آرشیو پنج‌شنبه ۱۸ مهر ۱۳۹۸، شماره ۴۴۸۵
صفحه اول
۱
ورزش

ورزشگاه و مطالبه ملی زنان

اسحاق راستی کمساری

سرانجام پس از سال ها مطالبه گری زنان در خصوص ورود به ورزشگاه ها، درهای ورزشگاه آزادی به روی شان باز شد و زنان علاقه مند به فوتبال، بازی امروز ایران و کامبوج را از نزدیک تماشا خواهند کرد. از این نظر امروز شاهد تحقق یک خواست مهم ملی در ورزشگاه آزادی تهران خواهیم بود. همان طور که در تحلیل های جامعه شناسان هم آمده، جامعه ایران در سال های گذشته تغییر و تحولات مهمی در حوزه زنان داشته است. این تحولات در حوزه ورزش بسیار مشهود بوده و هم در عرصه های ملی و بین المللی ، هم در ارتباط با حضور زنان در فضاهای ورزشی به ویژه برای تماشای مسابقات بروز چشمگیری داشته است. در سال های گذشته هر وقت موضوع حضور بانوان در استادیوم های ورزشی مطرح شده است، مخالفان حضور زنان در استادیوم ها نیز بر مخالفت خود اصرار ورزیده و حتی با راه انداختن تجمعاتی، مانع تراشی های خود را افزون کرده اند. با توجه به تغییر و تحولات جامعه ایران در سال های گذشته و نیز با در نظر گرفتن مجموع آنچه در ارتباط با حضور زنان در ورزشگاه ها در رسانه ها به ویژه در فضای مجازی کشور مطرح می شود، به نظر می رسد صدای مخالفت ها در برابر خیل عظیم موافقان نارساست؛ چنانکه در آخرین تجمع شان، چند روز پیش در مقابل مجلس شورای اسلامی، تنها حدود 50 نفر شرکت داشتند. اینکه مردم کشورمان قائل به فرق گذاشتن بین زنان و مردان جامعه در بهره برداری از امکانات ورزشی و تفریحی نیستند، نشان از رشد خودآگاهی ما ایرانی ها دارد. مهم نیست که برداشتن این محدودیت برای زنان، حاصل پذیرش مسوولان ذی ربط و گردن نهادن آنان به خواست مردم است یا نتیجه سفر نظارتی تیم اعزامی فدراسیون جهانی فوتبال (فیفا) به ایران و تاکید فیفا بر الزام قانونی شدن حضور بانوان به ورزشگاه ها؛ مهم این است که این محدودیت سرانجام برداشته شده است. پیش بینی می شود بعد از رفع این محدودیت در ورزش ایران، مخالفان باز هم از تریبون ها و رسانه هایی که در اختیار دارند به مخالفت خوانی خود ادامه دهند. در حالی که اگر نگاهی منصفانه به شرایط جامعه و نقش زنان در عرصه های مختلف داشته باشند، طبعا از خودشان خواهند پرسید که چرا نیمی از جامعه باید از حق مسلم خود محروم باشند؟ آن وقت حتما فکر خواهند کرد به اینکه این محدودیت ها تا چه اندازه برای کشورمان هزینه بردار است. اینکه یک کارگردان سینما همین محدودیت را سوژه فیلمی مثل «آفساید» می کند یا دخترانی با گریم مردانه وارد ورزشگاه ها می شوند و هزینه دستگیری و پرونده دار شدن و در موردی مانند سحر خدایاری خودسوزی را به جان می خرند، آیا نشان از چیزی جز یک مطالبه مشروع ملی دارد؟ دامن زدن به این محدودیت ها و برانگیختن خودسرانه این اعتراض ها که هیچ دردی را از کشور دوا نمی کند، چه نتیجه ای جز زیر سوال رفتن حیثیت عمومی کشور دارد؟ بعد از خودسوزی «دختر آبی» گزارشی در فضای مجازی در خصوص حضور زنان کشورهای مختلف در ورزشگاه ها منتشر شد که در آن نام ایران در ردیف های آخر قرار داشت؛ آماری که طبعا سبب تالم روحی هر ایرانی وطن پرستی را فراهم می کند. امروزه برابری حقوق زنان و مردان در همه عرصه ها و در همه کشورهای توسعه یافته امری جا افتاده و پذیرفته شده است و دیگر نمی توان نیمی از مردم را از حق طبیعی و مسلم خود محروم کرد. مگر می شود از جمهوریت، مردم سالاری و دموکراسی سخن گفت اما به بدیهیاتی از این دست بی توجه بود؟ تجربه حضور بانوان در برخی مسابقات والیبال، بسکتبال و... در سالن ها نشان داده است که این حضور نه تنها آثار سوئی در پی نخواهد داشت، بلکه مردان را نیز نسبت به رعایت مسائل و ملاحظات اخلاقی حساس تر خواهد کرد و طبعا بی نزاکتی ها، شعارها و رفتارهای ناپسند را از بین خواهد برد.

چنانکه در سالن های مسابقات والیبال و بسکتبال شاهد چنین تحولی در رفتار عمومی تماشاچیان بوده ایم. امیدواریم بعد از مسابقه امروز تیم ملی که با حضور تماشاچیانی از زنان و مردان ایرانی برگزار خواهد شد، فدراسیون فوتبال ایران، رفع این محدودیت را فقط مختص بازی های ملی نداند و زمینه ورود زنان به ورزشگاه ها در بازی های لیگ برتر و حتی دسته اول نیز فراهم شود. با توجه به اینکه شنیده می شود فیفا چنین رفع محدودیتی را هم برای بازی های ملی و هم برای بازی های باشگاهی الزامی کرده، جا دارد فدراسیون فوتبال کشور هم در این مورد به درستی به وظایفش عمل کند.