آرشیو چهار‌شنبه ۱۷ مهر ۱۳۹۸، شماره ۴۷۲۵
ورزش
۱۸

سوپرجام و یک دنیا هزینه برای هیچ

درد عوام گرایی

رسول بهروش

 دنیای اقتصاد : بعد از چند مرحله تعویق و تاخیر، سرانجام دادگاه عالی ورزش حکم مربوط به سوپرجام سال 97 را اعلام کرد و به این ترتیب رای کمیته انضباطی در مورد پیروزی 3 بر صفر پرسپولیس تایید شد. برای کسانی که کمترین آشنایی با قواعد و قوانین فوتبال دارند، از ابتدا هم کاملا واضح بود که رای مراجع داخلی در این مورد تایید خواهد شد و شکایت به محاکم بین المللی بیهوده است. چه دوست داشته باشیم چه نه، به هر حال استقلال با وجود اعلام برنامه آن بازی از مدت ها قبل، حاضر نشد از اردوی ترکیه به ایران برگردد و در دیدار با پرسپولیس حضور بیابد.

در نتیجه طبیعی است که پرسپولیس باید به عنوان برنده آن بازی اعلام می شد و بقیه مسائل هم فرعیات کم اهمیت است. به عنوان مثال یکی از استدلال های باشگاه استقلال در شکایتش به دادگاه عالی ورزش این بود که چرا ابتدا سازمان لیگ نتیجه آن بازی را 3 بر صفر اعلام کرد و در مرحله بعد کمیته انضباطی این حکم را داد. بدیهی است که اینها جزئیات بی نتیجه و بهانه جویانه تلقی می شود. طبعا اشکالات اداری وجود داشته، اما در اصل مطلب مبنی بر اینکه مدیریت وقت باشگاه استقلال نپذیرفته است تیمش را به این میدان بفرستد تردیدی نیست. در عین حال نمی شد هم انتظار داشت فدراسیون برای مسابقه ای که یک تیمش اصلا در ایران نبود، بلیت بفروشد، مردم را به استادیوم بکشاند و تازه با سوت داور نتیجه را 3 بر صفر کند. اینها را همه ما در ایران می دانستیم و واقعا لازم نبود یک مرجع حقوقی در سوئیس پول بگیرد تا برای مان تعیین تکلیف کند، اما باشگاه استقلال در یک حرکت کاملا عوام گرایانه ترجیح داد متحمل هزینه های مالی و زمانی هنگفت شود و موضوع را به دادگاه عالی ورزش بکشاند.

امروز اما زشت تر از شکست استقلال در این شکایت گران قیمت و لوکس، واکنش مدیرعامل این باشگاه است که هنوز بر همان طبل سابق می کوبد. امیرحسین فتحی گفته: «من قاضی پرونده نبودم. وظیفه ام بود شکایت کنم و کردم.» درحالی که چنین منطقی مطلقا قابل پذیرش نیست. کدام عقل سلیمی حکم می کند یک نفر با علم قطعی به اینکه در یک پرونده بازنده است، باز دنبال شکایت و دادرسی برود؟ شاید بخشی از بدنه ناآگاه هواداران تصور می کردند از این راه می شود به نتیجه رسید، اما آیا مدیران استقلال هم با آن سابقه و رزومه باید پا به همین بیراهه می گذاشتند؟ امیرحسین فتحی ادعای حقوقدانی دارد و در کارنامه اش ریاست بر کمیته انضباطی فدراسیون فوتبال هم دیده می شود. همچنین معاون سابق و زوج طلایی او یعنی علی خطیر هم که موتور محرک این شکایت بود، دانش آموخته حقوق است.

در مقابل عنوان تحصیلات در صفحه ویکی پدیای خطیر، عبارت «کارشناسی ارشد مدیریت فوتبال و حقوق ورزشی» درج شده؛ آیا کسی با این تخصص نباید بداند وقتی تیمی حاضر به انجام یک مسابقه نمی شود و در روز مقرر برگزاری بازی حتی در کشور هم حضور ندارد، طبیعتا بازنده خواهد بود و شکایت و شکایت کشی به جایی نمی رسد؟ باز اگر آقایان این پول را از جیب خودشان می پرداختند کمتر می شد اعتراض کرد، اما تمام هزینه های ریز و درشت این پرونده اعم از حق دادرسی و استخدام وکیل خارجی و سفر نمایندگان دو باشگاه و فدراسیون به سوئیس، از جیب باشگاه استقلال رفته است؛ پولی که شاید می شد صرف پیش پرداخت به مامه تیام یا جباروف و حفظ آنها شود.

البته که مقصر اصلی مدیران استقلال نیستند. تقصیر از ما «عوام» است که آنها را به این مسیر کج می کشانیم. در دفاعیات اخیر فتحی از خودش یک جمله کلیدی وجود داد: «به من می گفتند شکایت نمی کنی، چون می ترسی برکنار شوی!» به این ترتیب فتحی برای اینکه ثابت کند از وزیر پرسپولیسی(!) نمی ترسد، این همه هزینه صرف یک کار مطلقا بی فایده کرد و از ترس همین مردم هنوز هم از آن دفاع می کند. فتحی همین دیروز از احتمال شکایت مجدد به دادگاه عالی سوئیس خبر داده و لابد حالا فقط لاهه و صحن علنی سازمان ملل باقی می ماند. البته که این قبیل کارهای آقایان مدیر هزار ایراد دارد، اما گله اساسی را باید از هواداری کرد که با احساسات سطحی اش، مسوولان باشگاه را به انجام این کارها وا می دارد. در یک نمونه دیگر فقط ببینید چه حجمی از انرژی مدیران پرسپولیس و استقلال صرف اعتراض به استفاده از لوگوی بی ستاره یا کم ستاره باشگاه یا بهره گیری از کلمه ای به جای تهران به جای ایران در مقابل اسم سرخابی ها می شود. آیا واقعا درد بزرگ ترین تیم های مملکت، اینهاست؟ تا وقتی گروهی از ما مردم این قدر سطحی و ساده به موضوعات نگاه می کنیم و دوست داریم مدیران باشگاه هم پیرو ما باشند، طبیعی است که مجالی برای کارهای عمیق و اساسی باقی نخواهد ماند.