آرشیو شنبه ۹‌شهریور ۱۳۹۸، شماره ۳۵۱۳
سیاست
۲
یادداشت

آکروبات باز و رویای آمریکایی

مهسا جزینی

این سال ها و روزها او بیشتر به یک آکروبات باز سیاسی شبیه شده است تا معترضی با اصول سیاسی. احتمالا هدف اولش جلب توجه است. به خوبی یاد گرفته چه کند که برای طولانی مدت در حاشیه اخبار نماند. هدف دومش زمینه سازی برای بازگشت به قدرت، با سیاست هایی است که شاید برای ما عجیب، بی پرنسیب و بدون اصول به نظر برسد؛ اما او از همین طریق می خواهد برای خودش بدنه حامی جفت و جور کند. کنش این سال های اخیر پسا قدرتش حاکی از یک چرخش در نگاه به بدنه حامی اش است. اگر سال 84 صرفا با نگاه به طبقه زیر متوسط و شعار حمایت از مستضعفان و عدالت محوری به میدان آمد، حالا می داند که برای موفقیت دست کم باید بخشی از طبقه متوسط یا مدرن تر جامعه با زیست متفاوت را هم همراه داشته باشد. آن بخش از جامعه که فاقد آگاهی سیاسی منسجم است؛ اما سبک و سلیقه زندگی متفاوت یا مدرن تری برای خود برگزیده، شاید مجذوب حرکات آکروباتیک رئیس سابق دولت شود. برای همین از یک طرف همچنان به سفرهای استانی می رود و اهالی یک روستا را دور خودش جمع می کند و همان حرف های مهیجی را می زند که آنها می پسندند و از طرف دیگر درباره لباس تنیسور زن آمریکایی، آن هم به زبان انگلیسی توییت می کند یا تولد مایکل جکسون را تبریک می گوید. اگر دقت کنید، متوجه می شوید که او علاقه یا نگاه خاصی هم به زندگی آمریکایی دارد. توییت های محمود احمدی نژاد بیش از اینکه شبیه  واکنش های رسمی و عرفی این سال های سیاسیون در مواجهه با سیاست های آمریکا باشد، با نگاهی حامیانه سر در زیست آمریکایی دارد. از آن رو که  انگلیسی هم فرا گرفته و به این زبان هم توییت می کند، انگار بیشتر به دنبال جلب توجه مردم انگلیسی زبان به ویژه قاره آمریکای شمالی است. چند وقت پیش تیم بسکتبال تورنتو رپتورز با پیروزی مقابل گلدن استیت برای نخستین بار قهرمان ان بی ای شد. احمدی نژاد این پیروزی را در توییترش به این تیم و بهترین بازیکنش تبریک گفته و نوشته بود که اگر رئیس جمهور بود، کل  این تیم را به ایران دعوت می کرد! یا پیروزی تیم بیس بال شهر بوستون رد ساکس را در مسابقات worldseries2018 پراهمیت ترین یافته و به شهروندان بوستونی و طرفداران تیم مورد علاقه شان تبریک گفته است. مدتی پیش هم از مرگ نیپسی هاسل رپر 33ساله آمریکایی و 10 نفر دیگر که در لس آنجلس کشته شده بودند، در توییترش اظهار ناراحتی کرد و نوشت: «به تازگی از مرگ «نیپسی هاسل» مطلع شدم و از شنیدن مرگ او و 10 نفر دیگر که در هفته گذشته در لس آنجلس کشته شدند، اندوهگین شدم. چگونه می توان زندگی شخصی را به این راحتی گرفت؟». در ادامه هم بخشی از یکی از ترانه های توپاک شکور، رپر آمریکایی دیگری را که فوت شده، نقل کرد و نوشت: «عزیزم گریه نکن، سرت را بالا بگیر، حتی وقتی که جاده سخت است، هرگز تسلیم نشو». سرنا ویلیامز، تنیسور آمریکایی، هم که برای لباس چسبان یکسره مشکی اش با برگزار کنندگان مسابقات به مشکل برخورده بود، از چشمان رئیس دولت سابق دور نماند و او درباره اش نوشت: «چرا فرنچ اوپن (رقابت های تنیس فرنچ اوپن در پاریس) به سرنا ویلیامز بی احترامی کرده است؟ متاسفانه برخی افراد در همه کشورها از جمله کشور خودم، معنی واقعی آزادی را نمی دانند». حالا هم که زادروز مایکل جکسون را تبریک گفته است. البته به نظر می رسد قصدش بیشتر بهره برداری سیاسی از این ترانه او بوده است: «من از مرد درون آینه شروع می کنم، از او می خواهم که خود را دگرگون کند».او اگر فرصت کند که از پیگیری رخدادهای ورزشی و فرهنگی آمریکا فارغ شود، نیم نگاهی هم به داخل دارد و مثلا ناگهان درباره کسی توییت می کند که هویت و زیست سیاسی اش در این سال ها نه فقط هیچ سنخیتی با او نداشته؛ بلکه برعکس، در جبهه مقابل او بوده است؛ مهدی بازرگان. او در سالروز درگذشت رئیس دولت موقت توییت کرده بود: «30 دی، درگذشت مهندس بازرگان است؛ انسانی که تا پایان عمر بر دین، دانش، اخلاق و ایران پایدار ماند. او از خلع ید انگلیس در صنعت نفت تا حبس، محکومیت و اخراج از دانشگاه و به فرمان امام راحل (ره) مدیریت اعتصاب شرکت نفت در انقلاب و اداره دولت موقت، جز بر منافع ایران و ایرانی نایستاد».

حرکات آکروباتیک محمود احمدی نژاد شاید اولین بار سال 95 با این توییت شروع شد: «چاوز زنده است تا زمانی که انسانیت، آزادی و حقیقت زنده است. او بازمی گردد؛ همان طور که آزادی و عدالت باز خواهد گشت»!