آرشیو چهار‌شنبه ۱۷ مهر ۱۳۹۸، شماره ۲۲۳۰۳
دانشگاه
۸

چربش «پول» به «کنکور»!

  این روزها که زمان ثبت نام دانشجویان جدیدالورود در مقاطع مختلف کارشناسی، کارشناسی ارشد و دکتری است، شاید پرداختن به شهریه پردیس های خودگردان دانشگاه های دولتی جالب باشد. بسیاری از دانشگاه های دولتی از طریق پردیس های وابسته به خود، دانشجویان شهریه پرداز جذب می کنند.

اطلاعات مندرج از شهریه ها نشان می دهد که هزینه هر ترم دوره کارشناسی ارشد در این دانشگاه ها بیش از 7 میلیون تومان و هزینه هر ترم دوره دکتری بیش از 10 میلیون تومان است. یعنی فارغ التحصیلی در دوره کارشناسی ارشد حداقل 30 میلیون تومان و دوره دکتری حداقل 70 میلیون آب می خورد. این درحالی است که این دانشگاه ها نام دولتی را یدک می کشند و از بودجه های دولتی استفاده می کنند و باید به سمت دانشگاه های نسل سوم یعنی دانشگاه های کارآفرین بروند نه اینکه به فکر کسب درآمد از شهریه دانشجویان داخلی باشند.

این درحالی است که نفس ایجاد این پردیس ها برای جذب دانشجویان بین المللی بوده است؛ اما بعد از گذشت مدتی چون نتوانستند به این ماموریت دست یابند، عنوان خودگردان را یدک کشیدند تا از این طریق بتوانند دانشجوی ایرانی را جذب و هزینه های گزافی را دریافت کنند.

دانشگاه علامه طباطبایی

شهریه پردیس خودگردان دانشگاه علامه طباطبایی در مقطع کارشناسی ارشد از 20 تا 23 میلیون تومان در کل دوره و در مقطع دکتری از 72 میلیون تومان تا 77 میلیون تومان در کل دوره است.

دانشگاه امیرکبیر

بررسی شهریه های پردیس خودگردان دانشگاه امیرکبیر نشان می دهد که این پردیس جزء گرانترین پردیس هاست. شهریه ثابت این پردیس کمی پایین تر از سایر پردیس هاست؛ اما هزینه واحدها گرانتر از بقیه دانشگاه هاست. شهریه ثابت دوره کارشناسی پردیس خودگردان دانشگاه امیرکبیر 38 میلیون ریال، شهریه متغیر به ازای هر واحد درسی 3 میلیون و 750 هزار ریال، شهریه متغیر به ازای دروس عملی 8 میلیون ریال، دروس پایه 3 میلیون ریال و دروس عمومی 2 میلیون و 900 هزار ریال است.

شهریه ثابت دوره کارشناسی ارشد پردیس خودگردان دانشگاه امیرکبیر 34 میلیون و 650 هزار ریال و شهریه متغیر آن به ازای هر واحد 6 میلیون و 950 هزار ریال است.

همچنین شهریه ثابت دوره دکتری این دانشگاه 61 میلیون و 600 هزار ریال، شهریه متغیر 10 میلیون و 450 هزار ریال، شهریه امتحان جامع 26 میلیون و 400 هزار ریال و شهریه تصویب پروپوزال 26 میلیون و 400 هزار ریال است.

دانشگاه تهران

شهریه ثابت پردیس کیش دانشگاه تهران در مقطع کارشناسی از 37 میلیون ریال تا 46 میلیون ریال و شهریه متغیر آن از یک میلیون تا 3 میلیون ریال در نظر گرفته شده است و در مقطع دکتری از 875 میلیون ریال تا یک میلیارد ریال است.

دانشگاه صنعتی شریف

شهریه ثابت دانشجویان کارشناسی ارشد پردیس خودگردان دانشگاه صنعتی شریف نیز 72 میلیون ریال و شهریه هر واحد نظری به 4 میلیون ریال و هر واحد آزمایشگاهی به 6 میلیون و 926 ریال می رسد. در دوره دکتری این پردیس نیز شهریه ثابت 85 میلیون ریال، شهریه متغیر 6 میلیون تا 13 میلیون ریال دریافت می شود. هزینه آزمون جامع نیز 31 میلیون ریال است.

دانشگاه علم و صنعت

در دانشگاه علم و صنعت نیز شهریه ثابت پردیس خودگردان 37 میلیون ریال و شهریه دروس نظری 4 میلیون و 500 هزار ریال، دروس عملی 5 میلیون و 500 هزار ریال، سمینار و پایان نامه 7 میلیون ریال است. شهریه ثابت دوره دکتری 81 میلیون ریال و دروس نظری 4 میلیون و پانصد هزار ریال، دروس عملی 5 میلیون و 500 هزار و سمینار و پایان نامه 10 میلیون ریال است.

دانشگاه شهید بهشتی

دانشگاه شهید بهشتی نیز از دانشجویان پردیس خودگردان در مقطع کارشناسی با 18 واحد دروس نظری 73 تا 82 میلیون ریال، در دوره کارشناسی ارشد تا 9 واحد نظری 70 میلیون ریال تا 78 میلیون ریال و در مقطع دکتری با 6 واحد نظری 94 میلیون تا 11 میلیون ریال دریافت می کند.

به نقل از آنا؛ با حساب سرانگشتی می توان دریافت که دانشگاه های دولتی چه درآمد هنگفتی از پردیس های خود به دست می آورند. اکثر این دانشگاه ها از اعضای هیئت علمی خود برای تدریس در این پردیس ها استفاده می کنند که به ازای آن برای این استادان حق ماموریت لحاظ می شود. یعنی پردیس ها هزینه جداگانه ای برای تامین هزینه استادان پرداخت نمی کنند، کلاس ها معمولا در ساختمان های متعلق به دانشگاه برگزار می شود و این یعنی عملا پردیس ها هزینه های گزافی نسبت به درآمدی که دارند پرداخت نمی کنند. از طرفی در برخی از دانشگاه ها بسیاری از دانشجویان پردیس در کنار دانشجویان دوره روزانه و نوبت دوم به تحصیل می پردازند.

همچنین این دانشگاه ها امکان انتقال به داخل دانشجویان ایرانی خارج از کشور را نیز فراهم کرده اند که با پرداخت هزینه پردیس خودگردان می توانند به این دانشگاه های دولتی منتقل و از امکانات آموزشی این دانشگاه ها برخوردار شوند.

به نظر می رسد این اقدام صرفا به عنوان راهی برای درآمدزایی دانشگاه های دولتی بوده و نه تنها چنین نگاهی به آن وجود دارد، در کنارش چوب حراجی بر کرسی های دانشگاه دولتی می زند که شاید دانش آموز یا دانشجویی مدت ها برای رسیدن به آن تلاش کند.