آرشیو چهار‌شنبه ۱۷ مهر ۱۳۹۸، شماره ۵۴۹۹
فرهنگ
۹
کلمه

حنابندان در نشست ادبی!

احمد آرام را به صراحت کلام می شناسیم و از این رو وقتی در تازه ترین گفت وگویش با خبرگزاری ایسنا از نشست های ادبی بگوید و در این میان پای مراسم بله برون و حنابندان را وسط بکشد، تعجب نمی کنیم. آرام گفته: من با برگزاری نشست های انجمن های ادبی در کافه ها موافقم اما به شکلی که بتواند بازده خوبی داشته باشد، نه این که مثل جلسات بله برون یا حنابندان به شکلی باشد که دور هم بنشینند و راجع به یک کتاب یا شعر حرف بزنند، اما به هیچ نتیجه خاصی نرسند یعنی هیچ گره گشایی ای نشود.

این داستان نویس درباره وضع برگزاری نشست های انجمن های ادبی عنوان کرد: من اعتقاد دارم که در گذشته انجمن ها قدرت بیشتری داشتند و افرادی که در آن انجمن ها حضور داشتند اشراف بیشتری نسبت به ادبیات، فرهنگ و هنر داشتند. امروزه دورادور با انجمن های ادبی آشنا هستم. متوجه شده ام که تقریبا یکی دو دهه است در آنها همان حرف های تکراری زده می شود و هیچ گره گشایی ای نسبت به این که چرا ادبیات ما در دوران معاصر هیچ حرف تازه ای ندارد نیست.

آرام افزود: وقتی وارد نشست های این انجمن ها می شوید، متوجه می شوید که همه چیز گزینه ای است؛ یعنی کسی که مسوول جلسه است درباره افراد و کتاب هایی صحبت می کند که همه جزو لابی های خودش هستند در نتیجه وقتی شاهد این جور عملکردها می شویم دقیقا باید بدانیم که ما در یک دایره داریم می چرخیم و خودمان را تکرار می کنیم. متاسفانه به طور کلی من از مجالس ادبی چیز خوبی دستگیرم نشده است. البته می توانم به این هم اشاره کنم که در شهرستان ها اغلب مجالس ادبی شان فعال تر است و هنوز هم کم و بیش فعال اند و مسائل را خوب دنبال می کنند. البته هرچه یک شهرستان از تهران دورتر باشد، بازدهی کارش خیلی بهتر است، گرچه شاید استقبال از آنها کم باشد اما کیفیت بهتر از انجمن های ادبی تهران است.

نویسنده «اگر تکانم بدهی بیدار می شوم» که معتقد است انجمن های ادبی در کافه ها سنتی است که بیشتر از اروپا خصوصا از فرانسه آمده است، بیان کرد:

 50، 60 سال پیش در اروپا این سنت بود که در کافه ها شعر می خواندند، حتی بررسی کتاب داشتند و این خیلی خوب بود اما وقتی این به ایران می رسد ما متوجه می شویم این سنت ایرانیزه می شود یعنی آن کیفیتی که در انجمن های ادبی کافه های اروپا بود، در ایران رقم دیگری می شود و منتهی است به مجلسی که بدون این که به نتیجه ای برسند، می نشینند و صحبت می کنند. به همین دلیل است که انجمن های ادبی نتوانستند به شکلی که باید باشند خودشان را نشان بدهند چون اصلا بازده خوبی نداشته اند؛ حال آن که اگر این انجمن ها با درایت و عشق کارشان را دنبال می کردند می توانستیم به نتیجه بسیار مطلوبی برسیم.