آرشیو شنبه ۲‌شهریور ۱۳۹۸، شماره ۷۱۳۹
صفحه اول
۱
یادداشت

حرف هایم با علیزاده تمامی ندارد

کیهان کلهر

آنچه وجود و شخصیت حسین علیزاده را ورای موسیقی برای من به تافته ای جدا بافته تبدیل می کند در سال های طولانی آشنایی و همکاری مان شکل و انسجام گرفت. او از سال های نوجوانی من به شکل الگویی جریان ساز در نظرم بود که با وسواس پیگیرش بودم؛ البته نه فقط من، که بسیاری از همنسلان و همسالان من به همین دیده او را می نگریستند. بعدها امکانی مقدر شد تا در کنارش نه فقط به عنوان همکار بلکه به عنوان رفیق و برادری بزرگ به دور از کنایه و لفافه و مبالغه بنشینم و با جهان بینی و نگرشش، بی پروایی و آزادگی اش آشناتر شوم.

او از معدود هنرمندانی است که حرف هایم با او تمامی ندارد. افق وسیع دیدش به مسائل اجتماعی و فرهنگی گاهی ساعت ها گفت و گو بینمان می سازد که البته بذله گویی های مدام او باعث شیرین تر شدن این گفت و شنیدهاست. به جرات می گویم که حسین علیزاده معمار آهنگسازی نوین ایران است. سیر تکون و تحول این تفکر را نمی توان به اختصار گفت. اما او پس از ابداعات در زمان خود نوین استادانی نظیر درویش خان، علینقی وزیری و ابوالحسن صبا و فرامرز پایور از اثر بخش ترین و تغییردهنده ترین استادان زمان ماست که نگرش آزادانه و بی قیدش به فرم، جمله بندی و تلفیق شعر و موسیقی باعث تغییرات شگرفی در شیوه آهنگسازی روزگار ما شده است. هر چند که نمی توان از آهنگسازی او گفت و از نوازندگی نشات گرفته از دید نامحصور و حال درونی اش صرف نظر کرد، که به قدر آهنگسازی اش بدیع و رهاست. حسین علیزاده از هر نظر محصول منطقی سیر طبیعی و رو به کمال موسیقی درخشان و متواضع آن دوران است که بی شناخت او گذر از تاریخ موسیقی معاصر ناممکن می نماید. امروز او 68 ساله شد؛ بیش از 60 سال ممارست و زحمت بی توقع و چشمداشت او را همه ما در این سال ها نظاره گر بودیم. کم ترین کاری که در برابر این حد از وفاداری این هنرمند به هنر و چارچوب های اخلاقی و انسانی اش می توان انجام داد فرود آوردن سر تعظیم است در مقابلش با ادب و احترام و قدرشناسی.