آرشیو سه‌شنبه ۹ مهر ۱۳۹۸، شماره ۳۵۳۸
روزنامه فردا
۱۶
پرنده آبی

حفظ حرمت رای

برای ما که به راحتی و در آرامش می توانیم به پای صندوق برویم، شاید خواندن تجربیات همسایگان افغانمان کمتر باورپذیر باشد؛ نمونه اش متنی از خشنود خرمی، جوانی که طالبان بند انگشتان جوهری اش را قطع کرده که این روزها بازتاب بسیاری داشته است. او نوشته است: «این داستان تخیلی نیست. زندگی و سرگذشت واقعی من از یک بار رای دادن است. من در تمام مدت پنج سال، هیچ گاه کسی را به خاطر این اتفاق سرزنش نکردم. به دکتر غنی احترام مضاعف گذاشتم و هرگز برایش نقد غیرمنطقی سرهم نکردم. او پنج سال رئیس جمهور ما بود. کارکردهای مثبتش قابل ستایش است و کوتاهی های سیاسی اش شاید غیرقابل توجیه باشد. نه او را دشنام می دهم و نه از کسی تقاضای هزینه دو انگشت ازدست رفته ام را دارم. ولی با تمام این احوال، به خاطر مسئولیت ملی و دموکراتیک خود، امروز دوباره رفتم و رای دادم. اینکه به چه کسی رای دادم بحثش جدا، اما اگر طالب ها دستم را هم ببرند، از این حق مسلم خود کوتاهی نخواهم کرد، زیرا به دیدگاه من، رای دادن همیشه به معنای پیروزکردن یک کاندیدا نیست، بلکه نشان دهنده سلیقه و درک سیاسی یک شهروند است. وقتی حکیم تورسن صدهزار رای می گیرد، مفهومش این است که یک لک نفر شبیه تورسن قلندری فکر می کنند.

رای ندادن به اندیشه من قابل توجیه نیست، ولو که انتخابات از سوی خارجی ها سازماندهی شود یا ملغمات دیگر. هر کاندیدا آینه تمام کسانی است که به او رای داده اند. رای دادن ثابت ساختن وجود خویشتن است در مقابل زندگی سیاسی و شهروندی. راستش، این خاطره مرا رنج می دهد؛ دیگر آدم سالمی نیستم، از آکادمی نظامی به خاطر نقص عضو طرد شدم، تایپ کردن برایم دشوار است و از هر جهت (روحی و جسمی) آدم قبل از این حادثه نیستم؛ اما آزادی برای مردمم، هم وطنم، رفیقم، همکارانم و... قشنگ است، این مرا تسکین می دهد».