آرشیو یک‌شنبه ۱۷‌شهریور ۱۳۹۸، شماره ۵۴۷۶
صفحه آخر
۲۰
خیمه گاه

عباس (ع) شهسوار ایمان!

حسین برید

همانا عباس(ع) از مضامین اصلی قیام عاشوراست. حضور او در این آیین کهن پررنگ است، آن قدر که نامش در جوار نام بزرگی چون زینب(س) می درخشد. او صرفا یکی از شهدای قیام نیست، بلکه نسبتش با عاشورا اساسی تر است، او نماد تاسوعا و عاشوراست.

چند موقعیت تاریخی موجب شده اباالفضل به مثابه مضمون انکارناشدنی عاشورا معرفی شود، به نحوی که گویی بدون او، عاشورا چیزی کم داشت. عمل علمدار کربلا در مواجهه با این موقعیت ها، فراتر است از وظایف اخلاقی و حتی دینی. در موقعیت پر کردن مشک های آب، هیچ قاعده و قانون اخلاقی مانع عباس از نوشیدن آب نیست، بلکه حتی توجیهی اخلاقی برای نوشیدن موجود است: عباس سیراب با توان بیشتری مشک آب را به کودکان سپاه امام می رساند. امام زمان عباس پیش از روز عاشورا او را از تکلیف جنگ معاف می کند و حتی او را به دور کردن زنان و کودکان از مهلکه جنگ مامور می کند. از سوی امام، نه تکلیفی بر جنگیدن هست و نه سرزنشی برای نجنگیدن. دشمن نیز به او امان داده و چه بسا او را تطمیع کرده به جاه و مال، چرا که او قمر بنی هاشم است و جوان رشید عرب که چه به لحاظ تبار پدری و چه از حیث خاندان مادری، برازنده مقامی والا در دستگاه حکومت دارالخلافه اسلامی است.

این چه ایمانی است که عباس، جان خود و تمام عزیزانش را بر سر آن می نهد، حال آن که نه تکلیف دینی و نه وظیفه اخلاقی و نه حتی عواطف قومی و خانوادگی او را به چنین قربانگاهی فرا نمی خواند. گویی عباس معنایی جدید به تعبیر ایمان می دهد. او با تمام وجود به امام(ع) و هدف والای او ایمان دارد. کلام امام در بر داشتن تکلیف، عباس را از همراهی با او بازنمی دارد. عباس ایمان را به زیور معرفت و فتوت مزین می کند و جوانمردانه و به زیباترین شکل به مسلخ ایمان پا می نهد و هر تعلقی را قربانی می کند. عباس شهسوار ایمان است.