آرشیو شنبه ۲‌شهریور ۱۳۹۸، شماره ۵۴۶۳
صفحه آخر
۲۰
کافه میرداماد

گفت و گو با آریا رحمانی؛ پزشک دهه هفتادی که حالا در قامت یک جهادگر به روستاهای محروم سر می زند

ارتباط با مردم روستا حالت را خوب می کند

طاهره آشیانی

 اخبار داغ این روزها ؛ پزشکانی که درآمدهای میلیونی دارند، تمایلی به پرداخت مالیات ندارند. آنها از روش های مختلف استفاده می کنند تا فرار مالیاتی شان را طولانی تر کنند. توییتر و اینستاگرام و دیگر شبکه های اجتماعی پر شده از پست هایی که پزشکان را دست می اندازند که گویا گفته اند چون بلد نیستند از کارتخوان استفاده کنند، اجبار به استفاده از کارتخوان های بانکی در مطب پزشکان یک ماه به تاخیر افتاده است! دستفروش کنار خیابان و وانتی خنزر پنزر فروش بلد است از کارتخوان استفاده کند، اما پزشک مملکت نه! 

زمان زیادی است که پزشکان زیرذره بین فعالان شبکه های اجتماعی قرار گرفته اند، درآمدشان، ویزیت های گرانشان، جراحی های بسیار گران و گاهی بدون دلیل شان و... انگار موجی به راه افتاده که پزشکان را زیر سوال ببرد و به آنها یادآوری کند که قسم بقراط را که زمان دریافت مدرک پزشکی به زبان آورده اند، زیاد جدی نمی گیرند. سال هاست پزشک مترادف شده با پول، آن هم پول زیاد. شاید برای همین است که بیشترین داوطلبان کنکور آرزو دارند پزشک شوند و امسال رکورد درخواست رشته های پزشکی شکسته شد. 

اما گاهی از میان همه این خبرهای متصل به پول و فرار مالیاتی، خبری، عکسی سر برمی آورد و نگاه ها را به سمت خود می برد و یادآوری می کند، پزشکانی هستند که به قسم خود پایبندند و نجات جان آدمیان برایشان مهم ترین نکته ای است که درس پزشکی خوانده اند. گاهی خبری به اصطلاح مثل توپ می ترکد که پزشکی جوان وقتی می بیند بیمارش که آماده جراحی است، همراه ندارد و دلش گرفته، پس دست به کار می شود و می زند زیر آواز، با زبان شیرین آذری تا بیمار تنهایی اش را فراموش کند و آماده شود برای جراحی.  گاهی خبر می رسد فلان جراح خانم معروف بدون سر و صدا و بدون حاشیه راه افتاده رفته مناطق محروم و مجانی عمل های جراحی سنگین انجام داده و برگشته. وقتی دیگران خبردار شده اند که یکی او را شناخته و در شبکه های اجتماعی از او نوشته.  گاهی هم اخبار و عکس هایی به دستمان می رسد از پزشکانی که در قالب جهادگران به مناطق محروم می روند و بیماران این مناطق را درمان می کنند بدون هیچ چشم داشتی. آنها قسم خورده اند و به قسم خود پایبندند. حالا هفته پزشک است و هیاهوی کارتخوان های مطب پزشکان همچنان داغ.  اما خبر داغ تر از آن که دیده و شنیده نمی شود، حضور پر رنگ پزشکان جهادگر در مناطق محروم است. آریا رحمانی یکی از همین پزشکان است که با عشق به مناطق محروم می رود و با رغبت درمان می کند.

دیروز که به او تلفن کردم در جاده بود. همراه بقیه دوستانش می رفت به یکی از روستاهای اردبیل برای درمان نیازمندان.  جالب این که دکتر رحمانی متولد سال 72 است. یکی از دهه هفتادی هایی که متفاوت فکر و عمل می کند. یکی از همان جوان هایی که می توان به آنها امید داشت که ایران را بسازند، بهتر از گذشته. یکی از همان جوان هایی که آدم را یاد جوان های نسل اول انقلاب می اندازد که سال 58 و دو سه سال بعدش میان روستاییان می رفتند و به آنها کمک می کردند تا ثابت کنند در حوزه انسان بودن، همه شبیه هم هستند و بنی آدم اعضای یک پیکرند...

پزشکان واقعی دیده نمی شوند

دکتر رحمانی، درباره شرایط امروزی پزشکان و این شائبه که بیشتر آنها دنبال پول هستند و جوان هایی که رشته پزشکی را انتخاب می کنند برای پولدار شدن است،می گوید: این گمانه اشتباهی است. تا یک جوان درس  پزشکی بخواند و متخصص شود و اسم و رسمی دربیاورد و ویزیتش گران باشد و عمل های جراحی اش گران تر، سنش رسیده به حدود 45سال. یعنی جوانی را پشت سرگذاشته و روزهای عمرش را به درس خواندن و حضور در بیمارستان ها و درمانگاه ها و... گذرانده است. این که می گویند پزشکان پولدارند و باید سراغ این رشته رفت برای پول، اشتباه محض است. مگر چند پزشک پولدار در کل کشور داریم. برخی از پزشکان که در شهرستان ها زندگی می کنند، ویزیت معمولی می گیرند و بیشتر آنها با تامین اجتماعی قرارداد دارند و پولشان را خیلی دیر دریافت می کنند. تعداد زیادی از پزشکان در بیمارستان ها کار می کنند و حقوقشان را دیرتر از حد معمول می گیرند. اما گویا تفکری تصمیم دارد چهره پزشکی را مخدوش کند و فقط درصد کمی از پزشکان را زیرذره بین گذاشته و مدام می گوید این قشر، مرفه و پولدار و بی دردند. 

این پزشک جوان می گوید: پزشکان زیادی در گروه های جهادی فعال هستند و کارهای موثری در مناطق محروم و دور افتاده انجام می دهند اما راستش را بخواهید چون رسانه ندارند، دیده نمی شوند و در صدر اخبار و شبکه های اجتماعی قرار نمی گیرند. در اردوهای جهادی هم پزشک مرد حضور دارد هم خانم. پرستاران زیادی در این اردوها فعال هستند. ما به مناطق محروم می رویم، انرژی می دهیم و انرژی زیادی می گیریم. 

​​​​​​​جهادی کاملا مردمی 

دکتر رحمانی می گوید: وقتی در مناطق محروم هستی، از شهر با همه ظواهر فریبنده اش دور می شوی، در میان مردمی هستی که نه دروغ می گویند نه ریاکارند، نه بدخواه. واقعیت آدمیت را نشانت می دهند و تو حالت خوب می شود وقتی آن همه صمیمیت و یکدلی را می بینی. دردشان را که تسکین می دهی سرشار از قدردانی می شوند و این همدلی رگ حیات است که در وجودت جریان پیدا می کند. این پزشک می گوید: گروه های جهادی هیچ کمک دولتی دریافت نمی کنند. دولت خودش در جاهایی که تحت پوشش است، هزینه می کند. پزشکان و پرستاران اردوهای جهادی پولی دریافت نمی کنند و هزینه دارو و وسایل پزشکی را هم خیران تامین می کنند. 

دکتر رحمانی درباره بهترین خاطره ای که از حضور در اردوهای جهادی دارد، می گوید: زمان زلزله کرمانشاه، هر چند اتفاق بد و ناگواری بود و خیلی ها آسیب دیدند و خانه هایشان خراب شد، اما بهترین خاطره ام از حضور در اردوی جهادی است. همه دست به دست هم داده بودند تا به یکدیگر کمک کنند. هیچ کس خودش را نمی دید. همه به فکر دیگری بودند. کمک ها می رسید، مردم سراسر کشور ثابت کردند هموطنانشان را تنها نمی گذارند. همین حرکت مردم زلزله زده را امیدوار می کرد. این امید زیبا بود و فراموش نشدنی. من در مناطق سیل زده هم حضور داشتم و در مناطق محروم دیگر اما کرمانشاه و همدلی مردم یک اتفاق بی نظیر بود. 

مردم مناطق محروم وقتی پزشکان جهادی را کنار خود می بینند به زندگی امیدوار می شوند. آنها باور می کنند اگر دولتمردان آنها را از یاد برده اند یا به قول های خود عمل نمی کنند یا رسیدگی به مشکلات آنها را به فردا و پس فردا موکول می کنند، اما مردم آنها را فراموش نکرده اند و به دادشان می رسند. این همدلی زیباترین اتفاق ممکن است.