آرشیو چهار‌شنبه ۲۳ مرداد ۱۳۹۸، شماره ۳۵۰۰
روزنامه فردا
۱۶

کارفرماهای الیور توییست

گیتی صفرزاده

آن زمان ها که ما بچه بودیم، در هر خانه ای یک اتاق میهمان وجود داشت. اتاق میهمان چند ویژگی مهم داشت؛ مثلا اینکه روی مبل هایش پارچه بود که گردوخاک نگیرند و تمیز بمانند، بهترین ظرف وظروف خانه آنجا چیده شده بود، هر تابلو یا دکور باارزشی که در خانه وجود داشت آنجا نگهداری می شد و از همه مهم تر درش بسته بود، مگر وقتی که میهمان می رسید. اما ویژگی جادویی این اتاق در این بود که وقتی با میهمان داخل آن می شدی انگار همه چیز زندگی ات فرق می کرد، ما همه بهترین لباس هایمان را می پوشیدیم، خوراکی هایی به میان می آمد که در زندگی روزمره استفاده نمی شد، همه یک جور خوبی با هم مودب و مهربان می شدیم و در ذهن میهمان تصویر یک خانواده و زندگی فوق العاده را می ساختیم، در ذهن خودمان بیشتر. 

من کاری ندارم که آن تصویرسازی به خاطر فرهنگ احترام به میهمان بود یا ریشه در نیاز به خوب جلوه کردن در زندگی واقعی مان داشت، اما این را می دانم که الان چندین سال است مسئولان سعی می کنند شهر را به شیوه همان اتاق های میهمان اداره کنند؛ نمونه اش همین ماجرای جمع آوری کودکان خیابانی یا کودکان کار که در یک ماه گذشته انجام شد. 

درست ترش یعنی ما برای اینکه چهره اتاق میهمان شهرمان زشت نشود و بقیه هم فکر نکنند (بقیه که می گویم از اهالی نازک دل شهر شروع می شود تا هرکس که این روزها با دوربین موبایلش خودش را یک شهروند آگاه به حساب می آورد) ما این طور شهر بی سروسامان و کودکان بی سروسامان تر و والدین بی فکری داریم و طبق همان سنت آشغال ها را بده زیر فرش، این بچه ها را زیر فرش می تپانیم.

 سازمان های مربوطه با سر افراشته اعلام می کنند که کودکان جمع آوری شده به داخل مراکز (بخوانید سوله ها و ساختمان های نامناسب) فرستاده می شوند (شدت این فرستاده شدن به حدی است که گاهی حتی دست وپایشان می شکند) و بعد از مدتی (این مدت یک چیزی در مایه های فیلم های وحشت است؛ یعنی بعد از بیرون آمدن از آن مکان علاوه بر کودک کار، کودک روان پریش هم می شوند) به داخل خانواده ها بازگردانده می شوند. توجه کنید آنجایی که بازگردانده می شوند آغوش خانواده نیست، بلکه همان افراد نسبی هستند که گاه از شدت مهیب بودن بیشتر شبیه کارفرماهای الیور توییست هستند، حالا اگر واقعا هم کارفرمایی در کار باشد فرقی در اصل ماجرا نمی کند. اما نکته جالب این ماجرا هیچ کدام از اینها نیست، نکته شگفتی آور و نقطه اوج طلایی این داستان این است که چنین فرایندی تاکنون حداقل 30 بار تکرار شده است، کمابیش به همین شکل و کودکان کار نه تنها کم نشده اند، بلکه هربار با شدت و قدرت بیشتری دوباره در شهر جلوه کرده اند.

در یکی از همان اتاق های میهمان آن روزگار تابلوخطی روی دیوار بود که رویش نوشته بود: آزموده را آزمودن خطاست. عجب خط خوشی داشت!