آرشیو چهار‌شنبه ۲۳ مرداد ۱۳۹۸، شماره ۳۵۰۰
روزنامه فردا
۱۶
ایران

درباره ایران گریزان جدیدالولاده

دکتر پرویز اجلالی

تا آنجا که من یادم هست، نسل من هیچ توهمی درباره واقعیت ایران نداشتند و دوست داشتن وطن را ایدئولوژی یا استحمار نمی دانستند و آن را طرفداری از حکومت تلقی نمی کردند. همه نیروهای مخالف شاه سرودهای ایران دوستانه داشتند؛ از کنفدراسیون گرفته تا همه احزاب چپ و لیبرال. آن سرودهایی که  در جریان انقلاب به ایران سرازیر شد و از آتش اهورایی و آزادی ایران سخن می گفت را همین گروه ها ساخته و پخش می کردند؛ چه در آثار مخالفان رژیم شاه و چه در گفته های طرفداران رژیم شاه نمود داشت، البته با تفاوت هایی! مفهوم ایران و دوست داشتن سرزمین مادری بدیهی تلقی می شد. این حرف هایی که این روزها درآمده و بدون دلیل تاریخی موجودیت کشور من و شما را انکار می کند هرگز در ایران سابقه نداشته و به نظر من ریشه در سه چیز دارد:

 اول اینکه در دوره ای ایران دوستی منع شد. درس تاریخ به محاق رفت. بنابراین یک علت ظهور این یاوه های ضدتاریخی، ضعف آموزش تاریخ و تاکیدنکردن بر هویت ملی در مدارس است. 

دوم اینکه متوجه شده اند حتی اگر به ایران هم علاقه مند نباشند، به دلایلی مجبورند سرودهای ستایشگر ایران بسازند و پخش کنند. همین موضوع این تصور را به وجود آورده که گویا تاکید بر وطن دوستی یعنی داشتن یک گرایش سیاسی خاص، درحالی که در همه جای دنیا داشتن هویت ملی و دوست داشتن میهن، مقدم بر هر گرایش سیاسی است.

سومین دلیل بی سوادی سیاسی و تقلید حرف هایی است که برخی کشورها و سیاسیون خارجی یا ایرانی طرفدار تجزیه ایران می زنند و ایشان طوطی وار تکرار می کنند و چهارمین دلیل لجبازی با ناسیونالیست های رمانتیک و افراطی است که ارزیابی واقع بینانه ای از تاریخ ایران ندارند و هر چیز ایرانی را خوب و هر چیز غیرایرانی را بد می دانند. بدیهی است که چنین تعصبات غیرمنطقی ای درست نیست، اما انکار هویت و تاریخ خود هم درست نیست.

ما هرجای دنیا فرار کنیم همین که مردم بفهمند ایرانی هستیم، مجبوریم از هویت و تاریخ ایران دفاع کنیم، حتی اگر دفاع انتقادی باشد، زیرا مجبوریم از خودمان دفاع کنیم.

بسیاری از ایرانیان جهانی اند، چند زبان می دانند و در کشورهای دیگر ثروت و تخصص و منزلت عالی دارند، اما ایرانی جهانی شده اند. خوب بود اگر با خریدن خانه در ترکیه و مهاجرت به کانادا این مردمان وطن گریز اروپایی می شدند، اما نمی شوند و اگر تظاهر کنند که هستند، مثل بسیاری از این خارج رفته ها می شوند که هیچ پیوندی با جامعه مقصد ندارند و صبح تا شب از راه تلگرام و فیس بوک و... راجع به ایران فکر می کنند.

ایرانی بودن لباس نیست که درآوری، پس بهتر است  محکم نگهش داری و تعصبش را داشته باشی، بعد هر گرایش سیاسی ای را که خواستی انتخاب کنی و هرجای دنیا خواستی بروی، البته بعضی ها هم هیچ جا نمی روند، چون به قول شاملو، چراغشان همین جا می سوزد.