آرشیو یک‌شنبه ۱۰‌شهریور ۱۳۹۸، شماره ۳۵۱۴
صفحه آخر
۱۶
کودک

آینده بدون امید

درگیری ها عواقب مخربی برای آموزش به وجود می آورند. بحران ها نباید سبب شود تا آموزش کودکان به فراموشی سپرده شود. 30 سال پس از تصویب جهانی کنوانسیون حقوق کودک، هنوز هم حق آموزش در جوامع آسیب دیده از درگیری ها از جمله در غرب و آفریقای مرکزی نقض می شود. در حال حاضر، نزدیک به دو میلیون کودک به دلیل خشونت و ناامنی در مدارس و اطراف مدارس خود، از آموزش محروم می شوند. در بورکینافاسو، کامرون، جمهوری آفریقای مرکزی، چاد، جمهوری دموکراتیک کنگو، مالی و نیجریه افزایش تهدیدات و حملات علیه دانش آموزان، معلمان و مدارس سایه ای بر آموزش کودکان می اندازد، نه تنها بر آنها بلکه بر خانواده و جامعه آنان.  اکنون بیش از هر زمان دیگری، دولت ها باید مجددا بر تعهد خود بر آموزش کودکان و تامین منابع لازم برای کمک به شهروندان برای یادگیری تاکید کنند. اکنون زمان تلاش مجدد برای اطمینان از هدررفتن پتانسیل نسلی از جوانان و کودکان است که در جنگ ها و درگیری ها گرفتار شده اند.  یونیسف در نقشه ای نه چندان دقیق مناطق جنگی را مشخص کرده است تا به میزان مشکل در آفریقا اشاره کند. در بسیاری از مناطق غرب و آفریقای مرکزی شاهد افزایش خشونت نسبت به آموزش و پرورش توسط گروه های در حال جنگ هستیم به طوری که بیش از یک چهارم از 742 حمله تاییدشده سال 2018 به مدارس جهان در پنج کشور در غرب و آفریقای مرکزی رخ داده است.  تعداد مدارسی که  مجبور به تعطیلی به دلیل افزایش ناامنی در مناطق غرب و آفریقای مرکزی شده اند، از اواخر 2017 تا تابستان 2019 سه برابر شده است. 9هزارو 272 مدرسه در هشت کشور تا ژوئن امسال بسته شده اند و بیش از  9. 1میلیون دانش آموز از تحصیل و 44 هزار معلم از کار محروم شده اند.  یکی از سوالاتی که در گزارش یونیسف سعی شده به آن پاسخ داده شود، دلیل مورد حمله قرارگرفتن آموزش و پرورش است؟ تحلیل این است که به ویژه در کشورهای ساحل مرکزی (بورکینافاسو، مالی و نیجر) و اطراف دریاچه چاد (کامرون، چاد و نیجریه)، تقابل ایدئولوژیک با آنچه به عنوان آموزش به سبک غربی - به ویژه برای دختران -شناخته می شود با آن چیزی که مورد قبول جامعه است، کاملا محسوس است. در نتیجه، کودکان، معلمان، مسئولان و زیرساخت های آموزش و پرورش هدفمندانه هدف قرار می گیرند. همچنین با وخیم ترشدن اوضاع و افزایش ناامنی و درگیری، از جمله استفاده از مدارس توسط نیروهای مسلح و گروه ها، دسترسی بیشتر کودکان و کیفیت آموزش دچار اختلال می شود.  هنگامی که آموزش و پرورش مورد حمله قرار می گیرد، آموزش امن به معنای سنتی غیرممکن می شود. خطر حملات باعث ایجاد احساس ترس در جوامع محلی می شود و مدارس را مجبور به تعطیل شدن می کند و معلمان ناگزیر به دورکردن کودکان از منطقه خطر می شوند. هنگامی که کودکان در خانه می مانند قادر به یادگیری در کلاس های درس با همسالان خود نیستند.  کودکان خارج از مدرسه نیز در مقایسه با همسالان خود که به مدرسه می روند با مجموعه ای از خطرات روبه رو هستند. آنها امکان جذب و حضور در گروه های مسلح را دارند و دختران با خطرات زیاد مبتنی بر خشونت روبه رو می شوند و گاه ناگزیر از ازدواج کودک می شوند. بدون آموزش، کودکان با آینده ای بدون امید روبه رو می شوند.  زندگی کودکی که به مدرسه نمی رود، تراژدی،  پتانسیل های غیرقابل تحقق و فرصت های ازدست رفته است. در مناطق بحران زده و بی ثبات، آموزش هرگز نمی تواند اختیاری باشد. کودکان باید فرصت  دستیابی به مهارت ها، دانش، ارزش ها و نگرش های لازم برای تبدیل شدن به بزرگسالانی مسئول و فعال را داشته باشند.