکر هم نکند! شرح واقعه از زبان خود براون خواندنی است: «یکی از بازیکنان آلمان با سرعت آمد و به من کوبید. دقیقا به این مفصل شانه من ضربه خیلی شدیدی وارد شد. ناگهان دردی غیر قابل تحمل کل این ناحیه از شانه و بالاتنه من را فرا گرفت. رفتم کنار زمین، به پزشک تیم ملی نگاه کردم و گفتم دکتر، به بیرون کشیدن من حتی فکر هم نکن. از آن لحظه به بعد پیراهنم را به دندان می گرفتم، برای اینکه از درد فریاد نکشم پیراهنم را زیر دندان هایم فشار می دادم و بازی می کردم. تا آن لحظه هزار مشکل و دردسر را پشت سر گذاشته بودم که به آنجا یعنی فینال جام جهانی برسم، فکرش را می کنید حاضر بودم به خاطر ضربه ای که به کتفم خورده بود بازی در فینال جام جهانی را از دست بدهم؟ نه، به هیچ وجه.» گل براون به آلمان، تنها گل ملی او بود ولی براون ثابت کرد با یک گل بهار می شود. الان 33 سال است که مردم آرژانتین در حسرت تکرار فینال 86 و از راه رسیدن مدافع گلزنی چون براون هستند. خوزه لوئیس براون متولد 1956 بود و در 30سالگی قهرمان جهان شد. او دیر به تیم ملی آمد. در 27 سالگی به تیم ملی آرژانتین پیوست و در 33 سالگی از این تیم جدا شد. یعنی از 1983 تا 1989. 34 بازی ملی انجام داد و نشد که در جام 1990 هم در کنار مارادونا تاریخ ساز شود. مربیگری را از 39 سالگی (1995) آغاز کرد و تا 2013 در این حرفه، سرمربی یا مربی تیم های باشگاهی نه چندان بزرگی بود که اکثرا آرژانتینی بودند (جز تیم باشگاهی بلومینگ در بولیوی). شاید مهم ترین تجربه اش در این وادی، مربیگری تیم زیر 17 سال آرژانتین بود. براون در شش سال پایانی عمرش با بیماری آلزایمر دست و پنجه نرم می کرد و دیگر نتوانست در دنیای مربیگری حضور داشته باشد. او با همان یک گلی که برای تیم ملی آرژانتین در فینال جام جهانی به ثمر رساند، در تاریخ فوتبال آرژانتین جاودانه شده است. خوزه لوئیس براون را، از حیث غیرت و مقاومت در تاریخ فوتبال، به حق می توان فرانس بکن بائر فوتبال آرژانتین نامید.