آرشیو یک‌شنبه ۱۷‌شهریور ۱۳۹۸، شماره ۵۴۷۶
ورزش
۴
یادداشت

آقا قلدره هم رفت

علی جوادی

پرافتخارترین داور فوتبال ایران که به دلیل پاک بودن و به دلیل اجرای قانون به لقب «آقا قلدره» نایل شده بود، قصد مهاجرت کرده تا دیگر در این فوتبال داوری نکند.

بزرگ ترین داور ایران، بازی هایی را در جهان فوتبال سوت زده بود که حضور در آنها رویای دست نیافتنی فوتبال ماست. از فینال جام باشگاه های جهان و جام کنفدراسیون ها تا فینال المپیک و رده بندی جام جهانی.

او آن قدر در این فوتبال قد کشید که به یکی از معرفه های فوتبال ایران تبدیل شد؛ اما با افتخار داوریمان آن قدر بدرفتاری کردیم که مجبور به ترک ایران شد. هنوز یادمان نرفته برای هر قضاوتش چه حملاتی را تحمل می کرد و چه مصاحبه های آتشینی را تاب می آورد. مصاحبه هایی که فضای بدون فیلتر و نشسته مجازی را برای هر توهینی تحریک می کرد. فضایی که متاسفانه به دلیل نبود چارچوب ها و گمنام بودن صورت و سیرت آدم ها، اختیاردار فوتبال ما هم شده و هر بلایی دلش بخواهد بر سر فوتبال ما و سکوها و ورزشگاه هایش می آورد.

فغانی که در این فوتبال، «آقا قلدره» خطابش می کنند، اما در بیرون از ایران او را به نام جواهر داوری جهان می شناسند،حالا به نقطه ای رسیده که ترجیح می دهد از میان عشق و خانواده، دومی را انتخاب کند.او برای حضور در میدان فوتبال به اندازه کافی توهین شنید و خانواده اش هم به اندازه کافی صبوری کردند. علیرضا فغانی مرد استثنایی داوری ما بود؛ اما بی تردید آخرین داور ما نخواهد بود که از توهین و فشار مافیاها خسته می شوند و می روند.

در میان هزاران پیام زشت کانال های تلگرامی به اصطلاح هواداری که فرهنگ و هویت فوتبال ما را نشانه رفته اند، جای یک پیام خالی است که «کسی باید پیدا شود که فوتبال ایران را نجات دهد». کسی که ایران را بیشتر از خودش دوست داشته باشد و به این اسب افسار گسیخته، دهنه بزند تا شاید فوتبال ما هم روی ریل احترام قرار بگیرد تا آدم هایش اینقدر بی پروا به هم توهین نکنند.

آقا قلدره رفت تا آنها که حضور این داور جهانی آزارشان می داد، راحت تر نفس بکشند. چقدر تلخ است که بدانیم فغانی سرمایه بزرگ ماست و برای رفتنش، با شادی دست تکان بدهیم و برای رفتنش هورا بکشیم.